II SA/Kr 1006/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Z.L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 grudnia 2005 roku Nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi Z.L. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącej J.P. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem Dziekana ORA z dnia [...] sierpnia 2006 roku nr [...] na pełnomocnika J.P. został wyznaczony adwokat Z.L. , wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...], któremu strona w dniu 16 października 2006 roku udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W wyroku z dnia 10 września 2007 roku oddalającym skargę Sąd zasądził pełnomocnikowi stosowne wynagrodzenie. Od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2007 roku pełnomocnik skarżącej z wyboru radca prawny J.S. sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 659/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 18 września 2009 roku adwokat Z.L. złożył do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik. Z treści protokołu rozprawy z dnia 18 września 2009 roku wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokat Z.L. nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).