II SA/Kr 1006/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K.T. i T.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 maja 2023 r. znak: SKO.ZP/415/129/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie solidarnie na rzecz skarżących K.T. i T.Z. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 10 lutego 2023 r. (Nr 73/6730.2/2023, znak: Au-02-5.6730.2.1201.2018.KKR.APŁ.UDU) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa samoobsługowej myjni samochodowej 4-stanowiskowej (wiata +kontener) na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Po rozpatrzeniu odwołania K. T. i T. Z., wniesionego od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało ją w mocy, jako podstawę prawną wskazując art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 54 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 j.t. ze zm.), zwanej dalej też "u.p.z.p." lub "ustawą" w zw. z art. 7 i 77 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 tj. ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania, powołując w szczególności wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2021 r. (sygn. II SA/Kr 640/20), który uchylił wydane poprzednio przez organy obu instancji decyzje o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Przyczyną odmowy było ustalenie braku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. Wytykając organowi błędne pojmowanie pojęcia uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.p.z.p. Sąd wyraźnie wskazał na bezpodstawność zaliczenia doń dróg publicznej z którą skomunikowany jest teren inwestycji, a tym samym bezpodstawność badania jej wystarczalności w zakresie obsługi komunikacyjnej w rozumieniu przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidło dostosował się do ww. wiążącego, kategorycznego stanowiska Sądu o spełnieniu w niniejszej sprawie warunku dostateczności uzbrojenia inwestycji w drogę z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Nie godzą natomiast w zakres powyższego związania dalsze czynności organu I instancji, polegające na badaniu zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami odrębnymi, ze względu na przyleganie terenu inwestycji do drogi publicznej (ul.. a w szczególności ze względu na stwierdzone przez organ, to specyficzne uwarunkowanie tego terenu, jakim jest usytuowanie wjazdu na teren inwestycji w obrębie zatoki autobusowej istniejącej na tej drodze i związaną z tym możliwość bezpiecznego włączenia inwestycji do ruchu drogowego. Konieczność prowadzenia ustaleń w tym zakresie przed wydaniem decyzji WZ wynika z uregulowanego w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy obowiązku przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z organami kompetentnym - Zarządcą drogi, do której przylega teren inwestycji. W niniejszej sprawie, jak wskazał Sąd, z uwagi na tożsamość organu uzgadniającego Zarządcy Drogi i organu prowadzącego sprawę, wprawdzie wyłączony jest formalny tryb uzgodnieniowy przewidziany w 106 k.p.a. i związane z tym skutki wiążące takiego uzgodnienia, nie zwalnia to jednak organu prowadzącego postępowanie główne z dalszego badania w obrębie przysługujących mu kompetencji, poprawności takiej opinii. Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd odnosząc się do kwestii spełniania w niniejszej sprawie ww. przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wiążąco i bezwarunkowo zobligował organ do wydania decyzji pozytywnej sprawie. Rozpatrując zasadność i prawidłowość rozstrzygnięcia opartego na przesłance z art. 61 ust. 1 pkt.5 u.p.z.p. uwzględnić należy, że zakres postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie zależy od uwarunkowań każdej konkretnej sprawy. Organ I instancji uwzględnił, że teren przedmiotowej inwestycji przylega do drogi publicznej, powiatowej - ul. [...], a zatem niezbędne jest zbadanie dopuszczalności realizacji inwestycji, ze względu na takie położenie, w kontekście zgodności z przepisami odrębnymi warunków w zakresie komunikacji. Zasadnie uwzględnił, że zbadania wymaga czy ze względu na ww. specyficzne usytuowanie zjazdu na teren planowanej, w obrębie zatoki autobusowej, możliwe jest jej realizacja w sposób nie godzący w przepisy odrębne. Kompetencje do badania tej kwestii wynikają ze wskazanej przez organ treści art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645 tj.), który wymienia wśród obowiązków Zarządcy drogi m.in. utrzymanie i ochronę