II SA/Kr 1016/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania o odmowie zwrotu udziału w nieruchomości skargę oddala Starosta [...] postanowieniem z dnia 8 lutego 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. o odmowie zwrotu udziału wynoszącego łącznie 4/5 cz. w nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach działki nr [...], obr. [...] dz. adm. [...], na rzecz: A. N., A. C., U. P., W. G., M. M., A. K., Z. C., C. W., J. C., G. N., M. B., J. U. i A. C.. W uzasadnieniu organ wskazał, że powyżej opisana decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. została doręczona w dniu 13 stycznia 2020 r. na adres T. W. - działającego jako pełnomocnik m. in. A. C.. Od powyższej decyzji, w trybie i terminie ustawowo przewidzianym nie wniesiono odwołania, wobec tego w dniu 10 lutego 2020 r. stwierdzono jej ostateczność z dniem 28 stycznia 2020 r. Pismem z dnia 18 sierpnia 2020 r. A. C., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata Ł. R., zawnioskował o wznowienie - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a.- postępowania administracyjnego, zakończonego ww. decyzją Starosty [...]. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, "iż A. C. bez własnej winy wskutek okoliczności obiektywnych, niezależnych od siebie oraz niezależnych od organu, pozbawiony został prawa czynnego udziału w ww. postępowaniu administracyjnym, w szczególności na etapie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a następnie skutecznego zaznajomienia się z treścią decyzji, braku doręczenia mu przedmiotowej decyzji i braku możliwości wniesienia w ustawowym terminie ewentualnego odwołania od decyzji z dnia 2 stycznia 2020 r., (...) wskutek zaniechań byłego pełnomocnika - T. W., któremu wnioskodawca wypowiedział pełnomocnictwo z dniem 18 października 2019 r., polegających na: a) niezawiadomieniu organu o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa, a tym samym utraty jego uprawnień do reprezentowania wnioskodawcy w sprawie oraz możliwości podejmowania czynności prawnych i faktycznych w jego imieniu oraz odbierania korespondencji,(...); b) zaniedbaniu poinformowania wnioskodawcy -A. C. o odbieraniu przez niego w dalszym ciągu pism organu związanych ze sprawą (...); c) braku poinformowania przez byłego pełnomocnika wnioskodawcy T. W. - A. C. o tym, że została mu doręczona wydana w sprawie decyzja (...)." Ponadto skarżący utrzymuje, iż o decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. dowiedział się dopiero w dniu 22 lipca 2020 r., podczas kwerendy akt postępowania, zakończonego rzeczoną decyzją administracyjną. Niezależnie od powyższego pismem z dnia 29 lipca 2020 r. A. C., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata Ł. R., wniósł odwołanie od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. znak: [...], wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniami z dnia 24 września 2020 r. Wojewoda odmówił A. C. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. oraz stwierdził, iż przedmiotowe odwołanie ostało wniesione z uchybieniem terminu. Wojewoda odniósł się do wyjaśnień złożonych przez adwokata Ł. R., który, jako jedynego winnego zaistniałej sytuacji wskazał-nieprofesjonalnego pełnomocnika T. W., podczas gdy to on sam "nie dochował należytej staranności i nie przedłożył niezwłocznie organowi I instancji udzielonego mu przez A. C. pełnomocnictwa do działania w sprawie, co uniemożliwiło prawidłowe doręczenie decyzji. Dlatego w ocenie organu to wskutek własnego zaniechania adwokata Ł. R., skarżący nie miał wiedzy o wydanej decyzji, zaś jego wyjaśnienia "nie są wystarczające do uznania, że została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku winy po stronie pełnomocnika" -przesłanka niezbędna do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Tym samym Wojewoda za skuteczne uznał doręczenie decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. poprzedniemu pełnomocnikowi A. C. - T. W., i w efekcie stwierdził, iż termin do złożenia odwołania od ww. decyzji Starosty [...], upłyną A. C. w dniu 27 stycznia 2020 r. Na powyższe postanowienia Wojewody, w trybie i terminie ustawowo przewidzianym, nie złożono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego następuje zatem obligatoryjne, jeśli łącznie spełnione są następujące przesłanki: 1/ wnoszącemu podanie przysługuje przymiot strony, 2/ w podaniu o wznowienie powołana została chociażby jedna z przyczyn wznowienia określonych w przepisach K.p.a., 3/ podanie nie jest spóźnione. Brak zaistnienia którejkolwiek w ww. przesłanek, stanowi podstawę do wydania, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie Starosta [...] za bezsporne uznał, iż pierwsze dwie przesłanki zostały spełnione, bowiem wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. pochodzi od podmiotu legitymowanego, który występując z żądaniem powołał się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Do skutecznego złożenia wniosku zabrakło jednak spełnienia trzeciego warunku. W ocenie Starosty [...] podanie A. C. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją administracyjną wniesione, zostało po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 2 K.p.a. Należy bowiem zauważyć, iż skarżący pełnomocnictwem z dnia 6 grudnia 2018 r., udzielił T. W. umocowania do reprezentowania w postępowaniu "o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w K. g. kat. [...] objętej [...] c.d. KW [...] utworzonej z działki nr [...] opow. 21257 m2 ..." Odpis rzeczonego pełnomocnictwa został dostarczony do akt postępowania w dniu 9 kwietnia 2019 r. Z kolei w dniu 22 października 2019 r. A. C. umocował adwokata Ł. R. jedynie "do zaznajomienia się z aktami postępowań", w tym toczącego się pod sygn. [...] Odpis rzeczonego pełnomocnictwa dostarczono organowi I instancji dnia 22 października 2019 r. Dopiero w dniu 22 lipca 2020 r., a zatem po upływie sześciu miesięcy od dniu wydania decyzji Starosty [...] nr [...] dnia 2 stycznia 2020 r. adwokat Ł. R. dostarczył do akt sprawy odpis pełnomocnictwa z dnia 21 listopada 2019 r., uprawniającego go do reprezentowania A. C. w przedmiotowej sprawie. Znamiennym jest też, iż do chwili obecnej, do akt niniejszego postępowania nie dostarczono odpisu pisma o wypowiedzeniu stosunku pełnomocnictwa pomiędzy A. C. i T. W.. W realiach niniejszej sprawy, należało uznać, iż skutecznym było doręczenie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. na adres T. W. -poprzedniego pełnomocnika A. C. - w dniu 13 stycznia .2020 r. Tym samym datę tę należy również przyjąć jako dzień, w którym strona skarżąca dowiedziała się o decyzji. Z kolei żądanie wznowienia postępowania z dnia 18 sierpnia 2020 r. zostało wniesione do siedziby organu w dniu 24 sierpnia 2020 r, a zatem po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 2 K.p.a. Na to postanowienie zażalenie wniósł A. C. zarzucając naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 57 § 5 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie doszło do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. z uchybieniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o wydaniu ww. decyzji - podczas gdy wnioskodawca o wydaniu rzeczonej decyzji powziął wiedzę dopiero w dniu 22 lipca 2020 r. w wyniku kwerendy akt przedmiotowego postępowania. Wojewoda postanowieniem z dnia 29 czerwca 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 9 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 149 § 1 i 4 K.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie Starosty [...] w całości i postanowił wznowić na wniosek A. C. postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją nr [...] Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. W uzasadnieniu organ podał, że jeśli chodzi o ocenę złożonego wniosku o wznowienie postępowania opartego na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to należy wskazać, iż zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego podkreśla się niedopuszczalność wszczęcia postępowania o wznowienie w razie niezachowania przez wnioskodawcę ww. terminu ("Przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 K.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny" - wyrok NSA z 17 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 374/11). Odnośnie samego charakteru obliczania omawianego terminu uznaje się natomiast, iż "Zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powinno zostać udowodnione przez stronę, natomiast organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu badać jego zachowanie. Organ administracji publicznej dochodząc do odmiennego przekonania odnośnie terminu, w którym, strona dowiedziała się o decyzji również powinien dowieść, dlaczego twierdzenia wnioskodawcy są w tym zakresie niezasadne i od jakiej daty podmiot ten wiedział o okoliczności prawnej stanowiącej podstawę wznowienia" (wyrok WSA w Poznaniu z 23 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1252/11). Wojewoda wskazał, iż pismem z 18 sierpnia 2020 r. A. C., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata Ł. R., wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r., powołując jako podstawę wniosku przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Jak wskazał w ww. piśmie pełnomocnik, A. C. wiadomość o wydaniu decyzji nr [...] Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. powziął 22 lipca 2020 r., podczas kwerendy akt ww. postępowania przez ustanowionego przez wnioskodawcę pełnomocnika. W ocenie Starosty [...] podanie A. C. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją administracyjną wniesione zostało po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 2 Kpa. W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 148 § 1 i 2 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ocena, czy określony w ww. przepisie wymóg terminowego złożenia podania o wznowienie został przez wnioskodawcę zachowany jest obowiązkiem organu i stanowi w przypadku wskazania przez wnioskodawcę przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa podstawowy warunek wznowienia postępowania, do którego, w przypadku ustalenia spełnienia innych wymogów formalnych organ jest obowiązany. Należy stwierdzić, że, kwestia ustalenia daty dowiedzenia się przez wnioskującego o wznowienie postępowania o decyzji/okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia nie może być rozpatrywana wyłącznie przez pryzmat doręczenia decyzji stronie (czy też ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, nie może być). "Czym innym natomiast jest zagadnienie zaistnienia przesłanek wznowieniowych, jednakże ta kwestia nie ma wpływu na ocenę zachowania przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (por. wyroki NSA z 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2517/10 i WSA w Białymstoku z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 158/17). Zauważyć bowiem należy, iż przytoczone przez organ I instancji stanowisko Wojewody zajęte w postanowieniu z 24 września 2020 r. dotyczyło niewykazania przez wnioskodawcę braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania do decyzji Starosty [...] 2 stycznia 2020 r. (co, jakkolwiek wiąże się z jednym z elementów przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, to jednak - jak już wyżej wskazano - na gruncie tej regulacji podlega badaniu dopiero po wznowieniu postępowania), w ramach której to przesłanki organ odwoławczy oceniał jedynie procesową skuteczność doręczenia kwestionowanej wówczas decyzji. Jak już wyżej wskazano, kwestia doręczenia (w tym jego skuteczności w sensie procesowym) nie może być natomiast jedyną determinantą dla ustalenia momentu "dowiedzenia" się przez wnioskującego o wznowienia postępowania o decyzji ostatecznie kończącej to postępowanie. Zdaniem Wojewody przedmiotowy wniosek został złożony w terminie wskazanym w art. 148 Kpa, bowiem pełnomocnik wnioskodawcy zapoznał się bowiem z aktami sprawy, w tym decyzją organu I instancji 22 lipca 2020 r., natomiast 20 sierpnia 2020 r. (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym) wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Gmina Miejska K. zarzucając naruszenie: 1/ art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie w całości prawidłowego rozstrzygnięcia organu i instancji i orzeczenie o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczna decyzją, podczas gdy wniosek o jego wznowienie został wniesiony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu. W uzasadnieniu rozwinięto powyższy zarzut w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności reformacyjnego postanowienia Wojewody wydanego w rozpoznaniu postanowienia Starosty [...] o odmowie wznowienia postępowania. W ocenie organu, skarżący zachował termin do złożenia podania o wznowienie postepowania. Termin ten należy bowiem liczyć, od daty w której pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy w której decyzję wydano. W ocenie sądu stanowisko to jest prawidłowe. Przepis art. 145 § 1 K.p.a stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z kolei przepis art. 149 k.p.a. przesądza, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3). Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (§ 4). Postępowanie administracyjne po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania jest podzielone na dwie fazy. W pierwszej fazie, organ bada czy podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowych przesłankach wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a. Następnie bada czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. oraz czy wnoszący poddanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek tj. stwierdzenie, że podanie nie jest oparte na podstawie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a lub też jest spóźnione lub wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną, uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2019 r. I OSK 2639/17 wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia wskazane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest od stwierdzenia, że z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.), podmiot ten powołał się w złożonym podaniu na okoliczność stanowiącą jedną z przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 - 8, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), jak też podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminie. Kwestią dyskusyjną jest uprawnienie organu do badania przymiotu strony na tym wstępnym etapie w sytuacji, kiedy wnoszący podanie o wznowienie postępowanie powołuje się na niezawiniony brak swojego udziału w postępowaniu. Przyjmuje się w orzecznictwie, że uprawnienie do takiego badania a w konsekwencji do odmowy wznowienia postępowania na tym etapie organ ma sytuacji oczywistości tej kwestii, wynikającej z samych twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie, z których wynika, że podmiot wnioskujący o wznowienie nie mógł być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przypadek taki jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż skarżący był stroną toczącego się postępowania a nawet był adresatem wydanej w sprawie decyzji. Rozważeniu poddać należy zatem,, czy zachował on termin do złożenia podania o wznowienie postępowania o którym mowa w art. 148 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych w zasadzie jednolicie przyjmuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające na zidentyfikowanie decyzję której jej nie doręczono. Informacje te dotyczyć muszą takich kwestii jak nazwa organu wydającego decyzję, czego sprawa dotyczyła i w jaki sposób została rozstrzygnięta (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 2407/10; 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1296/09; 6 maja 2009 r., II OSK 714/08; 14 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1662/97). Przy czym przyjmuje się, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem strony o pełnej jej treści. Jak zasadnie wskazuje NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r. II OSK 2976/19 przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o fakcie jej wydania, a więc wiedzy co do organu, od którego pochodzi oraz istotnej treści rozstrzygnięcia. Nie ma zaś żadnego znaczenia fakt, od kogo strona uzyskała powyższe informacje. W ocenie sądu to czy skarżący w postępowaniu uczestniczył, oraz czy doręczono decyzję jej pełnomocnikowi lub byłemu pełnomocnikowi, powinna być badana w drugiej fazie postępowania tj. po wznowieniu. Są to bowiem kwestie warunkujące merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Jeżeli zatem strona postępowania w poddaniu o wznowienie postępowania twierdzi, że wydanej w sprawie decyzji nie otrzymała, ponieważ doręczono ją byłemu pełnomocnikowi, jednocześnie wskazuje, że o decyzji dowiedziała się po zapoznaniu się z aktami sprawy przez nowego pełnomocnika a fakt taki miał miejsce tj. zapoznanie się z aktami sprawy przez nowego pełnomocnika skarżącego, to zachodziły podstawy do wznowienia postępowania, jeżeli miesięczny termin (liczony od daty zapoznania się z aktami sprawy przez pełnomocnika) został dochowany. Jeżeli by nawet przyjąć, że doręczenie decyzji skarżącemu na ręce pełnomocnika (jak twierdzi skarżący - byłego) było skuteczne, to czym innym jest kwestia doręczenia decyzji (wejścia jej do obrotu prawnego) a czym innym dowiedzenie się o tej decyzji przez stronę (skarżącego). Nie można z góry bowiem wykluczyć, że sytuacja opisana przez skarżącego faktycznie zaistniała, tj. że wypowiedział on pełnomocnictwo T. W. a ten mu decyzji nie przekazał ani nie powiadomił o jej wydaniu. W takiej sytuacji datą powzięcia wiedzy o wydanej decyzji była by data zapoznania się z aktami sprawy przez nowego pełnomocnika skarżącego. Sytuację tę prawidłowo ocenił organ II Instancji. Sąd podkreśla, że czym innym jest badanie przesłanki wznowieniowej tj. czy skarżący faktycznie bez własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji o odmowie zwrotu udziału w nieruchomości, a czym innym uprawdopodobnienie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Konkludując - w ocenie sądu zachodziły podstawy do wznowienia postępowania. Skarżący był bowiem stroną tego postępowania, powołał się na przesłankę wznowieniową o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz uprawdopodobnił, że zachował termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o której mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.