II SA/Kr 1009/12

Kraków, dnia 29 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. i J. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. L. i J. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 24 lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 687/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na w/w postanowienie. Pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia skargi na w/w postanowienie, składając równocześnie skargę. Uzasadniając wniosek podali, że zaskarżone postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 lutego 2012 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących – P. P., który oświadczył, że odebrał je w dniu 5 marca 2012 r. W terminie 30 dni od tej daty skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r. odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Wskazali, że dopiero w dniu 8 czerwca 2012r. P. P. poinformował skarżących, że korespondencję zawierającą zaskarżone postanowienie odebrał w dniu 2 marca 2012 r., a nie jak wcześniej twierdził w dniu 5 marca 2012 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływa więc w dniu 15 czerwca 2012 r. Niezależnie od powyższego wskazali, że zaskarżone postanowienie organu administracji nie zawierało pouczenia o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; organ wskazał, że postanowienie jest niezaskarżalne. Tymczasem ani P. P., ani skarżący nie są profesjonalistami w dziedzinie prawa. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu w dniu 14 czerwca 2012r., a zatem w terminie 7 dni od daty dowiedzenia się o uchybieniu terminu i jednocześnie składając skargę. Niemniej jednak Sąd uznał, że argumenty skarżących nie przemawiają za uznaniem, że brak jest ich winy w uchybieniu terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. l SAB/Wa 78/05 Lex nr 192260). A zatem brak winy wyłączają okoliczności powodujące obiektywną i niezależną od strony niemożność zachowania terminu np. przerwa w komunikacji, nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Podana w niniejszej sprawie okoliczność, w postaci błędnego poinformowania przez pełnomocnika wnioskodawców tj. P. P., o dacie odbioru zaskarżonego postanowienia, nie może w ocenie Sądu stanowić przesłanki usprawiedliwiającej niezachowanie terminu. Od skarżących można było bowiem wymagać, aby ustanawiając pełnomocnika, wybrali osobę, która dopilnuje kierowanej do niego korespondencji, w tym także precyzyjnie poinformuje mocodawców o podejmowanych czynnościach, zarówno prawnych jak i faktycznych, które będą miały określone skutki prawne bezpośrednio dla mocodawców. Tak więc wina w wyborze nieprofesjonalnej osoby obciąża mocodawców. Zaniedbanie po stronie pełnomocnika nie może zatem uzasadniać przywrócenia uchybionego w niniejszej sprawie terminu. Niezasadny jest przy tym argument, iż zaskarżone postanowienie organu administracji nie zawierało pouczenia o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ wskazał bowiem, że postanowienie jest zaskarżalne, wskazując termin oraz właściwy sąd (k. 24 akt adm.). Brak przy tym było również po stronie organu uchybienia przepisów prawa przy doręczaniu skarżonego postanowienia. W związku z tym przyczyny uchybienia terminu leżą jedynie po stronie skarżących i polegają na winie w wyborze pełnomocnika, który w odpowiedni sposób winien zadbać o ich interesy, co prowadzi do odmowy przywrócenia terminu. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.