dróg (pkt 2). Z kolei zgodnie z treścią art. 4 pkt 21 ww. ustawy przez ochronę dróg rozumieć należy m.in. działania mające na celu niedopuszczenie do ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zarządca kompetencje te wykonuje łącznie z zadaniami w zakresie inżynierii ruchu (art. 20 pkt 5 u.d.p.). Obowiązki te należy odczytywać łącznie z normą zawartą w treści art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którą wśród zadań Zarządcy wymienia się uzgadnianie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Zarządca oceniając zatem możliwość włączenia ww. inwestycji i generowanego przez nią ruchu samochodowego do ruchu drogowego na ulicy [...], obowiązany jest uwzględniając swoje obowiązki z art. 20 pkt 2 i 5 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. tj. badać zgodność planowanej inwestycji m.in. z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Na powinność zachowania odpowiedniego bezpieczeństwa przez drogą publiczną, która winien mieć na uwadze Zarządca drogi, wskazują także przepisy akty wykonawczego do ww. ustawy, tj. § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych, który stanowi, że "droga powinna zapewniać odpowiednie poziomy bezpieczeństwa i sprawność ruchu użytkownikom, dla których jest przeznaczona". Nie można zatem czynić skutecznego zarzutu organowi, że badając zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi, a tym samym dopuszczalność jej realizacji na wnioskowanych warunkach, oparł się na treści art. 35 § 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z m.in. treścią art. 20 pkt 2 i pkt 5 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych oraz w zw. z art. § 7 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych. Przepisy te wyznaczają kierunki badania dopuszczalności realizacji inwestycji ze względu na warunki jej skomunikowania z istniejącym mchem na drogach publicznych i łącznie stanowią materialna podstawę do oceny czy inwestycja nie spowoduje ona zagrożenia bezpieczeństwa w mchu drogowym. Kolegium stwierdziło, że w zakresie w jakim organ I instancji powołuje się na niezgodność planowanej inwestycji z przepisem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 20 ust. 2 i w zw. z art. 4 pkt 21 tej ustawy oraz przy uwzględnieniu § 7 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych rozstrzygnięcie pozostaje prawidłowe. Nie ma natomiast racji organ I instancji w tej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, w którym powołuje się na niezgodność inwestycji z treścią § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych. Sąd w omawianym wyżej wyroku wydał jednoznaczne stanowisko odnośnie niemożności stosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy (tj. w odniesieniu do warunków obecnie istniejącego już zjazdu z drogi publicznej na teren inwestycji treści) obowiązujących wówczas przepisów z art. 77 i 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Sąd zwrócił uwagę, że przepisy te dotyczą wymagań odnośnie projektowanych zjazdów, a zatem mogą mieć zastosowanie do projektowanych dopiero zjazdów, natomiast w niniejszej sprawie omawiany, sporny zjazd jest zjazdem istniejącym. Organ I instancji po pierwsze dokonał dostatecznych ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę dotychczasowej obsługi komunikacyjnej terenu objętej wnioskiem, a zwłaszcza związaną z tym zmianę ruchu drogowego w obrębie zjazdu z drogi publicznej na teren inwestycji. Na potrzeby tych ustaleń dokonano porównania obecnego stanu zagospodarowania terenu inwestycji z planowaną zmianą zagospodarowania. Uwzględniono fakt, że na działce objętej wnioskiem znajduje się obecnie stacja Paliw [...]. W oparciu o przeprowadzoną przez Zarządcę drogi już na potrzeby wcześniejszej opinii z dnia 23.10.2019 r. wizji w terenie (której odbycie dokumentują fotografie na k. 612-614), a także przeprowadzonej przed tę jednostkę, analizy natężenia ruchu generowanego przez ww. stację paliw, ustalono, iż w ciągu godziny z istniejącego zjazdu na teren przedmiotowej stacji korzysta 4 pojazdy. Następnie przenalizowano rozmiary i charakter planowanego przedsięwzięcia, które ma powstać obok ww. stacji. Uwzględniono, że w ramach planowanej myjni samochodowej przewiduje się dodatkowo 4 stanowiska, które, jak słusznie założono, dodatkowo obsługiwać mogą jednocześnie cztery pojazdy samochodowe. To niewątpliwie doprowadzi do zwiększenia (zwielokrotnienia) ruchu, jaki