II SA/Kr 1013/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 czerwca 2015 r, znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić skarżącym przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego do skargi Postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. M. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Skarga podlegała odrzuceniu ze względu na brak uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia jej braków formalnych. Odpis postanowienia został doręczony skarżącym w dniu 27 października 2015 r. W dniu 3 listopada 2015 r. skarżący złożyli w sądzie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że w dniach od 1 września 2015 r. do 30 września 2015 r. ze względu na rozpoczęcie przez dzieci nauki w szkole, przebywali stale pod adresem czasowego miejsca zamieszkania w K. przy [...]. W dniu 1 października 2015 r. zgłosili się na pocztę po awizowaną korespondencję, jednakże część z niej została już odesłana do nadawców. Wśród nich były przesyłki pocztowe z sądu administracyjnego. Jednocześnie skarżący uiścili wpis od skargi oraz złożyli brakujące odpisy skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., póz. 270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 p.p,s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu W ocenie sądu, okoliczności przytoczone przez skarżących na wyjaśnienie uchybienia terminu do dokonania czynności procesowych nie uzasadniają przywrócenia terminu. Skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w niezachowaniu terminu. Jak podali we wniosku, ich wyprowadzka do innego miejsca zamieszkania miała miejsce w związku z pójściem dzieci do szkoły. Trudno przyjąć, że okoliczność ta miała charakter nagły i wyjątkowy. Wręcz przeciwnie, skarżący wnosząc skargę do sądu administracyjnego winni liczyć się z koniecznością odbioru korespondencji z sądu w ciągu najbliższych kilku miesięcy. Nie można również stracić z pola widzenia, że wskazany adres zamieszkania na który podjęto próbę doręczenia przesyłek sądowych (K., [...]) znajduje się około 30 min jazdy samochodem od miejsca pobytu w K., gdzie - wg oświadczenia - skarżący przebywali w miesiącu wrześniu. Nie sposób uznać, że skarżący dochowali należytej staranności sprawdzając skrzynkę pocztową dopiero po upływie miesiąca. Ponadto sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., ze względu na dwukrotne awizowanie przesyłek pocztowych, wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 29 września 2015 r., zatem termin do dokonania czynności upływał dopiero w dniu 6 października 2015 r. Niezrozumiałe jest postępowanie skarżących, którzy po uzyskaniu informacji w placówce pocztowej o odesłanych przesyłkach, nie podjęli niezwłocznie czynności zmierzających do ustalenia, co zawierały. Przedsięwzięcie stosownych w takiej sytuacji działań pozwoliłoby na dochowanie terminu w wykonaniu wezwań sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.