II SA/Kr 1009/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K.G. i J.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia [...].06.2008 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. działając na podstawie art. 48 ust 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. nr.156 póz. 1118 z późn.zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) po rozpatrzeniu sprawy wykonanej odbudowy budynku tartaku na działce nr 1 położonej w B. bez wymaganego pozwolenia na budowę nakazał J. i K.G. dokonanie przymusowej rozbiórki części budynku tartaku na działce nr 1 położonej w B. odbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podniesiono co następuje. 1. W trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 20.11. 2002 na działce nr 1 położonej w B. stwierdzono, prowadzenie robót budowlanych związanych z odbudową budynku tartaku, który w dniu 19.11.2002 r. , uległ częściowemu spaleniu. Spaleniu uległa więźba dachowa nad pomieszczeniem gdzie jest zlokalizowany trak oraz ściana budynku od strony wschodniej, częściowemu spaleniu uległa ściana od strony zachodniej, więźba nad pomieszczeniem gospodarczym / magazyn na narzędzia / oraz strop z desek nad pomieszczeniem przyziemia. 2. Właściciel wykonał roboty polegające na odbudowie więźby nad budynkiem tartaku, odbudowie ściany od strony wschodniej, odbudowie stropu drewnianego oraz więźby nad pomieszczeniem gospodarczym. Wszystkie roboty były prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę. 3. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał w dniu [...].12.2002 r., decyzję (znak [..]) nakazująca wykonanie przymusowej rozbiórki odbudowanej części tartaku. Na skutek odwołania J. i K.G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał decyzją z dnia [...].02.2003 r. (znak: [...]) uchylił decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. 4. Po ponownym przeprowadzeniu kontroli w dniu 15.04.2003 r, stwierdzono, że J. i K.G. wykonali dodatkowe roboty budowlane polegające na całkowitej odbudowie budynku tartaku, poprzez odbudowę wszystkich ścian, odbudowę stropu drewnianego oraz odbudowę więźby dachowej wraz z pokryciem dachu. 5. Później przeprowadzone kontrole wykazały, że stan tartaku nie uległ zmianie od 2003 r., nie wykonano dodatkowych robót budowlanych jak również nie wykonano żadnych robót rozbiórkowych. 6. Działka nr 1 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w jednostce strukturalnej M l -tereny zabudowy mieszkalnej, zagrodowej, usługowej wytwórczo- rzemieślniczej. Jak wynika z zapisu do planu w przedmiotowej jednostce dopuszcza lokalizację nieuciążliwych obiektów związanych z wytwarzaniem produktów z drewna, wyrobów stolarskich i opakowań z drewna. Będący przedmiotem postępowania tartak nie zalicza się do obiektów nieuciążliwych i w związku z powyższym jego lokalizacja na ww. działce nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawomocną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 19.09.1997 r., (znak: [...]) "utrzymanej w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2000-08-25 sygn. akt II S.A./Kr 41/98 przedmiotowy tartak został objęty nakazem przymusowej rozbiórki . Odwołanie K. i J.G. nie zostało uwzględnione i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...].06.2010 r. ( Znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu, że : - zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 Prawa Budowlanego z 1994 r., przez budowę należy rozumieć także odbudowę. Co do zasady w świetle art. 28 Prawa Budowlanego z 1994 r., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały wskazane przez ustawodawcę w art. 29-31 cytowanego prawa przy czym, żaden z przepisów nie wskazuje, by odbudowa tartaku nie wymagała pozwolenia na budowę. Tym samym należy stwierdzić, iż inwestorzy zobowiązani byli do uzyskania pozwolenia na budowę. Z akt postępowania organu l instancji wynika, iż inwestorzy nie posiadają takiej decyzji. - organ może orzec nakaz rozbiórki danego obiektu budowlanego dopiero wówczas, gdyby nie było możliwe zalegalizowanie samowolnie wykonanych robót w trybie i na zasadach określonych w art. 48 ust. 2-5 Prawa Budowlanego z 1994 r. W swojej decyzji organ l instancji odniósł się do tej kwestii argumentując, że zasadne jest prowadzenie procedury na podstawie art. 48 ust. 1 bowiem działka nr 1 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w jednostce strukturalnej M l - teren zabudowy mieszkalnej, zagrodowej, usługowej wytwórczo-rzemieślniczej. w której