II SA/Kr 1017/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Krystyna Daniel / spr./ Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B.K.-M. na decyzję Wojewody z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Starosta W. decyzją z [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 11 a, art. 17 ustawy z 10. 04. 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 193, póz. 1194 ze zm.) na wniosek Prezydenta Miasta K. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa skrzyżowania ul. [...] (droga gminna klasy D) z ul. [...] (droga gminna klasy L) w K. od km 0+000,00 do km 0+094,00 (ul. [...] ) oraz od km 0+036,05 do km 0+150,05 (ul. [...]) wraz z rozbiórką i przebudową istniejących kolidujących z nowym pasem drogowym ogrodzeń, budową kanalizacji deszczowej, budową sieci oświetlenia ulicznego oraz przebudową sieci elektroenergetycznej, sieci teletechnicznej, sieci wodociągowej i sieci gazowej". Inwestycja projektowana jest na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] Obr.[...] [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr [...] (w nawiasach podano numery działek, które ulegają podziałom). Jednocześnie organ zatwierdził podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren i zatwierdził projekt budowlany. W uzasadnieniu "organ podał, iż wniosek Prezydenta Miasta K. złożony w Urzędzie Miasta K. w dniu 29 kwietnia 2011 r. został mu przekazany postanowieniem Wojewody nr [...] z [...] . 05. 2011 r. Na wezwanie organu, pismem z 7. 07. 2011 r. inwestor uzupełnił wniosek wraz z dokumentacją projektową. Zgodnie z art. 11d ust. 5 cyt. ustawy o wszczęciu postępowania zawiadomiono wnioskodawcę i właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem. Pozostałe strony zawiadomiono w drodze: obwieszczeń wywieszonych w Starostwie Powiatowym w W. , Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w dniach 20 lipca 2011 r. - 3 sierpnia 2011 r., ogłoszenia na łamach "[...]" w dniu 20 lipca 2011 r. oraz ogłoszenia na stronach internetowych Powiatu W. i Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w dniach 20 lipca 2011 r. - 3 sierpnia 2011 r. W toku postępowania wpłynęło pismo M.K. współwłaściciela działki nr [...] Obr [...] w którym stwierdził, że postanowieniem Sądu Rejonowego w ramach spadku działka nr [...] została podzielona na trzy działki, w związku z czym musi być do pozostałych działek wykonany oddzielny dojazd. Jednocześnie podniósł, że lampa oświetleniowa wrysowana w projekt nie może być usytuowana na planowanym przez stronę wjeździe. Wjazd do pozostałych działek musi być przewidziany i wrysowany w projekt. W odpowiedzi na uwagi organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji drogi jest postępowaniem wszczynanym na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ administracji publicznej, wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi, rozstrzyga zatem sprawę konkretnej, wskazanej we wniosku inwestycji i w tym zakresie jest związany wnioskiem. Wniosek Prezydenta Miasta K. obejmuje swoim zakresem działkę nr [...] Obr [...] i do dnia wydania decyzji organ nie otrzymał informacji z jednostki administracji samorządowej prowadzącej kataster nieruchomości dla miasta K. aby działka nr [...] zmieniła oznaczenie w wyniku wykonanego podziału. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku nie powoduje podziału nieruchomości, a tym bardziej nie określa ich nowych granic, tak aby była możliwość wskazania miejsca dostępu do drogi publicznej dla poszczególnych działek. Ponadto organ wskazał, że usytuowanie lampy oświetleniowej zostało ustalone opinią Prezydenta Miasta K. z 15. 10. 2010r. i zostało dostosowane do warunków istniejących w okresie wykonywania projektu. Nadto organ ustalił, że zamierzenie inwestycyjne uzyskało uzgodnienia wymagane przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Projekt budowlany został wykonany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 3. 07. 