obecnie generowany jest na tym terenie i obsługiwany przez istniejący zjazd i tym samym zwiększenia natężenia samochodów zjeżdżających na teren inwestycji. Pogorszenie bezpieczeństwa ruchu, jak słusznie wskazał organ, wynika także z faktu, że ul. [...] na odcinku planowanej inwestycji stanowi element istotnego skrzyżowania z ul. [...] oraz u[...] i na tym odcinku pełni funkcję uwalniania potoku ruchu, jaki przepływa przez to skrzyżowanie. Ww. niekontrolowane, dodatkowe postoje czy to autobusów oczekujących na opuszczenie drogi przez samochody korzystające z myjni (zanim wjadą na zatokę), czy to niekontrolowane postoje lub zmniejszenia prędkości jazdy samochodów zmierzających do ww. myjni, obowiązanych do ustępowania pierwszeństwa autobusom korzystającym z zatoki autobusowej, obniżać będą zdolność innych pojazdów do opuszczenia ww. skrzyżowania. Wreszcie, wyżej wskazywane trudności w jednoczesnym korzystaniu przez przedmiotowego zjazdu i zatoki autobusowej, nie pozostają bez wpływu na utrudnienia i ograniczenia w widoczności przez kierujących pojazdami, a także przez pieszych, którzy korzystać będą m.in. z chodników przy zatoce autobusowej i zjedzie, co również powodować będzie wzrost zagrożenia wystąpienia niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd w wiążącym w sprawie wyroku wyraził wprawdzie stanowisko, że "hipotetyczne rozważania co do możliwości zwiększania się ruchu drogowego na drodze, która jest drogą publiczna, są okolicznościami pozaprawnymi i nie mogą stanowiąc podstawy od odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy", jednakże zwrócić uwagę należy, że Sąd rozważał tę kwestię, po pierwsze w kontekście wykazywanej bezpodstawności uwzględniania drogi publicznej i jej parametrów jako elementu uzbrojenia inwestycji, a ponadto przedmiotem jego rozważań były wcześniejsze opinie tej jednostki, które szeroko odnosiły się, nie tylko do obecnego ruchu generowanego w spornym miejscu (w obrębie zatoki autobusowej), lecz również hipotetycznie rozważano planowane zwiększenie ruchu autobusowego. Wówczas dodatkowo, w sposób nieuprawniony uzasadniano odmowę wydania decyzji wz okolicznościami przyszłymi, lecz nie powodowanymi wyłącznie zmianą sposobu zagospodarowania terenu inwestycji. Obecnie organ I instancji zasadnie zrezygnował z uwzględniania tych okoliczności. W ocenie Kolegium rozpatrywane tu ustalenia organu I instancji nie mając cech hipotetycznych rozważań, które piętnował w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny. Oceniając zaś wartości dowodową ww. opinii arch. M. B., Kolegium wskazało, że nie stanowi ona dostatecznego dowodu, który obaliłby prawidłowość przeprowadzonych w sprawie powyższych ustaleń Zarządcy drogi. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że organ w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, 77 §1 i art. 80 k.p.a. Prowadzone postępowanie wyjaśniające w sposób wyczerpujący dostarczyło dowodów na okoliczność niespełnienia wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a to eliminuje możliwość wydania decyzji pozytywnej. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. T. i T. Z., zarzucając jej I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "p.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie w pełnym zakresie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 11 lutego 2021 roku, sygn. akt II SA/Kr 640/20, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA") uchylił decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że Sąd: a) uznał, że przypuszczenia co do zwiększenia się w tym miejscu ruchu samochodowego są okolicznościami pozaprawnymi i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy; b) wskazał, że w ponownym postępowaniu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ma zostać uzupełniona lub sporządzona na nowo, tak aby było możliwe ustalenie parametrów planowanego zamierzenia w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie z 2003 roku"), a po jej sporządzeniu organ w decyzji parametry te określi: c) wskazał, że przepisy (uchylonego) rozporządzenia w sprawie warunków technicznobudowlanych nie znajdują zastosowania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, gdyż dotyczą zasad sytuowania zjazdu z drogi publicznej, jako nowego obiektu, a jak wynika z akt administracyjnych, teren inwestycji zjazd posiada i nie ma konieczności jego budowania. W tej sytuacji powoływanie się przez