II SA/Kr 1018/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] M. S. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 17 sierpnia 2020 r. nr [...].[...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora Firma A dla zamierzenia budowlanego: Nadbudowa, przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażem podziemnym wraz z budową i przebudową instalacji wewnętrznych: elektrycznych, w tym oświetlenia terenu, teletechnicznych, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, w tym odcinkami poza budynkiem, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej oraz budową dojść pieszych do budynku przy ul. [...] w Krakowie jako kontynuacja zabudowy kwartału obejmującego obiekty położone przy ul. [...] i [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr.17 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie. W uzasadnieniu swojej decyzji organ l instancji odniósł się do zarzutów i uwag wnoszonych przez strony w trakcie postępowania i wyjaśnił podstawy swojego orzeczenia. Wydając skarżoną decyzję zaakceptował i zgodził się z przyjętymi rozwiązaniami projektowymi, przedłożoną dokumentacją projektową - po jej uzupełnieniu i wyjaśnieniu spornych kwestii stwierdzając, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty, a załączony do wniosku projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła D. M. domagając się jej uchylenia. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 ww. ustawy: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Zatem warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku jego braku, z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ administracji w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres sprawdzenia jest jednak inny w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki (terenu inwestycji), a inny w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem, a więc zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i przepisami techniczno - budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Odpowiedzialność za prawidłowość projektu architektoniczno - budowlanego spoczywa na projektancie. W związku z tym przepis art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. W tym miejscu wyjaśniono, że zaprojektowana inwestycja stanowi kontynuację i uzupełnienie zabudowy kwartału obejmującego obiekty położone przy ul. [...] i [...] l tak: budynek przy ul. [...], to wielorodzinny budynek mieszkalny z lokalami usługowymi, garażem podziemnym i nadziemnym ze zjazdami, wybudowany został na postawie decyzji nr [...] z 25 lutego 2015 r. w oparciu o ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z 28 grudnia 2014 r., ostateczna decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z 10 lipca 2014 r. 13 października 2016 r. decyzją Prezydent Miasta Krakowa zmienił swoją decyzję nr [...] w zakresie wewnętrznej instalacji elektrycznej zasilania rezerwowego wraz z agregatem prądotwórczym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją z 18 listopada 2016 r., udzielił inwestorowi: Firma A z siedzibą w C. pozwolenia na użytkowanie ww. inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 3 grudnia 2016 r., co potwierdza zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 14 grudnia 2016 r. Budynek przy ul. [...], to wielorodzinny budynek mieszkalny z lokalami usługowymi, garażem podziemnym, wybudowany został na postawie decyzji z 29 maja 2018 r., w oparciu o ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z 14 kwietnia 2016 r. W dniu 11 kwietnia 2019 r. decyzją Prezydent Miasta Krakowa zmienił swoją decyzję w zakresie m. in. podniesienia i wyrównania płyty stropowej nad garażem do poziomu +0.83 (góra płyty), przeniesienia klatki schodowej K6, zmiany geometrii klatek schodowych w klatkach [...] na kondygnacji -1, zadaszenia klatek schodowych w konstrukcji stalowej, zmniejszenia ilości kondygnacji nadziemnych z sześciu na trzy, skrócenie budynku od strony zachodniej tj. w zakresie powierzchni zabudowy, powierzchni całkowitej, użytkowej, kubatury, wysokości i projektu zagospodarowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją z 13 marca 2020 r., udzielił inwestorowi: Firma A z siedzibą w C. pozwolenia na użytkowanie ww. inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 16 marca 2020 r., o czym świadczy zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 12 maja 2020 r. Obecnie na terenie, gdzie planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obowiązuje uchwała Rady Miasta Krakowa Nr CXIV/3010/18 z 24 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon Alei Ignacego Daszyńskiego". W zakresie zagospodarowania terenów ustalona została strefa zabudowy śródmiejskiej obejmująca cały obszar planu (§ 6 ust. 2 ustaleń mpzp). Inwestycja została zlokalizowana w obszarze o symbolu MW.12 z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi (§ 16 ust. 1). Jako przeznaczenie uzupełniające ustalono możliwość lokalizacji funkcji usługowych, przy czym udział funkcji usługowej w przeznaczeniu podstawowym, może wynosić maksymalnie 30% powierzchni całkowitej budynku (§16 ust. 2). W projektowanym budynku w poziomie parteru znajdują się dwa lokale usługowe podlegające przebudowie i rozbudowie, których łączna powierzchnia całkowita wyniesie 249,24 m2, natomiast powierzchnia całkowita budynku po rozbudowie i nadbudowie to 12343,24 m2, tym samym udział funkcji usługowej w przeznaczeniu podstawowym wyniesie: 249,24 x100% : 12343,24 = 2,02% powierzchni całkowitej budynku po rozbudowie i nadbudowie - warunek § 16 ust. 1 i ust. 2 mpzp spełniony. Projektowany obiekt znajduje się w nieprzekraczalnej linii zabudowy (§ 4 ust. 1 pkt 6); przez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć linię, poza którą nie można sytuować nowych bądź rozbudowywanych części budynków oraz ich nadziemnych lub podziemnych części - żadna część istniejącego budynku nr [...] (nr ewid. [...] - działka inwestora) nie przekracza wyznaczonej planem nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy [...], także projekt rozbudowy i nadbudowy nie przewiduje żadnych części lub elementów, które by przekraczały tę linię, tak w części podziemnej jak i nadziemnej - ww. warunek mpzp jest zachowany. Część terenu inwestycji (tj. działki o nr ewid. [...] i [...]) znajduje się w strefie zachowania istniejącej zieleni (§ 5 pkt 7 i § 8 ust. 9 mpzp), w której ustalono nakaz ochrony lub kształtowania zieleni, zakaz lokalizacji nowych budynków, ich części podziemnych lub rozbudowywanych części budynków. Projekt nie przewiduje likwidacji zieleni wysokiej lub średniej, ponieważ istniejące drzewa i krzewy nie kolidują z planowaną rozbudową i nadbudową budynku. Także żaden element lub fragment budynku nie znajduje się w ww. strefie. Po zrealizowaniu inwestycji, przy budynku od strony elewacji zachodniej nastąpi uzupełnienie zieleni niskiej. Zasady obsługi parkingowej zostały ustalone w § 13 ust 8 pkt 1 lit. a i lit. h pkt 3, pkt 5 lit a i lit f oraz pkt 4 mpzp. Określona została liczba miejsc parkingowych (min. i max) z uwzględnieniem miejsc w garażu, wg wskaźników: budynki w zabudowie wielorodzinnej -min.0.5 i max 1 miejsce na 1 mieszkanie, budynki innych usług min 5 i max 10 miejsc dla 100 zatrudnionych. Pkt 4 ust. 8 mpzp wyznaczył dla obiektów określonych w pkt 1 konieczność zapewnienia stanowisk na kartę parkingową, w ramach wskazanej liczby miejsc parkingowych: min. 4% liczby miejsc postojowych, przeznaczonych dla danego obiektu i nie mniej niż 1 stanowisko. Zaprojektowana ilość miejsc postojowych w garażu podziemnym wyniosła 61, a łączna ilość mieszkań w zaprojektowanym budynku wyniesie 113, w tym 4% wszystkich miejsc postojowych, tj 3 miejsca na kartę parkingową, przeznaczone dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z kolei planowana ilość osób zatrudnionych w dwóch lokalach usług wyniesie: 2x4 osoby = 8 osób. Wymagana ilość miejsc postojowych dla mieszkań wyniesie: 113 x 0.5 = 57 miejsc postojowych, w tym: 57 x 4% = 2,44 (przyjęto 3 miejsca na kartę parkingową, dla usług 8 osób x 5m: 100 zatrudnionych = 0.4, przyjęto 2 miejsca, z uwagi na nadbudowę o więcej niż 1 kondygnację przyjęto 1 m.p. (§ 13 ust 8 pkt 3), dodatkowo przewidziano 1 m.p. czyli 57 + 2 + 1 + 1 = 61 m.p. - tj. tyle ile zaprojektowano. Pkt 5 lit. a i lit. f ust. 8 mpzp określa dla nowo budowanych obiektów minimalną liczbę stanowisk postojowych dla rowerów, wliczając miejsca wewnątrz obiektów, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części - według poniższych wskaźników: budynki mieszkalne w zabudowie wielorodzinnej - 0.5 miejsc na mieszkanie, budynki innych usług - 5 miejsc na 100 zatrudnionych. Wymagana ilość miejsc postojowych dla rowerów to 113 mieszkań x 0.5 m.p. = 56,5, przyjęto 57 m.p. oraz 8 osób x 5 mp : 100 zatrud. = 0.4, przyjęto 1 miejsce = 58 stanowisk postojowych dla rowerów. Na terenie inwestycji zaprojektowano (w budynku i na terenie) 60 stanowisk postojowych dla rowerów. Szczegółowe warunki zabudowy zostały określone w § 16 ust. 14 mpzp i odnoszą się między innymi do: minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego, który winien wynosić 30% (§ 16 ust. 14 pkt 1) - wynosi 31,3 %. Teren inwestycji, bez zainwestowanej działki nr [...], wynosi 4137 m2, natomiast teren biologicznie czynny, którego powierzchnia liczona jest w 100%, bowiem zapewniać będzie naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych wynosi 1293 m2. Zatem wskaźnik terenu biologicznie czynnego osiągnie poziom 1293 x100 : 4137 =31,25 % i jest większy od minimalnego (rys. A01 a - k. 180 p.b.) - warunek spełniony; wskaźnik intensywności zabudowy: a) minimalny 1,2, b) maksymalny 2,5 (§ 16 ust.14 pkt 2 a i b) wynosi 2,49. Powierzchnia całkowita części nadziemnej budynku po rozbudowie i przebudowie wraz z istniejącą stacją trafo na dz. nr [...] wynosi 10 320,38 m2, pow. Terenu inwestycji (bez działki [...]) wynosi 4137 m2, wskaźnik osiągnie poziom 10320,38 : 4137 = 2,49 jest większy niż wymagany minimalny i mniejszy niż wymagany maksymalny (k.141-143 parametry inwestycji i rys nr A01-pzt, k. 179 p.b.) - warunek spełniony; maksymalnej wysokości zabudowy: 19 m (§ 16 ust.14 pkt 3) - wysokość zabudowy mierzona jest w projekcie od poziomu 203,13 m n.p.m., tj. od poziomu terenu istniejącego przed najniżej położonym wejściem do budynku, tj. wejściem na poziom parteru od strony ul. [...], do najwyżej położonego punktu instalacji wentylacji mechanicznej, tj. do rzędnej 220,98 m n.p.m. (rys. przekrojów A-A, D-D i F-F, rys. A09, A10 i A11 - k. 200 -205 p.b. -. Maksymalna wysokość budynku wynosi: 220,98-203,13 =17,85, czyli jest niższa niż w mpzp (max 19 m) – warunek spełniony; nakaz kształtowania dachów jako dachy płaskie (§ 16 ust.14 pkt 4) - budynek przykryty stropodachem płaskim. Powyższa analiza wykazała, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXIV/3010/18 z 24 października 2018 r. w "sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon Alei Ignacego Daszyńskiego". Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym między innymi: postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 13 marca 2019 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 20022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, które umożliwi wykonanie ścian z oknami i drzwiami bezpośrednio przy granicy działki budowlanej (od strony działki o nr ewid. [...]), prawomocne postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z 2 czerwca 2020 r. o wyrażeniu zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 12 ust. 2 lub 3 pkt 2 oraz ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, stosownie do wskazań opracowania pt.: "Ekspertyza zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalami usługowymi, garażem na działkach ew. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr 17 Śródmieście przy [...] w Krakowie - II etap" - [...], maj 2020 r., uzgodnienie bez uwag z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń pożarowych, ekspertyzę techniczną o wpływie planowanego zamierzenia na budynki i działki sąsiednie (nie wpłynie negatywnie na istniejące budynki oraz działki sąsiednie, zgodnie z § 206 wt) i ekspertyzę techniczną o możliwości przeprowadzenia ww. zamierzenia budowlanego, sporządzone w marcu 2020 r., przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 16 maja 2014 r., o zatwierdzeniu "Dokumentacji geologiczno-inżynierskiej". Zawartość projektu budowlanego jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant zaliczył budynek mieszkalny z usługami do drugiej kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii mapy do celów projektowych, przyjętej do zasobu geodezyjnego, sporządzonej przez uprawnionego geodetę (k. 173 projektu budowlanego). Analiza materiału dowodowego wykazała zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana przebudowa, nadbudowa i rozbudowa istniejącego budynku nr [...] na dz. nr [...] ma domknąć kwartał zabudowy od strony zachodniej i północnej, otaczając dziedziniec wewnętrzny, a także uzupełnić i przedłużyć w stronę zachodnią, tj. al. [...], północną pierzeję ulicy [...], podkreślając śródmiejski charakter tego rejonu miasta. Istniejąca, nadziemna część mieszkalno-usługowa, przylegająca do ściany zachodniej budynku nr [...], o trzech kondygnacjach nadziemnych z wykształconym podcieniem od strony ulicy ma zostać rozbudowana w stronę zachodnią, przedłużając pierzeję ulicy o 25,98 m i nadbudowana dwiema kondygnacjami mieszkalnymi, a także przebudowana w związku z nowym układem pomieszczeń. Podziemną kondygnację garażowo-techniczną, stanowiącą część środkowo-zachodnią i północną istniejącego budynku nr [...], przewiduje się nadbudować pięcioma kondygnacjami mieszkalnymi z niewielkim obniżeniem do czterech kondygnacji w północno-zachodnim narożniku. Pełne ściany wschodnie południowego skrzydła frontowego oraz skrzydła północnego, bez otworów okiennych i drzwiowych, będą przylegać bezpośrednio do pełnych ścian oddzielenia pożarowego budynku nr [...]. Od strony zachodniej projektowana inwestycja znajduje się w odległościach: od granicy z działką nr [...] (stanowiąca własność Gminy i będąca w zarządzie ZDMK) - zachodnia ściana budynku - min. 4.16 m, max 4.53 m; od budynku mieszkalnego nr [...] przy al. [...] na działce nr [...], najmniejsza odległość 16.50 m. Projektowana nadbudowa części środkowo-zachodniej jest zlokalizowana w najmniejszej odległości 7.87 m od granicy z działką [...] i w odległości min. 16.50 m od istniejącego budynku przy al. l. Daszyńskiego 28 na działce nr [...] i w odległości 37.77 m od istniejącego budynku mieszkalnego przy al. l. Daszyńskiego 26 na działce nr [...] oraz w odległości 6.32 m od granicy z działką nr [...]. Skrzydło północne w odległości min 6.60 m od granicy zachodniej z działka nr [...] i min 7.85 m od granicy północnej z tą działką oraz 13.17 m od znajdującego się na tej działce budynku mieszkalnego nr [...] ul. [...]. Od granicy terenu inwestycji z działkami położonymi po jego stronie północnej (wzdłuż ulicy [...] - dz nr [...], [...], [...], [...], [...]) skrzydło północne znajduje się w odległościach od min 12.82 m do max 13.20 m. Budynek posiadać będzie sześć kondygnacji, w tym jedną podziemną i pięć nadziemnych. Jest budynkiem średniowysokim /SW/. Część budynku na kondygnacjach nadziemnych wydzielona zostanie ścianami oddzielenia pożarowego o klasie REI 120 odporności pożarowej. Ściany posadowione będą na stropie garażu posiadającego klasę REI 120 odporności pożarowej. Należy do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV, ZLIII /dwa lokale usługowe/. Wymagana klasa odporności pożarowej dla budynku w części nadziemnej jest klasa "C". Elementy budynku dla klasy "C" odporności pożarowej spełniają wymagane określone poniżej. Główna konstrukcja nośna - R 60, konstrukcja dachu - R 15, przykrycie dachu - RE 15, stropy - REI 60 i RE 120/strop nad garażem/. Wszystkie elementy budynku będą wykonane z materiałów nierozprzestrzeniających ognia /NRO/. Funkcję drogi pożarowej dla całego zamierzenia inwestycyjnego pełnią jezdnie w ciągach ul. [...] i [...] zgodnie z treścią postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej i uzgodnionej tym postanowieniem ekspertyzy. