II SA/Kr 1004/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Alina Paluch Sędziowie NSA Wiesław Kisiel spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2004 r sprawy ze skargi T. i J. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 28 marca 2000 r, Nr : [...] w przedmiocie naliczenia kary za samowolne naruszenie pasa drogowego skargę oddala Organ administracyjny zarzuca stronie skarżącej, że w okresie od [...] do [...] 1999 r. bez zezwolenia wymaganego przez ustawę o drogach publicznych zajmowała pas drogi krajowej [...][...] w miejscowości [...]. W okresie między [...]1999 r. a [...] 2000 r. w sprawie tej wydanych zostało siedem decyzji Decyzją z dnia [...] 1999 r. [...] nakazano stronie przywrócić pas drogowy do stanu poprzedniego i zapłacić karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego w dniu [...] 1999 r. Decyzją z dnia [...] 1999 r., nr [...] obowiązek zapłacenia kary i wykonania rozbiórki, został zastąpiony opłatą za czas zajmowania pasa drogowego dla umożliwienia stronie wykonania pasów wyłączenia i włączenia do ruchu w terminie do dnia [...] 1999 r. Decyzja z dnia [...] 1999 r. nr [...] nakazała przywrócenie pasa drogowego do stanu pierwotnego w terminie do [...] 1999 r. oraz naliczyła karę za dzień [...] 1999 r. Decyzje z [...] 2000 r. nr [...] oraz z dnia [...] r., nr [...] organ nałożyły karę pieniężną za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od [...] do [...] 1999 r. Wreszcie decyzja z dnia [...] 2000 r., nr [...] i utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] r., nr [...] nałożyły karę za okres od [...]do [...] 1999 r. Generalny Dyrektor Dróg Publicznych powołał się na art. 40 ust. 4 ustawy drogach publicznych i § 11 ust. l w zw. z § 8 ust. l i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § l pkt l w zw. z art. 127 § 3 kpa. Zdaniem organu administracyjnego, bezspornym w sprawie jest, iż strony naruszyły samowolnie pas drogowy drogi krajowej [...]. W przedmiotowym terenie miał być realizowany zjazd publiczny, wyposażony w dodatkowe pasy ruchu : pas wyłączenia i włączenia do ruchu, odstąpiono od nakazu rozbiórki tylko dlatego, że strony zadeklarowały wykonanie pasów w terminie do [...] 1999 r. Termin ten upłynął bezskutecznie. W związku z powyższym zgodnie z § 11 ust. l, § 11 ust.4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych orzeczono o nałożeniu stosownych kar. Na decyzję Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 28 marca 2000 r., nr [...] strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono brak upoważnienia do wydania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Oddziału [...] Dróg Publicznych. Posiada on upoważnienie jedynie do wydawania decyzji pierwotnie załatwiających sprawę, ale nie ma uprawnienia do ponownego rozpatrywania spraw. W przedmiotowej sprawie akta winny trafić do Dyrektora Generalnego w [...]. Nadto skarżący zarzucili naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10 i 61 kpa, tj. w szczególności brak wszczęcia przez organ postępowania administracyjnego, brak możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, brak możliwości zgłoszenia jakichkolwiek dowodów. Strona zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i § 11 ust. l w zw. z § 8 ust. l i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych. Skarżący kwestionują ustalenie organu administracyjnego, że samowolnie zajęli oni pobocze drogi. Działając dla dobra publicznego wykonali chodnik dla pieszych, mimo iż był to obowiązek organu. Skoro § 11 ust.4 jest na tyle nieostry, że nie precyzuje, w czym jest w istocie zajęcie pasa drogowego to Skarżący nie dopuścili się naruszenia przepisów prawa. W odpowiedzi pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska Sądu wyrażonego w orzeczeniu NSA z dnia 24 maja 1988 r., powołanym w skardze. Przeciwnie, utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza kompetencję centralnego organu administracyjnego do dwukrotnego rozpatrywania sprawy, (por. w szczególności wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r., II SA 291/99, LEX nr 46798; wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1999 r., II SA 655/99, LEX nr 46800; wyrok NSA z dnia 22 listopada 1999 r., II SA 699/99 LEX nr 46260). Na tej podstawie Sąd uznał, że w sprawie orzekał organ administracyjny właściwy do orzekania w formie decyzji i był on należycie reprezentowany. Skarga zarzuca niewykonanie przez organ obowiązku powiadomienia strony o wszczęciu postępowania, co miało pozbawić stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w tym - prezentowania własnego stanowiska. Rzeczywiście, Sąd nie znalazł w aktach sprawy dowodu o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Jednakże strona skorzystała z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i w ten sposób mogła w zakresie przez siebie uznany za niezbędny zaprezentować swe stanowisko w sprawie. Zasadnie organ administracyjny dla ustalenia stanu faktycznego odwołuje się do ostatecznych decyzji z dnia [...] 1999 r. i z dnia [...] 1999 r. Ponieważ zaskarżona decyzja odwoływała się do tego samego stanu faktycznego, który został ustalony decyzjami z dnia [...] 1999 r. i z dnia [...] 1999 r., więc prawidłowo organ administracyjny ustalił, że dodatkowe przesłuchania świadków czy inne czynności dowodowe nie są już konieczne dla podjęcia zaskarżonej decyzji. Z tego względu można uznać, że braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. brak powołania się na jakiekolwiek dowody nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dodatkowo dokumentacja zgromadzona wcześniej przez organ potwierdza ustalenia faktyczne. Przykładowo wskazać można na protokół z wizji przeprowadzonej w dniu [...] 1999 r. Jak zapisano w protokole "dokonano ponownego obmiaru zajęcia pasa drogi krajowej poprzez samowolne nasypanie tłucznia. P. L. wnosi o uznanie wykonanych prac jako jeden z etapów uzgodnionych i zatwierdzonych pasów włączenia i wyłączania." Mając to na uwadze Sąd uznał za nietrafny zarzut naruszenia art.40 ust.4 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten przewiduje nałożenie kary, w przypadku zajmowania pasa drogowego niezgodnie z warunkami ustalonymi w zezwoleniu. Decyzja z dnia [...] 1999 r. uchylała karę za samowolne zajęcie pasa i w to miejsce wprowadzała opłatę po to, aby do [...] 1999 r. wykonane zostały pasy włączenia i wyłączenia z ruchu. Ostateczna decyzja z dnia [...] 2000 r. ustaliła, że pasy takie nie zostały wykonane czyli strona korzystała z pasa drogowego niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. W tej sytuacji organ był uprawniony do ustalenia obowiązku zapłacenia kary za nieprawidłowe zajmowanie pasa drogowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.l270).