organ na przepisy (w tym na § 7) obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 roku w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1518; dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2022 roku"), które również dotyczy budowy nowego zjazdu należy uznać za naruszenie art. 153 p.p.s.a., gdyż rozporządzenie to pomimo zmienionego brzmienia reguluje tę samą materię. Jednocześnie, WSA wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie daje podstaw do budowy, lecz jest przesłanką do jej uzyskania, a w postępowaniu o pozwolenie na budowę (a nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy) określane są parametry planowanego zamierzenia, które muszą być zgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez: a) niezebranie przez organ prowadzący postępowanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niespełniania warunków koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i oparcie się w tej kwestii na nieprawidłowych opiniach ZDMK oraz dokonanie przez organ błędnej i nieuzasadnionej oceny, że okoliczność, iż planowana inwestycja zagrażałaby bezpieczeństwu w ruchu drogowym została tymi opiniami wykazana, podczas gdy taka ocena nie ma oparcia w materiale dowodowym, natomiast przedłożona przez wnioskodawców opinia arch. M. B., świadcząca na rzecz tezy przeciwnej (planowana inwestycja nie zagraża bezpieczeństwu), została niezasadnie oceniona jako dowód, który nie jest dostateczny dla obalenia prawidłowości ustaleń ZDMK; b) niewzięcie pod uwagę przy dokonywaniu ustaleń faktycznych: • wynikających z opisywanych w opiniach ZDMK zmian w natężeniu ruchu autobusowego, które świadczą o istnieniu rezerw w zakresie płynności ruchu, a także potwierdzają możliwość bezpiecznego korzystania z drogi; • braku możliwości tarasowania zatoki autobusowej w sytuacji gdy kierowcy pojazdów są zobowiązani do przestrzegania przepisów prawa o ruchu drogowym, na co wskazywali skarżący; c) naruszenie zasady prawdy obiektywnej i dokonywanie ustaleń w oparciu fotografie wykonane przed 23 października 2019 roku (k. 612-614), podczas gdy organ – zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji - powinien dokonać ustaleń w oparciu o aktualny stan faktyczny; 3. art. 75 § 1, art. 79 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie "wizji" / "obserwacji", które w istocie stanowiły oględziny, ale bez zachowania wymogów proceduralnych, w tym bez zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu; 4. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a mianowicie poprzez kierowanie korespondencji w przedmiotowej sprawie do U. B. S. na adres, pod którym – jak wynika z akt sprawy - nie mieszka, ani nie odbiera korespondencji; 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji w sytuacji, gdy była ona wadliwa. II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 54 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977) w zw. z art. 4 pkt 21, art. 20 pkt 2 i 5 oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 645; dalej: "u.d.p.") poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na uznaniu, że występuje niezgodność planowanej inwestycji z art. 35 ust. 3 u.d.p. pomimo tego, że organ prowadzący postępowanie nie miał do tego podstaw, gdyż nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niespełniania warunków koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i oparł się w tej kwestii na niepełnych i nieprawidłowych opiniach ZDMK z dnia 20 października 2022 roku i z dnia 15 listopada 2022 roku, które w zasadzie stanowią powtórzenie wcześniejszych opinii ZDMK, a które zostały przez WSA i SKO uznane za nieprawidłowe; 2. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 roku w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1518; dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2022 roku"), zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2022 roku", poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, do której prowadzi istniejący zjazd, podczas gdy przepisy rozporządzenia z 2022 roku dotyczą zasad sytuowania zjazdu z drogi publicznej, jako nowego obiektu. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ona wadliwa i wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja odmawiająca warunków zabudowy z uwagi na brak spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. tj. niezgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Kontrolowana obecnie decyzja jest kolejną odmawiającą warunków zabudowy na wniosek złożony przez K. T. i T. Z. w dniu 10 października 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił ustalenia warunków zabudowy kolejno decyzjami: < z dnia 30 stycznia 2019 r. – uchylona przez SKO w Krakowie decyzją z 4 kwietnia 2019 r., < z dnia 29 listopada 2019, utrzymana w mocy przez SKO, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 sygn. II SA/Kr 640/20 uchylił decyzje organów obu instancji, < z dnia 16 marca 2022 r. - uchylona przez SKO w Krakowie uwagi na niewykonanie wiążących wskazań WSA w Krakowie, < z dnia 10 lutego 2023 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO z dnia 25 maja 2023 r. Z uwagi na dokonanie kontroli sądowej w tej sprawie w pierwszej kolejności, stosownie do art. 153 p.p.s.a., należało ocenić, czy w ponownie prowadzonym postępowaniu wskazania Sądu zostały przez organy obu instancji wykonane. Zgodnie bowiem z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podkreślił: "W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją związaną, a nie decyzją uznaniową, a organ jest zobowiązany działać w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a nie pozaprawne hipotezy i przypuszczenia." Dalej w zakresie przesłanki uzbrojenia terenu stwierdzono: "Błędne są również pozostałe poglądy organu wyrażone w kontekście nie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy tj. warunku, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 2 pkt 13 w/w ustawy przez "uzbrojeniu terenu" należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Drogi o jakich mowa w przytoczonym przepisie to z oczywistych względów nie drogi publiczne (bo po nich co do zasady ma prawo poruszać się każdy, bez względu na to jakie są ich parametry techniczne), lecz drogi, które łączą teren inwestycji z drogą publiczną, w przypadku jeśli teren ten nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Taka sytuacja nie występuje w przedmiotowym wypadku. Teren inwestycji ma bowiem bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd, który jest aktualnie użytkowany jako dojazd do obiektów istniejących na i w sąsiedztwie terenu inwestycji. Jak wynika z akt administracyjnych, teren inwestycji posiada również wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego pozostałe uzbrojenie terenu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że warunek o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy jest spełniony". W kwestii niespełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd stwierdził: "Błędne jest również - zresztą niezwykle lakoniczne - stanowisko organu, że nie jest spełniony warunek o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak wynika z części tekstowej analizy, kontynuacja funkcji jest zachowana, a z jej części graficznej, że parametry nowej zabudowy w tym linia zabudowy, są możliwe do wyznaczenia przy uwzględnieniu postanowień Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wracając do analizy, to jej część tekstowa nie jest podpisana, a ponadto jest ona niewystarczająca dla ustalenia parametrów zabudowy dla planowanej inwestycji, co być może związane jest z tym, że w przeważającym zakresie stanowi ona w zasadzie uzasadnienie do stanowiska zespołu urbanistycznego, który jednak w rozumieniu przepisów ustawy, nie jest organem uprawnionym do decydowania o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego w ponownym postępowaniu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie uzupełniona lub sporządzona na nowo, tak aby było możliwe ustalenie parametrów planowanego zamierzenia w zakresie warunków, o których mowa w art. 6.1 ust. 1-5 ustawy, zgodnie z postanowieniami przywołanego rozporządzenia, a po jej sporządzeniu organ w decyzji parametry te określi. Przypomnieć bowiem należy, że organ w przypadku wydawania decyzji o warunkach zabudowy, obowiązany jest stosować obowiązujące przepisy. Pozaprawne okoliczności, jak niesformalizowane plany co do poszerzenia ulicy, czy ewentualna niechęć mieszkańców do planowanej inwestycji, są na płaszczyźnie prawnej bezprzedmiotowe. Co się zaś tyczy art. 1 ust. 3 ustawy, to sposób regulacji, jak również postanowienia ustawy o rewitalizacji, którą dodano ten przepis wskazuje, że co do zasady dotyczy on procedury uchwalania studium i planów miejscowych. Przede wszystkim jednak, oparcie rozstrzygnięcia o w/w przepis nie zostało przez organ w najmniejszym stopniu