II SA/Kr 100/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 listopada 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "A" Spółka z o.o. w P. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z dnia 10 listopada 2014 r. [...] na podstawie: - art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2013 r. - Dz. U. poz. 267 ze zm.); - art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst z 2013 r. Dz. U. poz. 1409 ze zm.); po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej – "A" Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta nr [...], znak: [...], z 16.06.2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla: "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowe-Akcyjna, zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku usługowo - handlowo - biurowego z garażem podziemnym oraz z instalacjami wewnętrznymi wodno-kanalizacyjnymi, w tym kanalizacji deszczowej i zbiornikiem retencyjnym poza budynkiem, centralnego ogrzewania, ciepła technologicznego i wody lodowej, wentylacji mechanicznej, systemu zapobiegania przed zadymianiem, instalacji wody hydrantowej z pompownią p/poż. i elektrycznymi, a także budową odcinka sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącza kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i przyłączy kanalizacji sanitarnej oraz budowa zjazdu z drogi wewnętrznej (wraz z jednoczesną rozbiórką zjazdów z drogi wewnętrznej ul. P. - bocznej), wewnętrznym układem drogowym i dojściem do budynku na dz. nr [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. P. w K., a ponadto rozbiórka nieczynnego odcinka gazociągu stalowego DN 150, nieczynnych, wewnętrznych instalacji teletechnicznych, odcinków kabli energetycznych niskiego napięcia, stanowiących nieczynne instalacje wewnętrzne, odcinka wewnętrznej, nieczynnej instalacji cieplnej, wewnętrznej instalacji wodociągowej wraz ze studnią wodomierzową i częścią przyłącza wodociągowego, odcinków wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej i nieczynnego rurociągu kanalizacyjnego Ø 800, brukowanych i wybetonowanych placów dojazdowo- manewrowych, wiaty nad miejscem postojowym i nieczynnej lampy oświetleniowej na dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. P. w K., adres zamierzenia budowlanego: K., ul. P., położenie na działkach: nr [...], [...] i [...] obr. [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Prezydenta Miasta Nr [...], znak: [...], z 16.06.2014 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W związku z powyższym do organu II instancji wraz z aktami sprawy wpłynęło odwołanie strony skarżącej. W odwołaniu zarzucono zaskarżonej decyzji sformułowanie uzasadnienia w sposób lakoniczny, naruszający zasady sformułowane w art. 11 (zasada przekonywania) oraz art. 7 (zasada praworządności) ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej k.p.a.), a także niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie spełnienia wymagań dotyczących minimalnych wskaźników parkingowych. Po dokonaniu ponownej analizy akt i zebranego materiału dowodowego w sprawie, organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie spełnione zostały wymogi zawarte w ww. art. 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny oraz wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i należące do właściwych izb samorządu zawodowego. Projekt posiada m.in. uzgodnienia w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, a także uzgodnienia dotyczące dostaw mediów i odbioru ścieków. W projekcie budowlanym znajduje się wymagane opracowanie sporządzone na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, obejmujące opinię geotechniczną, dokumentacje badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. Stwierdzono również brak niezgodności projektowanego zamierzenia z przepisami technicznymi oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Uchwała nr Cl/1020/06 Rady Miasta Krakowa z 8.02.2006 r.). Działka inwestycji leży w terenie oznaczonym w ww. planie jako U- tereny zabudowy usługowej. Spełnione zostały wyznaczone ww. planem parametry, m.in. dotyczące: - wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który nie może być mniejszy niż 35 % (obliczony wskaźnik dla przedmiotowej inwestycji 35 %), * wskaźnika powierzchni zabudowy terenu, który nie może przekraczać 60 % (obliczony wskaźnik dla przedmiotowej inwestycji 57,3 %), * wysokości zabudowy, która nie może przekroczyć 30 m (projektowana wysokość budynku wynosi 30 m). W treści odwołania przedstawiono zarzut niezgodności inwestycji z ustaleniami planu w zakresie zapewnienia zgodnej z § 14 pkt 6 ww. planu tj. ilości miejsc postojowych. Zdaniem strony skarżącej minimalna ilość miejsc postojowych na obszarze U winna wynosić 10 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej. W ocenie strony skarżącej, zaprojektowanie miejsc postojowych w ilości 30 sztuk, jest dla inwestycji niewystarczające i spowoduje blokowanie miejsc postojowych na parkingu stanowiącym współwłasność "A" oraz na parkingu wzdłuż ulicy P. i lokalnej drogi dojazdowej, która jest jednocześnie drogą zaopatrzeniowa dla Centrum Handlowego [...]