2003 r. (Dz. U z 2000r. nr 98, póz. 1071) przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 47 ust. 4 ustawy prawo budowlane zajęcie na potrzeby budowy, pasa drogowego lub jego części może nastąpić po spełnieniu wymagań określonych w odrębnych przepisach. Projektanci przedłożyli aktualne na dzień sporządzenia projektu zaświadczenia wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego oraz potwierdzili odpowiednie przygotowanie zawodowe. Organ podał, że integralną część decyzji stanowią załączniki: mapa w skali 1:500, mapy z projektami podziału nieruchomości, projekt budowlany. Od decyzji Starosty W. odwołanie skutecznie wniosła B.K.-M. , domagając się zmiany decyzji, ewentualnie jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła nieuwzględnienie jej interesu poprzez objęcie planowaną inwestycją części należącej do niej nieruchomości (działka nr [...] obręb [...], mimo planowanych przez nią na tej nieruchomości prac budowlanych, w związku z prowadzoną na ww. nieruchomości działalnością gospodarczą. Podała, że planuje częściową zabudowę nieruchomości parkingiem oraz budynkiem biurowym. W przypadku przejęcia części działki nr [...] ww. decyzją Starosty na własność jednostki samorządu terytorialnego, planowana inwestycja nie będzie mogła być zrealizowana, co wpłynie negatywnie na prowadzoną przez odwołującą się działalność gospodarczą. Zdaniem odwołującej się planowana inwestycja nadmiernie ingeruje w prawa osób trzecich, ponieważ natężenie ruchu na drogach objętych ww. decyzją Starosty W. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie wymaga budowy ronda. Odwołująca się wniosła o przeprowadzenie dowodów wymienionych w piśmie, m. in. z przedłożonej mapy. Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 11g. ust. 1 pkt. 1 oraz art. 11 c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, póz. 1194 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu»organ odwoławczy podał, że postanowieniem z 3 stycznia 2012 r., stwierdził, że odwołanie wniesione przez M.K. , zostało wniesione z uchybieniem terminu. Nadto organ odwoławczy, pismem z 29 listopada 2011 r., znak: [...] , wezwał pełnomocnika inwestora, o wyjaśnienie i uzupełnienie w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania materiału dowodowego. Pismem z 7 grudnia 2011 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił braki. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania, iż decyzja Starosty W. nie uwzględnia interesu odwołującej stwierdził, że Starosta W. zapewnił stronom udział w prowadzonym postępowaniu zawiadamiając na podstawie art. 11 d. ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych pismem z 18 lipca 2011 r., znak: [...] o wszczęciu postępowania w sprawie wydania ww. decyzji właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie ww. decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a pozostałe strony poprzez obwieszczenia. W trakcie postępowania prowadzonego przez Starostę W. , , wydając ww. decyzję, nie mógł uwzględnić jej interesu dotyczącego B.K.-M. nie składała żadnych uwag i zastrzeżeń, w związku z tym organ l instancji planowanych przez nią na nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] , prac budowlanych, związanych z częściową zabudową działki parkingiem oraz budynkiem biurowym w związku z prowadzoną na nieruchomości, działalnością gospodarczą. Mapa, określająca planowaną inwestycję, na której zaznaczono: istniejący dom, planowany parking dla klientów oraz planowane biuro, przedłożona jako załącznik do odwołania jest materiałem poglądowym, bez skali, nie odzwierciedlającym odległości istniejących i projektowanych elementów uwidocznionych na mapie projektu zagospodarowania terenu. Z ww. mapy poglądowej wynika, że ponad połowa nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] jest przeznaczona pod realizację inwestycji drogowej, co nie jest zgodne z prawdą. Organ odwoławczy, na podstawie mapy podziału nieruchomości oraz mapy projektu zagospodarowania terenu (będących załącznikami Nr 2 i Nr 3 do zaskarżonej decyzji) stwierdził, że działka nr [...] o pow. 0.1612 ha, dzieli się na działki o numerach: [...] i [...] . Działka nr [...] , o pow. 0.0223 ha, jest przeznaczona pod inwestycję drogową, natomiast działka nr [...], która pozostaje własnością B.K.