uzasadnione wykazanymi okolicznościami faktycznymi. Należy też zaznaczyć, że decyzja o warunkach, zabudowy nie daje podstaw do budowy, lecz jest przesłanką do jej uzyskania. W postępowaniu o pozwolenie na budowę określane są natomiast wszelkie parametry planowanego zamierzenia, które musza być zgodne także z obowiązującymi dla planowanego obiektu warunkami technicznymi". Po zwrocie akt organowi ponowiono postępowanie: przeprowadzono analizę urbanistyczno – architektoniczną, ponownie w sprawie wypowiedział się Zespół Urbanistyczny (stanowisko z dnia 5 grudnia 2022 r. o treści "Zespół wypowiada się w zakresie parametrów przestrzennych dotyczących danej lokalizacji. W tym zakresie nie widzi się przeszkód do ustalenia parametrów zgodnie z wnioskiem"), ponownie zwrócono się również do zarządcy drogi, który podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Co istotne: przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy w decyzjach uchylonych przez WSA w Krakowie były utrudnienia w ruchu drogowym, które organy obu instancji zakwalifikowały jako brak przesłanki uzbrojenia terenu. Chodziło mianowicie o fakt, że wjazd na teren inwestycji ma odbywać się przez istniejącą zatokę stanowiącą przystanek autobusowy – obecnie już taki zjazd prowadzi do stacji paliw [...]. W kontrolowanych obecnie decyzjach organów obu instancji tę samą okoliczność faktyczną zakwalifikowano jako brak spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Zabieg ten– przy cytowanych wyżej stanowczych stwierdzeniach WSA w Krakowie – w istocie stanowi próbę obejścia art. 153 p.p.s.a. Znakomita większość uzasadnienia zaskarżonej decyzji koncentruje się na wykazaniu braku sprzeczności obecnych ustaleń z wiążącymi wskazaniami WSA w Krakowie, niemniej jednak nie dokonano tego w sposób przekonujący. Trzeba się zgodzić z stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. dotyczy zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, a więc także przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm.). zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Przepis ten należy odczytywać w ścisłym związku z art. 53 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym "Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego" (na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy). Oba cytowane przepisy mają charakter kompetencyjny tj. zobowiązują - w określonych okolicznościach - do dokonania uzgodnień planowanej zmiany zagospodarowania terenu z zarządcą drogi. SKO powołało się dodatkowo również na art. 20 ust. 2 (w art. 20 mowa jest o zadaniach zarządcy drogi) i w zw. z art. 4 pkt 21 tej ustawy (definiuje pojęcie "ochrona drogi") oraz § 7 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych ("Droga powinna zapewniać odpowiednie poziomy bezpieczeństwa i sprawności ruchu użytkownikom, dla których jest przeznaczona"). Jak wskazał NSA w wyroku z 14 czerwca 2023 r., II OSK 2092/20 (LEX nr 3606765) bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W zakresie uzgodnień dokonanych już na wcześniejszym etapie postępowania WSA w Krakowie w cytowanym wcześniej wyroku wskazał: "Zaczynając od warunku wymienionego w punkcie 3, tj. jest warunku, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, to organ powołał się w tym zakresie m.in. na negatywną opinię Zarządu Dróg Miasta Krakowa w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Zaznaczyć jednak należy, że w przypadku kiedy ten sam organ jest organem uprawnionym do wydania decyzji oraz do dokonania uzgodnienia w trybie art. 53 ustawy, to w takim wypadku zwrócenie się o taką opinię do wyspecjalizowanej jednostki organu, nie jest uzgodnieniem o jakim mowa - w przedmiotowym wypadku - w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, takie stanowisko prezentuje także organ. Organ natomiast może - i tak było w przedmiotowym wypadku - skonsultować się, czy zwrócić o opinię do jednostki organizacyjnej, która zajmuje się zarządem dróg ale takie postępowanie nie jest obowiązkowe. Opinia taka nie jest też dla organu wiążąca, który ostatecznie sam musi dokonać stosownej oceny". Takiej właśnie oceny dokonał Prezydent Miasta Krakowa w decyzji z dnia 10 lutego 2023 r. Stwierdził, że stacja paliw [...], której obsłudze obecnie służy zjazd generuje nieznaczny dodatkowy ruch na włączeniu do ul. [...]