II SA/Kr 1009/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki / spr. / Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania - skargę oddala - II SA / Kr 1009 / 07 Uzasadnienie Decyzją nr ............ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu ...........w...................na podstawie art. 80 ust. 2 pkt l, 83 ust. l i 81 ust. l pkt l a oraz art. 51 ust. l pkt l ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane i art. 7 ustawy z 28.07.2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, a także w oparciu o art. 104 k.p.a. w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działkach .........w S. - nakazał inwestorowi J.S. doprowadzić do stanu poprzedniego budynek mieszkalny położony w S., przy ul.......poprzez częściową rozbiórkę piwnic zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę - w terminie do .......2007 r. W ocenie organu inwestorowi nie można zarzucić dopuszczenia się samowoli budowlanej, gdyż w dacie rozpoczęcia robót legitymował on się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę w przedmiocie remontu i modernizacji budynku. Natomiast realizowanie obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych pozwoleniu wypełnia dyspozycję art. 50 i następnych Prawa budowlanego. Zachodzi zatem konieczność wymuszenia na inwestorze doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. Na skutek odwołania wniesionego od przedstawionej decyzji przez L.S. ........Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr ...........w oparciu o art. 138 § l pkt 2 i 105 k.p.a., także art. 80 ust. 2 pkt 2 i 83 ust. 2 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w przedmiocie istotnych odstępstw od udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że J.S. roboty budowlane rozpoczęła przed ustatecznieniem się decyzji z............2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na remont i modernizację przedmiotowego budynku mieszkalnego. Analiza akt pozwala stwierdzić, że inwestor dokonał rozbiórki istniejącego dotąd obiektu, a następnie wykonał nowe fundamenty i piwnice ze stropem co stanowi budowę nowego obiektu. Inwestor nie mógł rozpocząć prac w oparciu o decyzję z.........2003 r. bowiem do dnia dzisiejszego nie jest ona ostateczna. Wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji brak jest podstaw do przyjęcia, że inwestor realizował prace budowlane w warunkach istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, albowiem wykonał on rozbiórkę całego obiektu, a następnie podjął działania zmierzające do wybudowania piwnic jako nowej części budynku. Postępowanie dotyczące tych odstępstw stało się zatem bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że inwestor rozpoczął roboty budowlane bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Faktu tego nie zmienia nadanie pozwoleniu na budowę z .......2003 r. klauzuli prawomocności, bowiem skuteczne wniesienie odwołania od decyzji w terminie do tego przewidzianym i przez uprawniony podmiot powoduje, że zaskarżona decyzja nie uzyskuje przymiotu ostateczności. Mając na uwadze powyższe organ pierwszej instancji winien wszcząć odrębne postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W skardze od powyższej decyzji J.S. zarzuciła naruszenie art. 48, 50 i 51 Prawa budowlanego przez ich błędne zastosowanie, art. 7, 8, 11 i 77 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony w postępowaniu, nie wyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego, na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz na niewystarczającym wyjaśnieniu zasadności rozstrzygnięcia, oraz naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała skarżąca, że przystąpiła do przedmiotowych prac budowlanych legitymując się prawomocną decyzją w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia jej pozwolenia na budowę. Z tego powodu roboty nie powinny być uznawane jako samowola budowlana, tym bardziej, że decyzja z .......2003 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego dopiero w 2005 r. W odpowiedzi na skargę .......Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił, o oddalenie skargi przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem tj. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z 30.08.2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. - Dz. U. nr 153 póz. 1270 z późn. zm. ) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze ,a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - zarzuty wyartykułowane w skardze uznać należy za bezzasadne. Sąd nie będąc związany skargą i orzekając w granicach sprawy nie dopatrzył się również żadnych innych naruszeń prawa czy uchybień - nie podniesionych w środku zaskarżenia - o jakich mowa w art. 145 § l ustawy o.p.p.s.a. Odnosząc się do artykułowanych przez skarżącą zarzutów przedstawić należy poniższe argumenty. Organy obu instancji uczyniły zadość przepisom k.p.a., w zakresie zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu stosownie do art. l0 k.p.a., zaś dokonana przez organ odwoławczy ocena stanu faktycznego odpowiada przepisom art. 7, 11 i 77 § l i 3 k.p.a. Nadto dokonana interpretacja materiału zgromadzonego w aktach nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, odpowiadając zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co oznacza zgodność z dyspozycją art. 80 k.p.a. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks..., s. 155). Zasada swobodnej oceny dowodów jest ściśle związana z zasadą prawdy obiektywnej. Uznanie przez organ określonej okoliczności za udowodnioną stanowi podstawową przesłankę, na której organ ten opiera swoje rozstrzygnięcie sprawy. Dokonując swobodnej oceny dowodów, organ administracji publicznej winien mieć na uwadze, że czynność ta winna znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest więc wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji, a także ewentualne wskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom organ ten odmówił wiarygodności (art. 107 § 3). Innymi słowy, jeżeli organ administracji w uzasadnieniu faktycznym powoła się na pewne okoliczności, to muszą one wynikać ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i muszą mieć w nim swoje umocowanie. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy słusznie przyjął, iż przedmiotowe roboty budowlane zrealizowane zostały w warunkach samowoli, gdyż decyzja dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę nigdy nie stała się ostateczna. Ponadto przystępując do robót budowlanych w dniu .........2003 r. inwestorka kierowała się zamiarem zrealizowania nowego obiektu budowlanego -oczywiście innego niż przewidywała decyzja z...........2003 r., a dodatkowo czyniła to w sytuacji toczącego się postępowania zainicjowanego wnioskiem L.S. z........2003 r. dotyczącego wstrzymania rozpoczętych już robót budowlanych. W tej sytuacji kreowanie przez nią zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego - art. 48, 50 i 51 Prawa budowlanego nie może znaleźć uznania. Kierując się przedstawionymi motywami orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.)