. Organ odwoławczy ustalił, iż w niniejszej sprawie zaprojektowano 30 miejsc postojowych dla projektowanej inwestycji. Na stronie 190 tomu II projektu budowlanego, przedstawiona została informacja dotycząca szczegółów przyjętych rozwiązań w tym zakresie. Zaprojektowano 20 miejsc postojowych w oparciu o wskaźnik 1,56 miejsca postojowego na 1000 m oraz 10 miejsc postojowych w oparciu o wskaźnik 3,77 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych. Powierzchnia użytkowa projektowanego obiektu wynosi 12.797,79 m2 , a przyjęta liczba osób zatrudnionych wynosi 265 osób. W § 14 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" wskazano minimalne wskaźniki parkingowe, przewidując dla terenu oznaczonego symbolem U minimalny wskaźnik "do 10 miejsc postojowych na 1000 m powierzchni użytkowej", a także "do 12 miejsc na 100 zatrudnionych". Powyższe ustalenia należy rozumieć w sposób zgodny z jego literalnym brzmieniem, które zdaniem organu odwoławczego prowadzi do stwierdzenia, że zgodne z ww. ustaleniami planu jest zapewnienie miejsc postojowych w liczbie nie przekraczającej 10 miejsc postojowych na 1000 m2 (czyli możliwy jest również parametr w postaci 1,56 miejsca postojowego na 1000 m2, gdyż 1,56 nie przekracza 10), a także zapewnienie miejsc postojowych w liczbie nie przekraczającej 12 na 100 osób zatrudnionych (czyli możliwy jest również parametr 3,77 miejsca postojowego na 100 osób zatrudnionych, gdyż 3,77 nie przekracza 12). Organ odwoławczy nadmienił, że sformułowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego, bez względu na ich ewentualne nielogiczne ustalenia, muszą być honorowane w procesie udzielania pozwolenia na budowę inwestycji. Uwagi zawarte w treści odwołania dotyczące konieczności zapewnienia dla przedmiotowej inwestycji większej ilości miejsc postojowych, być może są zasadne, ale w świetle takich ustaleń miejscowego planu, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może kwestionować przyjętych przez projektanta założeń i rozwiązań w tym zakresie. W związku z powyższym nie można stwierdzić niezgodności projektowanej ilości miejsc postojowych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji. W odniesieniu do podniesionego w odwołaniu zarzutu lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i naruszenie art. 7 i 11 kpa, organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji braku sformułowania przez strony postępowania uwag i wątpliwości dotyczących toczącego się postępowania decyzja kończąca to postępowanie może zawierać jedynie niezbędne informacje, bez konieczności szerokiej analizy przedmiotu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji przedstawia wszelkie informacje potwierdzające przeprowadzoną w toku postępowania analizę przedmiotu postępowania, a zawartość akt sprawy świadczy o wnikliwym przeprowadzeniu postępowania przez organ I instancji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję złożyła strona skarżąca. Podniosła ona, iż zgodnie z § 14 pkt 6 m.p.z.p., dla całego obszaru objętego tym planem ustala się następujące minimalne wskaźniki parkingowe: * 0,6 - 0,9 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie dla terenów zabudowy o wysokiej intensywności MWU, * do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej w terenach UC, U,U.1,ZP.1. * do 12 miejsc na 100 zatrudnionych. Zgodnie z m.p.z.p. tereny, na których planowana jest inwestycja, oznaczone są symbolem U, zatem minimalna ilość miejsc postojowych na tym obszarze powinna wynosić do 10 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej, a także do 12 miejsc na 100 zatrudnionych. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową inwestycja obejmować będzie 12.797 m2 powierzchni użytkowej, a zatrudnionych w niej będzie 265 osób. W opinii skarżącej organ dokonał niewłaściwej wykładni przepisów m.p.z.p. w zakresie zapewnienia adekwatnej liczby miejsc postojowych w stosunku; znoszonego obiektu budowlanego, jak i przewidywanej ilości zatrudnionych w nim osób. Dla całej inwestycji przewidziano bowiem jedynie 30 miejsc postojowych. Oznacza to, iż w rzeczywistości na jednego pracownika planowanej inwestycji przypadać będzie 0.1 miejsca parkingowego, co jest niedopuszczalne z punktu widzenia skarżącej, jako bezpośredniego sąsiada inwestycji. Jest bowiem oczywistym, iż z powodu przewidzianej przez inwestora w projekcie budowlanym rażąco niskiej liczby miejsc parkingowych, osoby zatrudnione oraz klienci planowanej inwestycji będą blokować miejsca postojowe na parkingu stanowiącym własność "A". Doprowadzi to do naruszenia prawa własności i swobody dysonowania nieruchomością przez skarżącą. Jak wynika ponadto z karty 193 projektu budowlanego, inwestor przewidział łączną liczbę osób przebywających w realizowanym obiekcie w ilości 540 osób. W tym stanie rzeczy, wobec tak dużej ilości tych osób, należy się spodziewać, iż pojazdy osób zatrudnionych lub klientów będą parkowane wzdłuż ulicy P. oraz lokalnej drogi dojazdowej, która jest jednocześnie drogą zaopatrzeniową dla Centrum Handlowego [...]. W konsekwencji, może dojść do zablokowania przejazdu dla samochodów ciężarowych, zaopatrujących Centrum Handlowe. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ zdaje sobie sprawę z błędu jakim obarczony jest przedłożony przez inwestora projekt budowlany w zakresie przewidzianej liczby miejsc postojowych. Zdaniem skarżącej, organ nie ma racji twierdząc, iż w procesie ustalania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zobligowany stosować przepisy planu, bez względu na nielogiczne rezultaty, do których proces ten może prowadzić. Badanie zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakłada na organ architektoniczno - budowlany obowiązek analizy treści istotnych dla sprawdzanego projektu budowlanego postanowień obowiązującego planu i aktualnej oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z tym planem. W niniejszej sprawie m.p.z.p. przyznaje organowi luz decyzyjny w granicach tzw. uznania administracyjnego w ocenie, czy liczba miejsc postojowych zaproponowana przez inwestora jest wystarczająca dla realizowanej przez niego inwestycji, wyznaczając jedynie górną granicę dopuszczalnej liczby tych miejsc (do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej oraz do 12 miejsc na 100 zatrudnionych). Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis nie oznacza, że każda zaproponowana przez inwestora liczba miejsc postojowych, mieszcząca się w jego granicach powinna być automatycznie traktowana przez organ jako zgodna z planem. Nawet po spełnieniu przez inwestora przesłanek przewidzianych w § 14 pkt 6 m.p.z.p., organ jest uprawniony w ramach uznania administracyjnego do odmowy wydania pozwolenia na budowę, jeśli w jego ocenie rzeczywisty rozmiar inwestycji pozostaje w sprzeczności z zaproponowaną w projekcie budowlanym ilością miejsc postojowych. Badanie przez organ zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p. nie może więc ograniczać się wyłącznie do stosowania wykładni językowej planu, ale musi opierać się na racjonalnych podstawach. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a przy jego interpretacji obowiązują ogólne reguły interpretacji tekstów prawnych. Jednym z rodzajów wykładni jest wykładnia celowościowa oraz tzw. wykładnia dynamiczna, uwzględniająca aktualną sytuację. Strona skarżąca powołała orzecznictwo sądodowadministracyjne na poparcie swojego stanowiska. Zbyt rygorystyczne, a wręcz kazuistyczne interpretowanie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje wypaczeniem jego podstawowych założeń. Nie można zaakceptować sytuacji, w której organ dokonując czynności, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, opiera się wyłącznie na wykładni językowej przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomijając rezultaty do których taka wykładnia prowadzi. Zdaniem strony skarżącej wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda pominął wskazane powyżej okoliczności, co skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Skarga "A" sp. z o.o. okazała się zasadna, gdyż projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis ten zakreśla kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej, które przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwoleń na budowę mają prawo i obowiązek dokonywania pełnej kontroli, w