. W ciągu godziny ze stacji korzysta zaledwie 4 pojazdy. Dodatkowa budowa 4 stanowiskowej myjni samochodowej w tym terenie w sposób oczywisty będzie generować większe natężenie ruchu na przyległej do terenu inwestycji drodze publicznej. Z obserwacji funkcjonowania myjni samochodowych w innych lokalizacjach wynika, że do tego typu obiektów tworzą się kolejki, w szczególności w okresach świątecznych, a oczekujące pojazdy utrudniają ruch innym uczestnikom ruchu drogowego poprzez blokowanie przyległego układu drogowego. Przedmiotowy zjazd zlokalizowany jest wewnątrz zatoki przystanku komunikacji zbiorowej, obsługiwanej aktualnie przez 4 linie autobusowe, wykonujące w godzinach szczytu 13 kursów, a w ujęciu dobowym 154 kursy, w miejscu ograniczonej widoczności oraz w strefie oddziaływania dróg powiatowych – ul. [...], [...]. Prezydent Miasta Krakowa przyjął, że takie usytuowanie zjazdu będzie powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W rejonie zatoki płynność ruchu pojazdów ulega bowiem systematycznemu zakłócaniu na skutek zatrzymywania i włączania się do ruchu autobusów korzystających z zatoki. Korzystanie z zjazdu przez pojazdy wjeżdżające i wyjeżdżające na teren myjni oraz istniejącej już stacji [...] będzie utrudnione, gdyż w danym czasie część zatoki będzie zajęta przez autobus. Z kolei autobus nie będzie mógł wjechać do zatoki gdyby do proponowanego zjazdu ustawiła się kolejka pojazdów oczekujących na możliwość skorzystania z myjni. W konsekwencji taki pojazd lub autobus będzie zmuszony zatrzymywać się na czynnym pasie ruchu drogi powiatowej (ul.. ), blokując pas jezdni i powodując tym samym zakłócenia w płynności ruchu drogowego, zwłaszcza, że przedmiotowy zjazd i zatoka autobusowa znajdują się w bliskiej odległości od skrzyżowania dróg z sygnalizacją świetlną oraz torowiskiem tramwajowym, obsługującym kilka linii tramwajowych. Kolejka pojazdów będzie blokować wlot i wylot ww. skrzyżowania, co znacznie obniży przepustowość układu drogowego ulic N. – Ł.. Oprócz utrudnień na skrzyżowaniu przełoży się to na brak możliwości podjazdu autobusu blisko krawędzi peronowej, a w konsekwencji na utrudnioną obsługę przystanku. Dla osób o ograniczonej mobilności (osób na wózkach, poruszających się o kulach, osób z wózkiem dziecięcym, dziećmi lub dużym bagażem) znaczna odległość zatrzymywania się autobusu od krawędzi peronu jest istotnym ograniczeniem. Korzystanie ze zjazdu na potrzeby planowanej inwestycji będzie zagrażać bezpieczeństwu odbywającemu się w tym rejonie ruchowi drogowemu. Podsumowując stwierdzono, że istniejący zjazd nie zapewnia bezpieczeństwa funkcjonowania nowej inwestycji oraz bezpieczeństwa w ruchu drogowym, który dodatkowo jest generowany przez tę inwestycję. Organ odwoławczy podzielił to stanowisko stwierdzając, że organ I instancji "na zasadzie prawdopodobieństwa i analizy porównawczej innych podobnych obiektów znajdujących drogach publicznych w Krakowie ustalił, o ile w związku z takim lub podobnym zwiększeniem natężeniem ruchu samochodów obsługiwanych przez ww. myjnię wystąpiłyby zakłócenia w ruchu drogowym i zwiększenie zagrożenia w bezpieczeństwie ruchu. Uwzględniono przeciętny prawdopodobny ruch na myjni, ale i także tę szczególną sytuację, jaka zaobserwowano się na podobnych obiektach myjni samochodowych na terenie Miasta Krakowa, że okresowo samochody oczekują na skorzystanie z tych usług tworząc kolejki. Nie tylko wiedza specjalistyczna Zarządcy, ale i doświadczenie życiowe przeciętnego obserwatora pozwala przyjąć, że okresowo zwiększony ponadnormatywny ruch obciążać będzie w istotnym stopniu zjazd na przedmiotową myjnię, a tym samym przepustowość istniejącej zatoki autobusowej". Trzeba w tym miejscu zauważyć, że w piśmie z 23 października 2019 r. (k. 608 tomu 1 akt administracyjnych I instancji) Zarząd Dróg Miasta Krakowa dokonał oceny jak bardzo zwiększy się ruch w związku z uruchomieniem inwestycji. W piśmie tym wskazano: "podczas analizy otrzymanego wniosku tut. Zarząd przyjął, że z jednego stanowiska w ciągu godziny może korzystać ok. 6 samochodów. W związku z tym, że planowana myjnia jest 4-stanowiskowy w ciągu doby (przy założeniu, że największy ruch generowany jest w godzinach pomiędzy 8.00 a 21:00) zostanie obsłużonych ok. 312 pojazdów, co w ocenie tut. zarządu niewątpliwie będzie mieć negatywny wpływ na ruch drogowy na ul. [...] (z uwagi na lokalizację przedmiotowego zjazdu), a w szczególności na skrzyżowaniu dróg powiatowych [...]". To właśnie ta ocena zarządcy drogi dała podstawę do wydania