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że spełnione są wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego zarówno określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (w tym § 271-273), oraz przepisów rozporządzenia dotyczącego uzgadniania projektu budowlanego pod względem ppoż. Stwierdzono również, że projekt zawiera analizę oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednią, istniejącą zabudowę i działki znajdujące się w sąsiedztwie, przeprowadzoną w trybie § 13 § 60 wt w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Na rys. LS/00 (k. 182 projektu budowlanego), pokazano wzajemne relacje wysokości przesłaniania i odległości między sąsiednimi budynkami: istniejącymi i projektowanym, a także projektowanym i sąsiadującymi. Zgodnie z metodą, określoną w § 13 wt, wyznaczono kąty 60° w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien przesłanianych o długości ramion równych wysokości przesłaniania. Ww. rys. LS/00 zawiera usytuowanie pow. kątów i ich wielkość, oparty został o schematyczne przekroje P1, P2, P3 i P4 (znajdujące się na tym rysunku), obrazujące wysokości obiektów i odległości między nimi (tutaj należy zaznaczyć, że mpzp wprowadza strefę zabudowy śródmiejskiej, obejmującą cały obszar planu) i zgodnie z § 13 pkt 4 wt. odległości między budynkami mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w obszarze zabudowy śródmiejskiej. Na przekroju P1 wskazano odległość między istniejącym budynkiem nr [...] przy ul. [...], a projektowaną nadbudową skrzydła środkowo-zachodniego, która będzie wynosić 37.65 m, natomiast wysokość przesłaniania budynku projektowanego wyniesie 7.13 m, a budynku nr [...] - 6.95 m. Wysokość przesłaniania tego skrzydła od strony wschodniej wyniesie 7.73 m a wysokość przesłaniania wschodniego skrzydła istniejącego budynku nr [...] na działce nr [...] wynosi 9.2 m, przy odległościach między nimi 62.13 m; na przekroju P2 wskazano odległość między istniejącym budynkiem nr [...] przy al. [...], a projektowaną rozbudową i nadbudową najwyższej części frontowej budynku nr [...]. Odległość ta wyniesie 15.21 m, natomiast wysokość przesłaniania projektowanego budynku ma wynosić 7.43 m, a budynku nr [...] wynosi 6.90 m; na przekroju P3 pokazano odległości między budynkiem nr [...] przy ul. [...] a północnym skrzydłem projektowanego budynku, która wyniesie 29.25 m oraz między północnym skrzydłem projektowanego budynku i południowym skrzydłem istniejącego budynku nr [...] na dz. [...], która wyniesie min 23.99 m. Natomiast wysokość przesłaniania północnego projektowanego skrzydła budynku dla budynku nr [...] przy ul. [...] wyniesie 7.71 m, a budynku nr [...] dla projektowanego skrzydła północnego 3.95 m. Wysokość przesłaniania projektowanego skrzydła północnego dla południowego skrzydła budynku nr [...] wyniesie 6.18 m a ist. budynku nr [...] dla projektowanego skrzydła północnego 9.20 m; na przekroju nr P4 pokazano odległości między istniejącym na działce nr [...] budynkiem nr [...] przy ul. [...] a północno-zachodnim narożnikiem projektowanej nadbudowy. Odległość między budynkami wynosi 13.17 m, natomiast wysokość przesłaniania projektowanego budynku dla okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku nr [...] będzie wynosić 6.08 m, a wysokość przesłaniania ist. budynku nr [...] dla okien takich pomieszczeń w budynku projektowanym 6.78 m. Z ww. analizy wynika, że w ramionach kątów 60°, wyznaczonych w oknach istniejących budynków oraz w oknach budynku projektowanego nie znajdują się przesłaniające części budynku projektowanego oraz przesłaniające części budynków istniejących. Szczegółowe wnioski z tej analizy zawarte są na rysunku LS/00 (k. 182 projektu budowlanego). Zgodnie z treścią § 13 wt i określonym w nim sposobem sprawdzenia zakresu naturalnego oświetlenia ww. pomieszczeń, nie ma możliwości ograniczenia tego oświetlenia przez projektowany obiekt w pomieszczeniach znajdujących się w budynkach sąsiednich, także budynki sąsiednie nie będą ograniczały oświetlenia naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, zaprojektowanych w przedmiotowym budynku. Na rys. LS/01 (k. 183 projektu budowlanego), pokazano analizę czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych znajdujących się na parterze w budynkach nr [...] i [...] przy al. [...] i w budynkach nr [...] przy ul. [...], od strony planowanego obiektu (dla najbardziej niekorzystnego przypadku). Z analizy tej wynika, że przynajmniej jeden pokój w mieszkaniach wielopokojowych w budynkach nr [...] będzie miał zapewniony czas nasłonecznienia od minimum 2 godz. 33 min. (okno 01 w północno-wschodnim narożniku budynku nr [...]) do max 4 godz. 44 min. (okno 09 w północno-wschodnim narożniku bud.nr [...]) w czasie zimowym i letnim. Pokoje mieszkalne w budynku nr [...] będą miały czas nasłonecznienia od min. 2 godz. 19 min. (okno 033) do max 7 godz. 21 min. (okno nr [...]) w dniach równonocy wiosennej i jesiennej. Pokoje na wyższych kondygnacjach budynków [...] będą miały zapewniony czas nasłonecznienia dłuższy od minimalnego na parterze. Pokoje mieszkalne usytuowane na parterze budynków nr [...] będą miały zapewniony czas nasłonecznienia minimum 5 godz. 21 minut (okno 019 w budynku przy ul. [...]) do max 7 godz. 15 minut (okno 015 i 016 w budynku przy ul. [...]) w czasie letnim i zimowym. Oznacza to, że wszystkie pokoje mieszkalne, znajdujące się w budynkach istniejących przy ul. [...] nr [...] i nr [...], usytuowane od strony południowej tych budynków, będą miały zapewniony czas nasłonecznienia znacznie powyżej wymaganego przepisami technicznymi w tym zakresie. Z rys. LS/01 i LS/08 wynika, że cień rzucony przez projektowany budynek nie sięga budynków nr [...] i [...] przy ul. [...] czyli nie ogranicza czasu nasłonecznienia i nie oddziałuje w tym zakresie na pokoje mieszkalne znajdujące się w tych budynkach. Z rys. LS/07 i LS/08 wynika, że projektowana inwestycja nie oddziałuje na działki r [...],[...] i [...] przy ul. [...] i [...]