zakres której wchodzi badanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, badanie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe, w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy uprawnienia budowlane. Jak mowa o tym wyżej, organ ma obowiązek dokonania pełnej kontroli we wskazanym wyżej zakresie, a jego ustalenia winny znaleźć swoje odzwierciedlenie treści decyzji, przy czym nie wystarcza samo stwierdzenie, iż projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ustawy. Stwierdzenie takie muszą poprzedzać ustalenia dokonywane przez organ w postępowaniu dowodowym opisanym w sposób dostatecznie szczegółowy by z jednej strony przekonać strony postępowania o zasadności zajętego stanowiska, a z drugiej umożliwić sądowi (w przypadku zaskarżenia decyzji) dokonania kontroli, co do prawidłowości tych ustaleń. W końcu organ powinien dokonać subsumpcji tj. procesu przyporządkowania ustalonego stanu faktycznego do stosowanej normy prawa tj. art. 35 ustawy. W niniejszej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Planowana inwestycja, obejmująca budowę budynku usługowo - handlowo - biurowego adres zamierzenia budowlanego: K, ul. P., położenie na działkach: nr [...], [...] i [...] obr. [...], zlokalizowana została w obszarze U objętym uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. r. Nr CI/1020/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zwaną dalej w skrócie "planem miejscowym". Zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową inwestycja obejmować będzie 12.797 m2 powierzchni użytkowej, a zatrudnionych w niej będzie 265 osób. Dla inwestycji powyższej przewidziano 30 miejsc postojowych. Sporne było czy inwestor zapewnił liczbę miejsc parkingowych zgodną z obowiązującymi przepisami. Kwestia miejsc parkingowych urządzanych dla nowych inwestycji regulowana jest w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz. U. Nr 75, poz. 690 (dalej: rozporządzenie) który w § 18. 1 wskazuje, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (18.2). Ustalenia ilości miejsc postojowych określone zostały w § 14 pkt 6 planu miejscowego, który stanowi, że dla obszaru objętego planem ustala się minimalne wskaźniki parkingowe: - 0,6 - 0,9 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie dla terenów zabudowy o wysokiej intensywności MWU, - do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej w terenach UC, U, U.1, ZP. 1. - do 12 miejsc na 100 zatrudnionych. Zacytowane wyżej sformułowanie, może rodzić wątpliwości interpretacyjne. Trudno nie zauważyć, że zestawienie pojęcia "minimalne wskaźniki parkingowe" a następnie użycie przyimka "do" przy określeniu tej minimalnej ilości miejsc parkingowych rozumiane literalnie jest wewnętrznie sprzeczne. Dla prawidłowego zrozumienia cytowanego przepisu niezbędne będzie więc sięgniecie do pozostałych reguł wykładni, w szczególności wykładni celowościowej. W orzecznictwie i doktrynie w pełni aprobowane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania literalnej wykładni przepisu (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 29 maja 2000 r. ONSA 2001 nr 1 poz.2). Wykładnia gramatyczna jest tylko jednym ze sposobów wykładni przepisu i winna być ona uzupełniania w zależności od charakteru danej regulacji wykładnią historyczną, systemową, funkcjonalną oraz celowościową. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Wojciecha Jakimowicza, że "w prawie administracyjnym wykładnia językowa nie powinna prowadzić do rezultatów, które byłyby sprzeczne nie tylko z efektami wykładni systemowej, ale również z efektami wykładni celowościowej. Upatrywanie w metodzie wykładni celowościowej znaczenia tylko w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, jest w prawie administracyjnym niewystarczające. Ranga kryterium celu publicznego w prawie administracyjnym nie pozwala absolutyzować znaczenia wykładni językowej" ("Wykładnia w prawie administracyjnym" Zakamycze 2006). Jak wskazał słusznie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 568/11 "w działaniach organów administracji szczególną rolę powinna odgrywać wykładnia systemowa, a wykładnia językowa winna być dokonywana z dużą ostrożnością. Metoda wykładni systemowej opiera się na założeniu, że prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością i że pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego całościowego porządku. Zgodnie z nią analiza danego przepisu powinna obejmować również jego związek z innymi przepisami danej ustawy. Nadto, wykładnia danego przepisu powinna być dokonywana na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów dotyczących określonej sprawy, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych. Organy administracji, przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy administracyjnej, zawsze winny mieć na względzie to, by poprzestanie na wykładni językowej przepisu nie doprowadziło do absurdu." Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wyraża ocenę, że wykładnia celowościowa omawianego przepisu wskazuje, że dla obszaru oznaczonego w planie symbolami UC, U, U.1, ZP. 1., minimalne wskaźniki wynoszą 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej w terenach UC, U, U.1, ZP. 1. oraz 12 miejsc na 100 zatrudnionych. W § 3 ust. 1 uchwały wskazano, że podstawowym celem planu jest stworzenie podstaw prawno-przestrzennych dla uporządkowania atrakcyjnego inwestycyjnie obszaru "[...]", w powiązaniu z układem zewnętrznym, przy uwzględnieniu przywrócenia wartości terenów poeksploatacyjnych. Zgodnie § 3 z ust. 2 pkt 3 o zgodności realizacji inwestycji i zagospodarowania z ustaleniami planu decyduje między innymi zapewnienie przyszłym mieszkańcom i użytkownikom właściwych standardów komunikacyjnych. Z przepisem tym korespondują przepisy zawarte w § 14 w którym zawarto szczegółowe uregulowania dotyczące sposobu obsługi komunikacyjnej terenów objętych planem, w tym w punkcie 6 odnośnie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Skoro celem nadrzędnym uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zapewnienie ładu przestrzennego, to fundamentalnego znaczenia zwłaszcza w kontekście tak dużego miasta jak, o wysokim wskaźniku zaludnienia, nabiera zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Zaniechanie odpowiedniego uregulowania w tym zakresie przekłada się bowiem bezpośrednio na drożność dróg, wzdłuż których pozostawiane są samochody. Nie ulega więc wątpliwości, że punkt 6 w § 14 stanowi wyraz woli lokalnego prawodawcy optymalnego ustalenia minimalnej ilości miejsc parkingowych na poszczególnych terenach objętych planem. A skoro tak to niewłaściwa jest interpretacja organów orzekających w sprawie, że przewidziana w projekcie ilość miejsc parkingowych jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ mieści się przedziale "do 10" i "do 12". Taki tok rozumowania prowadzi do absurdalnego wniosku, że w razie zaprojektowania inwestycji bez miejsc parkingowych również nie będzie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia § 14 pkt 6, albowiem wskaźnik "0" spełnia powyższy warunek. Zaprezentowana wykładnia przepisu jest sprzeczna z zasadami logiki i pomija zupełnie cel wprowadzenia omawianego uregulowania, jakim było ustalenie minimalnej ilości miejsc parkingowych. Prawidłowe odczytanie § 14 pkt 6 miejscowego planu obliguje inwestora do określenia liczby miejsc parkingowych, przy uwzględnieniu zasady minimum 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej oraz minimum 12 miejsc na 100 zatrudnionych. Rzeczą organów natomiast jest nadto ocena czy zaprojektowana liczba miejsc, nie większa od wskaźników minimalnych, będzie w rzeczywistości wystarczająca dla zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej osób, które będą w przyszłości korzystały z obiektu o charakterze usługowo - handlowo - biurowym. Wskaźnik minimalny zgodnie z zadami logicznego rozumowania oznacza bowiem, że nie może być mniej od ustalonego minimum, co nie oznacza, że nie może być więcej od niego. Z uwagi na charakter stwierdzonych naruszeń i związaną z tym konieczność dokonania daleko idących zmian w projekcie budowlanym celem doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kontrola wydanych decyzji musiała doprowadzić do ich usunięcia z obrotu prawnego. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze powyższe wskazania, organ I instancji stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wezwie inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia 16 czerwca 2014 r. - mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zostały w tej sprawie naruszone przepisy Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że zamierzenie budowlane objęte tą sprawą jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego i decyzję organu I instancji. Na podstawie art.152 w/w ustawy Sąd orzekł, że uchylone rozstrzygnięcia organów nie podlegają wykonaniu, co oznacza, iż ww. rozstrzygnięcia nie wywołują skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.