dopuszcza się lokalizację nieuciążliwych obiektów związanych z wytwarzaniem produktów z drewna, wyrobów stolarskich i opakowań z drewna. Będący przedmiotem postępowania tartak nie zalicza się do obiektów nieuciążliwych i w związku z powyższym jego lokalizacja na przedmiotowej działce nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19.08.2009 r., (II SA/Kr 496/09) stwierdził, że organ l instancji prawidłowo ocenił, że tartak nie mieści się w kategorii obiektów, które zgodnie z planem mogą być budowane na obszarze oznaczonym symbolem M l, ponieważ tartak jest zakładem, którego zadaniem jest przetwarzanie drewna okrągłego, czyli kłód w tarcicę poprzez rozpiłowywanie. Zatem tartak to zakład przygotowujący surowiec do dalszej obróbki stolarskiej, a nie wytwarzający produkty z drewna, wyroby stolarskie czy też opakowania drewniane. Słusznie więc organ l Instancji uznał, że nie jest możliwa legalizacja tartaku wzniesionego na obszarze oznaczonym symbolem M l. Stosownie do treści art. 153 p.o.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego zachodzą przesłanki, które uzasadniają zastosowanie w sprawie art. 48 ust. 1 Prawa Budowlanego z 1994 r., tj. wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowej inwestycji ze względu na jej niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. - zarzut odwołujących się, iż zaskarżona decyzja z dnia [...].06.2008 r., jest wadliwa ponieważ nie wskazuje jaka część budynku objęta jest przedmiotowym nakazem co czyni te decyzję niewykonalną nie może być uznany za skuteczny skoro w tej kwestii wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19.08.2009 r. podnosząc, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa składnikiem decyzji administracyjnej jest także uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem uznając, że organ l instancji w sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę tartaku nieprecyzyjnie wskazał, jakie części obiektu powinny zostać rozebrane, to z uzasadnienia decyzji jednoznacznie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, czego dotyczy nakazana przez PINB rozbiórka. Decyzja administracyjna powinna być traktowana jako całość, a więc w sytuacji, gdy z sentencji decyzji i jej uzasadnienia wyraźnie wynika treść rozstrzygnięcia, niezasadnym jest uznawanie treści decyzji za nieprecyzyjną. - decyzja z dnia [...].09.1997 r., dotyczyła budynku tartaku, który uległ spaleniu w 2002 r. W jego miejsce odbudowano "całkowicie" budynek tartaku, w ten sposób powstał zupełnie nowy obiekt budowlany, w stosunku do którego organy nadzoru budowlanego prowadziły odrębne postępowania administracyjne. Tym samym w ocenie organu odwoławczego kwestia funkcjonowania w obiegu prawnym decyzji z dnia [...].09.1997r. pozostaje bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli K. i J.G. i zarzucając naruszenie "Konstytucji prawa budowlanego" wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania podnosząc w uzasadnieniu, że Wydanie decyzji przedmiotowej w oparciu o art. 48 prawa budowlanego nakazujący bezwzględną rozbiórkę tzw samowoli budowlanych jest niezgodny z Konstytucją gdyż narusza zasadę równej ochrony prawa własności i innych praw majątkowych. Zwrócono uwagę, że po upływie pięciu lat od zakończenia samowolnej budowy nie ma już automatycznego nakazu rozbiórki i jak przewiduje art. 49 prawa budowlanego można badać zgodność tej budowy z planem zagospodarowania przestrzennego jeśli nie jest z nim sprzeczna oraz spełnia warunki techniczne wydaje się pozwolenie na użytkowanie. Pismem z dnia 4.11.2010 r., które do Sądu wpłynęło w dniu 6.12.2010 r., sprecyzowali zarzuty skargi, przez twierdzenie, że zaskarżona decyzja: 1. narusza przepisy prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 48 ust. 1, 2 i 3 Prawa Budowlanego z 1994 r., poprzez bezpodstawne nakazanie skarżącym dokonania rozbiórki obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr 1 w B. w sytuacji, gdy istnieją podstawy prawne dla przeprowadzenia postępowania trybie art. 48 ust. 2 i nast. ustawy - Prawo budowlane zmierzającego do legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, a to wobec spełnienia wskazanych w przywołanych przepisach przesłanek warunkujących zalegalizowanie samowoli budowlanej. 