. Na rys. LS/03 pokazano między innymi analizę czasu nasłonecznienia pokoju mieszkalnego w mieszkaniu M6, na pierwszym piętrze budynku nr [...] (zrealizowanym) na działce nr [...] od strony dziedzińca i projektowanego budynku. Pokój ten będzie miał zapewniony czas nasłonecznienia 3 godz. 59 minut (okno 26). W poziomie parteru budynku nr [...] znajdują się tylko lokale usługowe, a mieszkania znajdują się na wyższych kondygnacjach, mają układ przelotowy i pokojom w tych mieszkaniach zapewniono wymagany czas nasłonecznienia od strony ulicy [...], (od południowo-wschodniej strony). Na rys. od LS/02 do LS/06 pokazano analizę czasu nasłonecznienia pokoi w projektowanych mieszkaniach w części nadbudowanej budynku nr [...]. Oprócz wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego przepisami technicznymi, który został spełniony we wszystkich analizowanych przypadkach, analizie poddano także oddziaływanie inwestycji w zakresie ograniczenia czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w odniesieniu do czasu, które te pokoje mają obecnie, w dniach równonocy wiosennej, przy obowiązującym czasie zimowym, czas nasłonecznienia zostanie ograniczony cieniem rzucanym przez projektowany budynek, w różnym stopniu, w istniejących pokojach mieszkalnych, stanowiących części lokali, znajdujących się w budynkach: przy al. [...] (lokale nr [...]), [...] (lokale nr [...] [...]), przy ul. [...] (lokale nr [...]). Z wykresu, cienia pokazanego na rys. [...] (ryc.6), wynika, że cień rzucony przez projektowany budynek o godz. 7:00 nie sięga okien znajdujących się w ścianie południowo-wschodniej budynku przy ul. [...]. Z analizy cienia rzucanego na elewację południową budynku przy ul. [...] nr [...] rys. LS/09 (ryc. 10), ustalono, że cień ten wyłoży się na okna balkonowe w lokalu nr [...] na parterze budynku w godzinach od 11:56 do 12:54 (cień ten wyłoży się jedynie na fragmenty dolne tych okien i maksymalnie może zająć trzecią część ich powierzchni). Natomiast nie zostanie ograniczony czas nasłonecznienia istniejących pokoi mieszkalnych, znajdujących się w budynkach nr [...] przy ul. [...], ponieważ cień rzucony przez projektowany budynek nie sięga elewacji ww. budynków. Z kolei w budynku nr [...] przy ul. [...] (w którym między innymi znajduje się mieszkanie skarżącej), jak pokazano na rys. LS/09 (ryc. 8), cień rzucony przez projektowany budynek na elewację południową budynku nr [...] wyłoży się na okno parteru budynku w godz. 16:10 do 16:20 (cień ten wyłoży się jedynie na fragment dolny tego okna i maksymalnie może zając trzecią jego część). W dniach równonocy jesiennej, przy obowiązującym czasie letnim, czas nasłonecznienia zostanie ograniczony cieniem rzucanym przez projektowany budynek, w różnym stopniu, w istniejących pokojach mieszkalnych, stanowiących części lokali, znajdujących się w budynkach: przy al. [...] (lokale nr [...]), [...] (lokale nr [...] [...]), [...] (lokale nr [...]) przy ul. [...] ( lokale nr [...],). Jak wynika z analizy cienia rzucanego na elewację południową budynku przy ul. [...] nr [...] rys. LS/09 (ryc.9), ustalono, że cień ten wyłoży się na okna balkonowe w lokalu nr [...] na parterze budynku w godzinach od 12:56 do 13:54 (cień ten wyłoży się jedynie na fragmenty dolne tych okien i max może zając trzecią część ich powierzchni). W dniach równonocy jesiennej nie zostanie także ograniczony czas nasłonecznienia istniejących pokoi mieszkalnych , znajdujących się w budynkach nr [...] i [...] przy ul. [...], ponieważ cień rzucony przez projektowany budynek nie sięga elewacji budynków nr [...] i [...], jak również nie wyłoży się na okna budynku nr [...], rys. LS/09 (ryc.7). Zacienianie i przesłaniane projektowanego budynku zostało bardzo precyzyjnie przestawione na rys od [...] do [...] (k. od 183 do 192 projektu budowlanego). Jak wynika z powyższych rysunków projektowany budynek będzie oddziaływał na pokoje mieszkalne, znajdujące się w budynkach przy al. [...] (dz. nr [...]) lokale nr [...] [...], przy al. [...] (dz.nr [...]/), lokale nr [...]), przy al. [...] (dz nr [...]) lokale nr [...] i [...], przy ul. [...] (dz nr [...]) lokale nr [...] i [...] przy ul. [...] (dz.nr [...]) lokal nr [...]. Ponadto cień rzucany przez projektowany budynek obejmuje działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Mając na uwadze zapis wynikający z § 6 pkt 2 mpzp, że cały obszar planu znajduje się strefie zabudowy śródmiejskiej oraz definicję zabudowy śródmiejskiej określoną w § 3 pkt 1 wt, tut. organ stwierdza, że warunek określony w § 60 § 13 wt. został spełniony. Konkludując stwierdza się, że argumenty podnoszone w odwołaniu dot. powierzchni biologicznie czynnej czy wysokości projektowanego budynku nie znajdują potwierdzenia, co zostało wyżej opisane. Pozostałe zarzuty odwołania odnoszą się do poprzednich postępowań związanych z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i wydanych na ich podstawie pozwoleń na budowę. Podkreślono, że inwestycja objęta skarżonym pozwoleniem na budowę stanowi nadbudowę (nad istniejącym garażem podziemnym), przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku nr [...], oddanego do użytkowania. Planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Przywołano również treść art. 4 Pb, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Projekt budowlany spełnia wymogi określone w przepisach prawa, w szczególności w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r., póz. 1935). Ponadto Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został wykonany przez osoby do tego uprawnione. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła D. M. zarzucając jej naruszenie: 1/ § 60 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku poprzez przyjęcie, iż spełniony jest warunek dostępu do światła słonecznego dla pomieszczeń w budynku przy ul. [...], podczas gdy przedłożone analizy wskazują, że budynek przy ul. [...] nie będzie miał pełnego dostępu do światła słonecznego w dniach równonocy wiosennej, a to wobec częściowego ograniczenia dostępu do światła poprzez zacienienie dolnej powierzchni okna i tym samym braku spełnienia warunku wymaganego czasu nasłonecznienia; 2/ § 13 ust. 4 w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 roku poprzez zastosowania rozwiązania zamiennego dla braku dostępności do 50% obwodu zewnętrznego budynku o rozpiętości powyżej 60 metrów, podczas gdy budynek realizowany jest w zabudowie pierzejowej, stąd odstępstwo i zastosowanie rozwiązań przeciwpożarowych zamiennych zapewnić powinno bezpieczeństwo przeciwpożarowe dla całej długości elewacji frontowej; 3/ art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego i pełnego zebrania oraz oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z 18 stycznia 2022 r. swoje stanowisko w sprawie wyraził uczestnik Atal Sp. z o.o., wnosząc o oddalenie skargi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 60 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podniesiono, że z analizy czasu nasłonecznienia znajdującej się w aktach postępowania administracyjnego (karta 000191 oraz karta 000151 projektu) jednoznacznie wynika, że pokoje mieszkalne usytuowane na parterze budynku przy ul. [...], od strony południowej, będą miały zapewniony wymagany czas nasłonecznienia. Co więcej - czas ten jest odpowiedni nawet dla zabudowy nieśródmiejskiej (ponad 3 h), tym bardziej więc pozostaje właściwy dla zabudowy śródmiejskiej, o czym przesądza § 6 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXIV/3010/18 z dnia 24 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon [...]". W ocenie uczestnika skarżąca mylnie dopatruje się naruszenia wyżej wymienionego przepisu w fakcie rzucania przez projektowany budynek cienia na okno parteru budynku przy ul. [...] w dniach równonocy wiosennej w godz. 16:10-16:20, tj. przez okres 10 min w dolnej części jednego z okien. Zgodnie jednak z oświadczeniem architekta sporządzającego projekt i posiadającego stosowne przygotowanie zawodowe i uprawnienia projektowe zawartym na karcie 000151 projektu budowlanego: pokoje mieszkalne w mieszkaniach usytuowanych na parterze pow. budynków będą miały zapewniony czas nasłonecznienia minimum 5h21min. (okno 019 w budynku przy ul. [...]) do maksimum 7h i 51 min. (okno nr 015 i 016 w budynku przy ul. [...]) w czasie letnim i zimowym. Z analizy wynika więc, że wszystkie pokoje mieszkalne, znajdujące się w budynkach istniejących przy ul. [...] nr [...] i nr [...], usytuowane od strony południowej tych budynków, będą miały zapewniony czas nasłonecznienia znacznie powyżej wymaganego przepisami technicznymi w tym zakresie ". Innymi słowy - owe 10 minut nie zostało uwzględnione przy obliczaniu czasu nasłonecznienia okna w lokalu Skarżącej. Globalnej wartości nasłonecznienia (5 h 21 min) skarżąca zaś w istocie w ogóle nie kwestionuje. Co więcej – nawet samo zakwestionowanie opracowań zawartych w projekcie budowlanym nie mogłoby zostać uznane za wystarczające. Pozostają one bowiem zrozumiałe i kompletne, a Skarżąca nie zaoferowała żadnych dowodów przeciwnych potwierdzających jej twierdzenia (tj. opracowania sporządzonego przez osobę o odpowiednim przygotowaniu technicznym). Odnosząc się do drugiego z postawionych w skardze zarzutów wskazano, że inwestor wystąpił o uzgodnienie "Ekspertyzy zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalami usługowymi, garażem na działkach ew. nr [...],[...],[...],[...],[...], [...], [...] obr. 17 Śródmieście przy [...] w K. - II etap", sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - mgr inż. K. M., nr upr. [...]. Dnia 2 czerwca 2020 r. Małopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wydał postanowienie (znak sprawy; [...]), w którym wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w rozporządzeniu w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, tj. stosownie do wskazań przedłożonego przez inwestora opracowania. Zgodnie z treścią tego postanowienia i wydanej ekspertyzy, funkcję drogi pożarowej dla całego zamierzenia inwestycyjnego pełnią jezdnie w ciągach ulic [...]. Bezpieczeństwo pożarowe zostało przy tym zapewnione poprzez spełnienie dodatkowych wymagań określonych w wyżej wymienionym postanowieniu. Tym samym zapewnione zostało bezpieczeństwo przeciwpożarowe znajdujących się tam obiektów bez względu na ich klasyfikację jako pierzejowych lub nie. Skarżąca w istocie podważa stanowisko kompetentnych do jego zajęcia podmiotów, choć nie przedstawia żadnych dowodów czy twierdzeń je dyskredytujących. Co do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. uczestnik wskazał, że powinny być powiązane ze wskazaniem konkretnych uchybień popełnionych przez organ, czego w analizowanej skardze brak. W ocenie uczestnika organy sprostały obowiązkowi nałożonemu przez wskazane dyrektywy. W piśmie z 1 lutego 2022 r. skarżąca podtrzymała zgłoszone w skardze zarzuty i wnioski, dokonując ich uzupełnienia. W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. podniosła, że