uchylonych przez sąd administracyjnych decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i to właśnie w tym kontekście Sąd stwierdził: "W przedmiotowym wypadku opinia ZDMK była negatywna, z powołaniem się na przepisy § 77 i § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz przypuszczenia co do zwiększenia się w tym miejscu ruchu samochodowego. Hipotetyczne rozważania co do możliwości zwiększenia się ruchu drogowego na drodze, która jest drogą publiczną, są okolicznościami pozaprawnymi i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy". Tymczasem, jak również wskazał Sąd, "organ jest zobowiązany działać w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a nie pozaprawne hipotezy i przypuszczenia". W kontrolowanej obecnie decyzji organ odwoławczy wyraził stanowisko, że wydana w 2023 roku decyzji Prezydenta Miasta Krakowa jest wolna od takich uchybień. SKO stwierdziło: "O ile zatem, oceny te opierają się na konkretnych parametrach i konkretnych cechach istniejącego układu drogowego, na analizach porównawczych z podobnymi przypadkami (już istniejącymi w podobnych układach drogowych) oraz opierają się na wiedzy specjalistycznej i doświadczeniu zawodowym w zakresie m.in. inżynierii ruchu, jakimi niewątpliwie legitymuje się jednostka będąca Zarządcą drogi, to nie można im przypisywać cech analiz wyłącznie hipotetycznych, lecz miarodajnych ocen dających gwarancję ich sprawdzalności. Taką wiedzą i kompetencjami legitymuje się Zarząd Dróg Miasta Krakowa, co znalazło wyraz w zgromadzonych w sprawie analizach i opiniach". O ile należy zgodzić się z pierwszą częścią cytowanej wypowiedzi, o tyle nie sposób w kolejnych stanowiskach zarządcy drogi przedstawianych w toku kontrolowanego postępowania doszukać się uwzględnienia konkretnych parametrów, analiz porównawczych z podobnymi przypadkami dającymi gwarancję ich sprawdzalności. I tak na przykład w powołanym wyżej piśmie Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 23 października 2019 r. wskazano, że przystanek znajdujący się w przedmiotowej zatoce obsługuje 4 linie autobusowe o znacznej częstotliwości kursowania (w godzinie szczytu wykonują 15 kursów, a w ujęciu dobowym 203 kursy). Z kolei w piśmie z 20 października 2022 r. Zarząd Dróg Miasta Krakowa wskazał już na znacznie mniejsze liczby kursów: w godzinie szczytu 13, w ujęciu dobowym 154 kursy. Jak słusznie zwraca się uwagę w skardze – w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono tych zmian, które świadczą o istnieniu rezerw w zakresie płynności ruchu. Niewątpliwie lokalizacja planowanej inwestycji spowoduje zwiększenie liczby pojazdów korzystających ze zjazdu, jednakże Prezydent Miasta Krakowa w zaskarżonej decyzji nie ustalił choćby w przybliżeniu o ile może wzrosnąć ta wartość. SKO na str. 14 uzasadnienia decyzji wskazało, że myjnia ma generować około czterokrotnie większy ruch na zjeździe, nie sposób jednak ustalić skąd pochodzi ta wartość ani w żaden sposób jej zweryfikować. Zwiększenie liczby pojazdów może spowodować pogorszenie płynności ruchu, niemniej jednak nie są wiarygodne twierdzenia, że miałoby wywołać zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Oceny tej nie zmienia kontekst funkcjonowania zjazdu w pobliżu dużego skrzyżowania oraz linii tramwajowych. Z kolei zakładane przez organ I instancji utrudnienia w dojeździe do peronu przystanku wydają się mocno przesadzone, podobnie jak zwiększenie zagrożenia dla pieszych uczestników ruchu. Wbrew stanowisku organów obu instancji brak jest jasnych i dających się zweryfikować analiz, które potwierdzałyby, że objęta postępowaniem inwestycja spowoduje zagrożenie w ruchu drogowym. W dalszym ciągu są to jedynie "pozaprawne hipotezy i przypuszczenia", o których mowa była w wydanym w tej sprawie wyroku WSA w Krakowie. Organy obu instancji w sposób wątpliwy i niedający się zweryfikować przyjęły, że planowana inwestycja spowoduje zagrożenie w ruchu drogowym, co świadczy o jej sprzeczności z przepisami odrębnymi i musi skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy z powodu niespełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Negatywne stanowisko zarządcy drogi wyrażane konsekwentnie w dotychczasowym postępowaniu nie może prowadzić do wydania decyzji odmownej w ponownie prowadzonym postępowaniu. Nie sposób zgodzić się, że w sprawie wykazano niezgodność usytuowania planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).