2. narusza przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuzasadnione ograniczenie się organu w skarżonej decyzji wyłącznie do czysto formalnego przywołania wytycznych wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 roku, bez jednoczesnego uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w tym w szczególności ustalenia, czy przedmiotowy obiekt istotnie spełnia przesłanki negatywne określone w wytycznych wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 roku dyskwalifikujące go jako obiekt, o jakim mowa jest w § 27 ust. 1 pkt. 1 ppkt. e) planu zagospodarowania przestrzennego; 3. narusza przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art 97 ust. 1 pkt 4 kpa poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nakazującego skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego posadowionego na działce nr 1 pomimo, iż uchwałą Rady Gminy z dnia 28 stycznia 2010 roku nr [...] uchwalono nowe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Gminy B. – S. , w ramach którego działka nr 1 znajduje się w obrębie terenu oznaczonego symbolem PU - tereny obiektów produkcyjnych, baz i składów; 4. narusza przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 28 kpa poprzez dopuszczenie J.G. do udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, a dotyczącym obiektu budowlanego stanowiącego własność skarżących usytuowanego na działce nr 1 w B. w sytuacji, gdy osoba ta nie legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym; W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - - zwanej dalej: p.o.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nakazującą skarżącym dokonanie przymusowej rozbiórki części budynku tartaku. Sprawa przedmiotowego tartaku ma historię sięgającą roku 1997 r. Była przedmiotem rozpatrywania przez organy i sądy administracyjne a nawet była przedmiotem rozpoznania przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu ( zob. protokół rozprawy z dnia 16.12.2010 r., oraz pismo uczestnika z dnia 16 listopada 2010 r. wraz załącznikiem wyrokiem Trybunału). l tak, decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...]09.1997r. (znak [...] nakazano skarżącym rozbiórkę przedmiotowego tartaku, a odwołanie skarżących, podobnie jak i w zasadniczej części ich skarga złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały uwzględnione (zob. protokół rozprawy z dnia 16.12.2010 r., akta Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie sygn.akt II SA/Kr 41/98). Decyzja ta nie została wykonana bowiem w 2002 r., tartak uległ częściowemu spaleniu. Z uwagi na to, że skarżący bez pozwolenie na budowę przystąpili do jego odbudowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu 16.12.2002 r., wydał decyzję (znak [...] ) nakazująca wykonanie przymusowej rozbiórki odbudowanej części tartaku. Na skutek odwołania J. i K.G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...].02.2003 r. (znak: [...]) uchylił decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzja z dnia [...].06.2008 r. (znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał J. i K.G. dokonanie przymusowej rozbiórki części budynku tartaku na działce nr 1 położonej w B. odbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę ale Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2009r. (znak: [...], uchylił jaw całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Na skutek skargi J.G. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r., (sygn.akt II Sa/Kr 496/09) uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji podnosząc, że : - okolicznością niesporną w sprawie jest, że działka nr 1 położona w B. , na których zlokalizowany jest przedmiotowy tartak leży na terenach oznaczonych w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. z dnia 29 maja 2003r. symbolem "M1". Obszar oznaczony tym symbolem to tereny zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, usługowej i wytwórcze - rzemieślniczej, a wśród podstawowych przeznaczeń takiego terenu plan wymienia "nieuciążliwe obiekty związane z wytwarzaniem produktów z drewna, wyrobów stolarskich i opakowań drewnianych". Zdaniem Sądu organ l instancji prawidłowo ocenił, że tartak nie mieści się w kategorii obiektów, które zgodnie z w/w planem mogą być budowane na obszarze oznaczonym symbolem M1, ponieważ tartak jest zakładem, którego zadaniem jest przetwarzanie drewna okrągłego, czyli kłód w tarcicę poprzez rozpiłowywanie. - bezzasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu l instancji w sposób nieprecyzyjny określa przedmiot rozbiórki. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa składnikiem decyzji administracyjnej jest także uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem uznając, że organ l instancji w sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę tartaku nieprecyzyjnie wskazał, jakie części obiektu powinny zostać rozebrane, to z uzasadnienia decyzji jednoznacznie, w sposób nie budzących żadnych wątpliwości wynika, czego dotyczy nakazana przez PINB rozbiórka. Decyzja administracyjna powinna być traktowana jako całość, a więc w sytuacji, gdy z sentencji decyzji i jej uzasadnienia wyraźnie wynika treść rozstrzygnięcia, niezasadnym jest uznawanie treści decyzji za nieprecyzyjną. Ponownie rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - tym razem utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Zgodnie z art. 153 p.o.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tak więc pogląd, że przedmiotowy tartak nie mieści się w kategorii inwestycji mogących być lokowanymi na tym terenie ( a co za tym idzie legalizowany) wiąże orzekające organy i Sąd. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie – co nie nastąpiło. Tym samym zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu l instancji nie można zarzucić naruszenia prawa. Skarżący w skardze osobiście sporządzonej zarzucają naruszenie art. 49 Prawa Budowlanego z 1994 r., nie uwzględniając, że przepis ten - wielokrotnie nowelizowany -przesądzał, że tzw. legalizacja uzależniona jest od tego aby samowolnie wbudowany obiekt nie naruszał przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O tym, że w analizowanej sprawie samowolnie wzniesiony obiekt tartaku narusza ustalenia miejscowego planu przesądza uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2009 r., (sygn.akt II Sa/Kr 496/09), który przesądził o tym, że tartak nie mieści się w kategorii obiektów, które zgodnie z miejscowym planem mogą być budowane na obszarze oznaczonym symbolem M1. Tym samym zarzut postawiony przez skarżących w piśmie procesowym z dnia 4.11.2010 r., naruszenia art. art. 48 ust. 1, 2 i 3 Prawa Budowlanego z 1994 r., nie może być uznany za trafny. Jednoznaczność stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r., przesądza o tym, że zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 153 p.o.p.s.a nie może być uznany za trafny. Jak można sądzić skarżący poprzez postawienie tego zarzutu chcą wyeliminować zastosowanie zasady wyrażonej w art. 153 p.o.p.s.a. Tylko zmiana stanu prawnego lub istotna zmiana stanu faktycznego mogłaby doprowadzić do wyłączenia zastosowanie art. 153 p.o.p.s.a. Nie nastąpiła ani zmiana stanu prawnego ani faktycznego która zwalniałaby organy i Sąd o zasady wyrażonej w co dopiero zacytowanym przepisie. Na marginesie można zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 3 p.o.p.s.a Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Opinia nt. uciążliwości hałasu emitowanego w wyniku pracy tartaku nie jest dokumentem, więc nie może Sąd przeprowadzić z niej dowodu w trybie art. 106 § 3 p.o.p.s.a. Pozostałe wnioski dowodowe takie jak, zaświadczenia o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarcze czy uchwała Rady Gminy z dnia 28 stycznia 2010 roku nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Gminy B. nie mogą w żaden sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Wspomniana uchwała z dnia 28.01.2010 r, w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Gminy B. nie może stanowić zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 kpa tym samym niezawieszenie postępowania nie może mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W końcu za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 28 kpa poprzez dopuszczenie J.G. do udziału w postępowaniu administracyjnym mimo, że osoba ta nie legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu należy ponownie odwołać się do treści art. 153 p.o.p.s.a. Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Skoro w poprzednim postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r., (sygn.akt II Sa/Kr 496/09), Sąd uznał J.G. za stronę postępowania - tym samym Sąd w obecnym postępowaniu tego poglądu nie może kwestionować. Na marginesie można dodać, że Sąd w składzie orzekającym uznaje, że sąsiad takiej inwestycji jak tartak - zawsze będzie stroną postępowania dotyczącego jego istnienia (bytu). Opierając się na zasadach prostego doświadczenia życiowego można wyciągnąć wniosek, że funkcjonowanie takiego obiektu oddziaływuje na sferę praw właścicieli nieruchomości sąsiednich (nawet nie koniecznie graniczących bezpośrednio z terenem na którym funkcjonuje tartak). W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.ps.a należało orzec jak w sentencji.