-M. posiada pow. 0.1389 ha. Z przeprowadzonej analizy wynika, że około 1/7 z pierwotnej działki' jest przeznaczona pod planowaną inwestycję drogową, a nie ponad 1/2 ww. nieruchomości, jak przedstawia odwołująca na załączonej mapie. Zgodnie z art. 12 ust. 4 cyt. ustawy nieruchomości lub ich części znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Organ odwoławczy wyjaśnił zasady przyznawania odszkodowania za nieruchomości określone w art. 12 ust. 4a i 4b ustawy. Działka ewid. nr [...], po podziale, będąca własnością B.K.-M. , ze względu na swoją wielkość oraz kształt umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej i daje możliwość planowania zabudowy na tej nieruchomości, np. budowy parkingu, budynku biurowego, itp., pod warunkiem, że planowana inwestycja będzie zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku braku planu miejscowego, z decyzją o warunkach zabudowy i pozwoleniem na budowę. Organ podkreślił, że odwołująca się nie wykazała, że dysponuje pozwoleniem na budowę ww. obiektów, a to oznacza również, że nie wystąpiło naruszenie jej interesów. Odnosząc się do zastrzeżenia odwołującej się, iż natężenie ruchu na drogach objętych ww. decyzją Starosty nie wymaga budowy ronda, organ II instancji poinformował, że inwestor przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dokonał analizy uwarunkowań przestrzenno-technicznych planowanej inwestycji, kierując się zasadami racjonalności o słuszności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym planowanej do realizacji inwestycji. Wojewoda wskazał, że organ administracji publicznej jest związany treścią wniosku i nie jest uprawniony do jego modyfikowania, w szczególności organ nie jest uprawniony do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, w tym korygowania wnioskowanej przez inwestora trasy przebiegu projektowanej drogi, gdyż obowiązek taki ciąży na zarządcy drogi. Stwierdził również, iż projekt budowlany został sporządzony przez projektanta, posiadającego niezbędne uprawnienia do projektowania i nie znalazł podstaw aby uznać, że projekt został wykonany niezgodnie obowiązującymi przepisami. Nadto, Wojewoda po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zawiera wszystkie elementy przewidziane przepisami art. 11 b. ust. 1 oraz art. 11 d. ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej zostały załączone materiały i opinie wymagane przepisami ww. ustawy, w tym: mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi, mapy z projektami podziału działek, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, opis zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym, opinie: Ministerstwa Zdrowia, Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. , Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , opinia konserwatorska Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Oddział Ochrony Zabytków, Prezydenta Miasta K oraz Zarządu Województwa , a także decyzja Prezydenta Miasta K. o środowiskowych uwarunkowaniach, znak: [...] z 14. 10. 2010 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. inwestycji drogowej. Organ odwoławczy stwierdził również, że zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcia wymagane przepisami art. 11 f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, tzn. ustalenie lokalizacji drogi, zatwierdzenie projektu podziałów nieruchomości, wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii, linie rozgraniczające teren inwestycji, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, potrzeb obronności państwa oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także zatwierdzenie projektu budowlanego. Organ l instancji, w trakcie prowadzonego postępowania prawidłowo zawiadomił strony postępowania zgodnie przepisami art. 11 d. ust. 5 ww. ustawy o wszczęciu postępowania w sprawie wydania ww. decyzji oraz zgodnie z art. 11 f. ust. 3 o wydaniu tej decyzji. W ocenie organu odwoławczego, decyzja czyni zadość wymogom, wynikającym z art. 11 f. ust. 1 ww. ustawy, bowiem zawiera stosowne rozstrzygnięcia oraz wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione przy realizacji przedmiotowej decyzji. Decyzja została prawidłowo uzasadniona. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniosła B.K.-M. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 8 kpa poprzez niedokonanie optymalnego podziału nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji (działka nr [...] nr[...] ) tj. uwzględniającego interes publiczny oraz interes skarżącej, przy możliwości dokonania takiego właśnie podziału; - naruszenie interesu prawnego skarżącej poprzez nadmierną ingerencję w jej prawo własności do ww. nieruchomości w wyniku podziału tejże nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ administracyjny nie wyważył w sposób właściwy interesu publicznego oraz jej interesu, co spowodowało dokonanie nieprawidłowego podziału nieruchomości. Ponownie wskazała, iż na podzielonej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą oraz zamierza dokonać inwestycji z nią związaną, tj. m. in. rozbudować parking dla klientów korzystających z jej usług. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że powinna wykazać fakt zamiaru budowy poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów przewidzianych prawem budowlanym. W ocenie skarżącej nie ma znaczenia w niniejszej sprawie czy takie dokumenty posiada, gdyż istotna jest sama okoliczność zamiaru podjęcia przez nią działań zmierzających do realizacji inwestycji. Organ wydając zaskarżoną decyzję pozbawił zatem skarżącą możliwości zagospodarowania nieruchomości w sposób przez nią przewidziany. Podkreśliła, że pozostała część nieruchomości, już po podziale, nie pozwala na odpowiednie, zgodne z zamierzeniami zagospodarowanie terenu, gdyż po stronie zachodniej nieruchomości skarżącej przebiega linia wysokiego napięcia, która, zgodnie z przepisami, nie pozwala na zabudowę tej części nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2008 r. nr 193, póz. 1198 ze zm.) mającej charakter lex specialis m. in. w stosunku do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jej celem jest przyspieszenie procesu budowy dróg publicznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 ww. ustawy określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych, a także organy właściwe w tych sprawach. tej szczególny charakter wiąże się także z treścią art. 45, który w ust. 2 wprowadza czasowy charakter jej uregulowań W sprawie sporna jest kwestia naruszenia przez organy prawa własności nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, objętej zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu l instancji. Zgodnie bowiem z zarzutem B.K.-M. dokonany podział działki nr [...] stanowiącej własność Skarżącej narusza jej interes prawny, stanowiąc nadmierną ingerencję w prawo własności i uniemożliwiając jej realizację planowanych na ww. działce inwestycji polegających na budowie parkingu i budynku biurowego. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem organów l i II instancji podział nieruchomości skarżącej oznaczonej nr ewid. [...]na działkę nr [...] - przeznaczoną pod inwestycję drogową oraz działkę nr [...] pozostającą własnością skarżącej nie narusza jej uprawnień właścicielskich, umożliwiając nadal realizację planowanej budowy parkingu i budynku biurowego. W związku z powyższym trzeba zauważyć, że celem ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych było stworzenie podstaw prawnych dla sprawnej realizacji inwestycji drogowych. Odmienność uregulowań zawartych w tej ustawie polega na skróceniu i uproszczeniu procedury planistycznej,% podziałowej, jak i procedury nabywania nieruchomości lub ich części pod inwestycje drogowe. W przepisach art. 11d ust. 1 pkt 1 - 9 ustawy wymienione zostały warunki, jakie powinien spełniać wniosek o lokalizację inwestycji drogowej, który zgodnie z art. 11b ust. 1 winien być złożony po uzyskaniu opinii organów w nim wymienionych. Natomiast przepis art. 11f ust. 1 ustawy w punktach ch 1 - 8 wskazuje elementy jakie decyzja ta winna zawierać. Zgodnie z treścią art. 11d ust. 5 i 6 ww. ustawa nakazuje staroście w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłać zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem. Doręczenie zawiadomienia następuje na adres wskazany w katastrze. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5 zawiera w szczególności :oznaczenie nieruchomości lub ich części objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, według katastru nieruchomości i informacje o terminie i miejscu, w którym można zapoznać się z aktami sprawy, (ust. 6). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że organ l instancji uczynił zadość ww. przepisom i skierował wymagane zawiadomienie do Skarżącej odebrane w dniu 21. 07. 2011 r. Jak natomiast wynika z przedłożonych akt administracyjnych Skarżąca nie zapoznała się z aktami sporawy do dnia wydania decyzji przez Starostę W. i nie wniosła żadnych uwag i zastrzeżeń związanych z przedmiotową inwestycją obejmującą m. in ww. działkę. Trzeba podkreślić, ze od chwili doręczenie ww. zawiadomienia do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej upłynęło ponad 5 tygodni. W związku z powyższym trudno uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organy ogólnej zasady pogłębiania zaufania sformułowanej w przepisie art. 8 kpa. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącej poprzez pozbawienie jej możliwości zrealizowania na nieruchomości parkingu i budynku biurowego. Należy bowiem podkreślić, że organ architektoniczne - budowlany jest związany wnioskiem inwestora w zakresie wskazanej lokalizacji inwestycji drogowej. Oznacza to, że organ nie posiada uprawnień do kwestionowania przebiegu inwestycji, a tym samym także podziału nieruchomości oraz badania, czy zajęte pod budowę działki winny być przejęte pod budowę drogi publicznej lub jak powinny być podzielone. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że Starosta zgodnie z ww. przepisami ustawy zobowiązany był - po uprzednim zbadaniu wniosku, oraz sprawdzeniu, czy inwestor dołączył wszystkie niezbędne dokumenty - do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Organ nie mógł także badać czy możliwe było także inne ukształtowanie skrzyżowania ul. [...] [...] albo czy w ogóle takie skrzyżowanie jest potrzebne ze względu na natężenie ruchu drogowego, zgodnie bowiem z art. 11 i ust. 2 stawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 cyt. ustawy nieruchomości lub ich część się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych (pkt 1), a w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego (pkt 2). Odnosząc się do zarzutu skargi, że po wywłaszczeniu Skarżąca nie będzie mogła zrealizować na pozostawionej jej części wywłaszczonej nieruchomości swoich zamierzeń inwestycyjnych należy zauważyć, że zgodnie załącznikiem nr [...] do decyzji Starosty W. z [.,...]. 08. 2011 r. zawierającym projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] wydzielona z niej działka nr [...] przeznaczona pod planowaną inwestycję o pow. 0,0223 ha stanowi ok. [...] całości działki pierwotnej, a pozostająca jej własnością działka nr [...] ma pow. 0. 1289 ha, co zarówno w ocenie organów jak i Sadu umożliwia Skarżącej zrealizowanie w przyszłości planowanych przez nią inwestycji budowlanych. W konsekwencji nie można przyjąć, iż Skarżąca została pozbawiona prawa do zabudowy posiadanej nieruchomości stanowiącego istotny element prawa własności nieruchomości. Wprowadzone bowiem ww. decyzją rozwiązanie nie przekreśla możliwości zrealizowania planowanych zamierzeń gospodarczych. Należy podkreślić, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25. 05. 1999 r, SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, póz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12. 01. 1999 r., P 2/98, OTK z 1999, nr l, póz. 2). Pozbawienie właściciela - za odszkodowaniem - niewielkiej części pierwotnej działki nr [...], a zatem niewielkie ograniczenie możliwości inwestycyjnych - nie musi oznaczać zabronionej ingerencji w istotę jego prawa własności. W ocenie Sądu dokonany podział działki nr [...] nie przekreśla możliwości korzystania przez stronę skarżącą bądź rozporządzania przez nią nieruchomością zgodnie z przysługującym jej prawem własności, w tym zrealizowania zamierzonych w nieokreślonej przyszłości inwestycji, jakkolwiek na obszarze pomniejszonym o obszar stanowiący działkę nr [...]. Jeśli natomiast jak wskazuje Skarżąca pozostawiona jej część nieruchomości -oznaczona obecnie jako działka nr [...] ze względu na przebiegająca linię wysokiego napięcia nie nadaje się już do zagospodarowania - stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy - właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd nie podzielił argumentacji przedstawionej w skardze. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270) orzekł jak w sentencji.