II SA/Kr 1003/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji I. skargę oddala. II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz pełnomocnika skarżącego adwokata J.O. kwotę 295,20 zł (słownie dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W dniu 28 grudnia 2010r. A. J. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980r. nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów na terenie gminy [...] w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działki nr "1" i "2" obr. R. jedn. ewid. [...]. Wnioskodawca podał, że 26 stycznia 2009r. wystąpił o zmianę ww. decyzji scaleniowej, domagając się podjęcia wszelkich możliwych środków prawnych mających na celu przywrócenie jego własności, którą wcześniej utracili jego rodzice na skutek popełnienia przez urzędników błędu. Wnioskodawca podał, że postępowanie prowadzone przez Starostwo Powiatowe zakończyło się wydaniem decyzji w trybie art. 155 kpa o odmowie zmiany ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z uwagi na brak zgody wszystkich stron postępowania. A. J. wskazał również, że z zebranego w toku tego postępowania materiału dowodowego wynika prawdopodobieństwo, iż decyzja scaleniowa, w części dotyczącej działek nr "1’ i "2’ położonych w R., dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa. Wnioskodawca nadmienił, że wszelkie dowody świadczące o tym, że przedmiotowa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa znajdują się w aktach postępowania prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w [...] pod sygnaturą akt: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 7 lutego 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 157 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności była już badana w postępowaniu prowadzonym w nadzwyczajnym trybie przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, który w dniu 20 sierpnia 1981r. wydał decyzję stwierdzającą w części nieważność tej decyzji. Skoro zaś sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980r. została zakończona decyzją ostateczną, to nie jest możliwe wszczęcie i prowadzenie kolejnego postępowania w tym przedmiocie, gdyż wydana ponownie decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności byłaby dotknięta wadą, o której mowa w art.156 § 1 pkt 3 kpa, tzn. dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił A. J., kwestionując podjęte przez Kolegium rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980r. Wnioskodawca zarzucił, że Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do podniesionych zarzutów i ustaleń faktycznych. Wskazał, że Kolegium ograniczyło się do stwierdzenia, że wskazana decyzja podlegała już badaniu w postępowaniu prowadzonym w nadzwyczajnym trybie przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, który w roku 1981r. nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w treści decyzji scaleniowej. A. J. domagał się dokładnego zbadania wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 7 kwietnia 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 157 § 1 i 3 i art. 156 § 1 pkt 3 kpa, utrzymało w mocy decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Kolegium podało, że stanowisko zajęte przez SKO w [...] w decyzji z dnia 7 lutego 2011r. było prawidłowe, ponieważ kwestia będąca przedmiotem wniosku A. J. została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 20 sierpnia 1981r. Na powyższą decyzję skargę złożył A. J.. Skarżący zarzucił, że Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do podniesionych zarzutów i ustaleń faktycznych, ograniczając się do stwierdzenia, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności podlegała już badaniu w postępowaniu prowadzonym w nadzwyczajnym trybie przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, który w roku 1981r. nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego Kolegium naruszyło przepisy postępowania, a to art. 7, art., 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 12 lipca 2011r. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata z urzędu, który podtrzymał skargę i na rozprawie w dniu 7 października 2011r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, ze nie zostały one opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu argumenty przedstawione przez organ w uzasadnieniu, tak zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji, na uzasadnienie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. nr [...] w pełni zasługują na aprobatę. Wyjaśnić trzeba, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter szczególny i dlatego też ponowne badanie decyzji w tym trybie jest niedopuszczalne nie tylko wtedy, gdy była ona już oceniana przez pryzmat art. 156 § 1 kpa na wniosek jednej i tej samej osoby, lecz postępowanie takie jest niedopuszczalne także wtedy, gdy już wcześniej – z urzędu lub na wniosek którejkolwiek strony – toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zgodnie bowiem z kpa - którego przepisy od 1981 roku w zakresie regulującym przedmiot postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie uległy zmianom, mającym znaczenie dla niniejszej sprawy – tak obecnie, jak i w dacie, kiedy toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980r. nr [...], zakończone ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 20 sierpnia 1981 roku stwierdzającą w części nieważność w/w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r., organ prowadzący to postępowanie badał z urzędu cały akt administracyjny, będący przedmiotem tego postępowania, a nie tylko tę jego część, która została zakwestionowana przez wnioskodawców. Oznacza to, że decyzja zatwierdzająca projekt scalania gruntów na terenie gminy [...] jest dotknięta wadą nieważności jedynie w części wskazanej w decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 20 sierpnia 1981r., a w pozostałej części nie zawiera tego rodzaju wad. Dlatego też trafnie stwierdziło Kolegium, że wydana ponownie w powyższej sprawie decyzja dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, a tym samym dotknięta byłaby wadą o jakiej stanowi art. 156 § 1 pkt 3 kpa i że z tego powodu nie jest możliwe wszczęcie i prowadzenie kolejnego postępowania mającego na celu weryfikację decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980r. nr [...]. Zdaniem Sądu SKO w [...] prawidłowo przeprowadziło postępowanie wyjaśniające dotyczące okoliczności rozpatrzenia wniosku skarżącego, ustaliło wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego, a zwłaszcza fakt wydania przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzji z dnia 20 sierpnia 1981r., a następnie prawidłowo zastosowało odpowiednie przepisy prawa. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wymagane elementy. Dlatego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art., 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa należało uznać za niezasadne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa. Odnośnie orzeczenia w przedmiocie kosztów należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie został ustanowiony dla skarżącego adwokat z urzędu. Wysokość wynagrodzenia takiego pełnomocnika wynosi 240 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 3 tego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.