polegało ono na niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności braku ustalenia jednej z podstawowych determinant faktycznych decyzji, tj. wskaźników urbanistycznych inwestycji w sposób zgodny z realnym zakresem przestrzennym planowanej inwestycji. Skarżąca zarzuciła, że pomimo założenia, iż ocena projektu winna zostać dokonana biorąc pod uwagę powiązania formalne, funkcjonalne i konstrukcyjne z budynkami z [...], to dokonując oceny w zakresie ustalenia prawnie relewantnych wskaźników urbanistycznych organ I instancji, jak również organ II instancji dokonywał ich wyliczenia z wyłączeniem działki [...] pomimo, iż elementy planowanej inwestycji będą również i na tej działce zlokalizowane. Chodzi tu w szczególności o minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego oraz wskaźnik intensywności zabudowy, które to wskaźniki dokonując oceny z bezzasadnym wyłączeniem działki [...] są spełnione nie z naddatkiem - jak zdaje się sugerować Inwestor, lecz oscylując na samej granicy dopuszczalności (wskaźnik terenu biologicznie czynnego 31,3% przy wymogu 30 %; natomiast wskaźnik intensywności zabudowy 2,49 przy granicy maksymalnej 2,5). Z powyższego wynika zatem, że organy poprzestały na zapewnieniu Inwestora, że rezygnacja z uwzględnienia w bilansie działki [...] nie wpłynie ujemnie na ocenę w zakresie wymogu zgodności, przy czym zapewnienie to nie zostało poparte żadnymi dowodami. Nie zgadzając się z powyższym, skarżąca podkreśliła, iż okoliczność, że w przeszłości, a zatem poza postępowaniem administracyjnym, którego skarga dotyczy, działka [...] była uwzględniona w bilansie podstawowych wskaźników urbanistycznych przy realizacji I etapu inwestycji (budynek [...] zdaje się być nieprzekonywująca bowiem nie daje odpowiedzi na następujące pytania: Czy w związku z planowaną rozbudową wskaźniki te uległby by modyfikacji, a w konsekwencji czy byłby w dalszym ciągu spełnione, skoro sposób zagospodarowania działki [...] ulegnie zmianie w związku zamierzoną rozbudową? Czy wskaźniki te były tożsame, skoro etap I inwestycji przy ul. [...] został zrealizowany nie w oparciu o obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lecz decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z 14 kwietnia 2016 r.? Jak kształtują się wskaźniki urbanistyczne dla obszaru zamierzenia budowalnego stanowiącego przedmiot postępowania, którego skarga dotyczy, a zatem wskaźniki wyliczone w uwzględnieniem działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 17 Śródmieście? W ocenie skarżącej, z uwagi na braki w zakresie ustaleń faktycznych okoliczności te pozostaje w sprawie nie ustalone, co uniemożliwia ocenę zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobne trudności i braki dowodowe zachodzą, zdaniem skarżącej, w zakresie spełnienia wymagań minimalnej liczby miejsc parkingowych. Tej oceny nie sposób dokonać w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że obsługa parkingowa zamierzenia inwestycyjnego będzie odbywać się z wykorzystaniem nie tylko budynku zlokalizowanego na ul. [...], lecz również budynku z [...] a zatem budynku zlokalizowanego na działce [...]. Organ I instancji wskazał bowiem, że niektóre elementy projektu np. garaż podziemny wybudowany w budynku na [...] służy obsłudze parkingowej nowoprojektowanej rozbudowy, nadbudowy i przebudowy (decyzja Prezenta Miasta Krakowa z dnia 17 sierpnia 2020 r. s. 4). Skoro tak, to wskaźnik ten winien być obliczany z uwzględnieniem liczby mieszkań znajdujących się w tym budynku, lub też obsługa parkingowa winna odbywać się z wyłączeniem budynku z [...] Powyższe uzasadnienia uchylenie decyzji organu II instancji, jak również decyzji organu I instancji, mając na względzie konieczność realizacji zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym. Zdaniem skarżącej, nie wydaje się prawidłowa metodologia procedowania organów w ramach której w zależności od wskaźnika lub parametru działka [...] jest uwzględniania przy ocenach lub nie. Następnie skarżąca upatruje naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym szczególności oceny czy wobec zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę z 29 maja 2018 r. (nr [...].[...]; znak: [...]) decyzją z 11 kwietnia 2019 r. Prezydenta Miasta Krakowa (nr [...] o zatwierdzeniu projektu zamiennego dopuszczalnym było uznanie, że Inwestor uzyskał wymagane uzgodnienia i opinie. Wskazano, że organy orzekające w obu instancjach oświadczały, iż w wyniku dokonanego przez nie sprawdzenia jako spełnione uznać należy wymogi związane z przedłożeniem prawem określonych uzgodnień i opinii. Organy obu instancji powoływały tu m.in.: postanowienie Prezydenta Miasta z 13 marca 2019 r. ([...]) w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od wymogu z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślono jednak, że zgoda na odstępstwo projektowe planowanej rozbudowy została udzielona postanowieniem z 13 marca 2019 r., a zatem w oparciu m.in. o kształt zamierzenia inwestycyjnego podlegającego rozbudowie wynikający z decyzji o pozwoleniu na budowę z 29 maja 2018 r. (nr [...]; znak; [...]), podczas gdy kształt zamierzenia inwestycyjnego polegającego rozbudowie uległ modyfikacji na skutek decyzji z 11 kwietnia 2019 r. Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu zamiennego w zakresie zmian powierzchni zabudowy, powierzchni całkowitej, użytkowej, kubatury wysokości i projektu zagospodarowania. Skoro tak, to organy obu instancji winy były dokonać ustaleń w jakim zakresie wymóg legitymowania się przez Inwestora zgodami i opiniami pozostaje aktualny wobec zatwierdzenia projektu zamiennego dla budynku zlokalizowanego na ul. [...], czego organy jednak nie uczyniły. Skoro bowiem postanowienie w przedmiocie zgody na odstępstwo projektowe zostało wydane w dniu z 13 marca 2019 r., to oczywistym jest, iż nie uwzględnia okoliczności wynikłych z zatwierdzonego miesiąc później, tj. 11 kwietnia 2019 r - projektu zamiennego w zakresie zmian; powierzchni zabudowy, powierzchni całkowitej, użytkowej, kubatury wysokości i projektu zagospodarowania. Powyższe jest niezwykle istotne dla przedmiotu niniejszego postępowania, bowiem rozbudowie podlegać będzie m.in, budynek zlokalizowany na Masarskiej 6, którego to budynku dotyczy wspomniany projekt zamienny. Pismem z 14 lutego 2022 r. uczestnik postępowania Firma A podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 18 stycznia 2022 r. Uczestnik oświadczył, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy (zgodnie z treścią wniosku i opracowanym projektem) zamierzenia budowlanego stanowiącego nadbudowę, przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] (jako kontynuacja zabudowy kwartału obejmującego obiekty przy ul. [...] i 8). Zakres prac budowlanych dotyczy w efekcie przebudowy tylko i wyłącznie tego właśnie budynku. Przedmiotowy projekt nie obejmuje w żadnym zakresie przebudowy budynku przy ul. [...]. Podobnie nie przewiduje on zmiany zagospodarowania działki ewidencyjnej nr [...]. Jednocześnie położenie budynku przy ul. [...] na styku z budynkiem przy ul. [...] powoduje pewną, ograniczoną (np. do zbliżenia ścian czy korzystania z tych samych wjazdów) zależność między przylegającymi do siebie garażami podziemnymi oraz konieczność usytuowania w granicach działek ścian zewnętrznych zabudowy nadziemnej. Usytuowanie we wspólnej granicy ścian budynków narzucało konieczność formalnego uwzględnienia we wniosku małego fragmentu działki ewidencyjnej nr [...], co jednak nie powoduje konieczności wliczania jej powierzchni, która nie podlega żadnym zmianom. Co do zarzucanej konieczności uwzględnienia działki ewidencyjnej nr [...] przy ustalaniu wartości wskaźników terenu biologicznie czynnego oraz intensywności zabudowy podkreślono, że działka ta jest już zainwestowana w ramach budowy budynku przy ul. [...] (co sprawdziły i podkreśliły organy obu instancji), jak też to, iż na działce tej nie ma być realizowana jakakolwiek zabudowa objęta kontrolowanymi w tej sprawie decyzjami, w szczególności zaś wpływająca na wskaźniki urbanistyczne czy ilości miejsc postojowych. W ocenie uczestnika, dla potwierdzenia powyższego wystarczy się przy tym odwołać do treści projektu budowlanego – projektu zagospodarowania terenu (rysunku A01) oraz pozostałej części rysunkowej projektu. Wynika wszak z niego wyraźnie, że projektowany budynek posadowiony będzie wyłącznie na działce ewidencyjnej nr [...]. Działkę ewidencyjną nr [...] ujęto we wniosku wyłącznie z uwagi na to, że ściany przedmiotowego budynku usytuowane zostaną w jej granicy. Pewne drobne, usytuowane nad poziomem terenu, elementy budynku, takie jak ocieplenie, panele elewacyjne, balustrady loggi i portfenetrów, obróbki blacharskie, faktycznie wykonane zostaną w przestrzeni działki ewidencyjnej nr [...]. Elementy te jednak w żaden sposób nie rzutują na wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. W szczególności nie mogą go z całą pewnością zmniejszać. W odniesieniu do sformułowanych przez skarżącą pytań podniesiono, że kwestie te w przedmiotowym postępowaniu nie mogły być podejmowane, jako że oceniane być winny wyłącznie parametry dla zabudowy projektowanej, które – co potwierdza projekt budowlany - zostały spełnione. Skarżąca zresztą w ogóle nie kwestionuje tego faktu, a to potwierdza. Za nieuzasadnione przyjmuje uczestnik również zarzuty dotyczące liczby miejsc postojowych, opierające się na fikcyjnym połączeniu obydwu budynków. Wbrew bowiem sugestii Skarżącej budynki przy ul. [...] i 8 nie są obecnie ze sobą połączone żadnymi przejściami i stanowią odrębne, niezależne zamierzenia budowlane zrealizowane w różnym okresie. Z tego względu miejsca postojowe dla budynku przy ul. [...] w wymaganej liczbie (61) usytuowane są wyłącznie w garażu tego budynku (na działce ewidencyjnej nr [...]). Nie są natomiast - w jakiejkolwiek mierze - umiejscowione na działce ewidencyjnej nr [...]. Dla potwierdzenia powyższego wystarczy się przy tym odwołać do rysunku garażu zawartego w projekcie budowlanym (rys. nr A02). Rozwiewa on wszelkie wątpliwości w tym zakresie. W konsekwencji nie jest tak, że obsługa parkingowa przedmiotowej inwestycji realizowana jest w jakimkolwiek stopniu z wykorzystaniem miejsc postojowych usytuowanych na działce ewidencyjnej nr [...], które służą mieszkaniom zrealizowanego 6 lat temu budynku przy ul. [...]. Nie istnieją zatem żadne podstawy, aby mieszkania i przynależne do nich miejsca postojowe znajdujące się w tym budynku uwzględniać w niniejszej sprawie. W ocenie uczestnika, na zupełnym nieporozumieniu zasadza się zarzut wskazujący na rzekomą potrzebę uaktualnienia uzyskanej przez inwestora zgody z dnia 13 marca 2019 r. na odstępstwo projektowe, a to wobec zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej budynku przy ul. [...], co nastąpiło dnia 11 kwietnia 2019 r. Jednak przedmiotowa zgoda dotyczyła wyłącznie "umożliwienia wykonania ścian z oknami i drzwiami bezpośrednio przy granicy działki budowlanej (od strony działki nr ew. [...])". Treść tej zgody (przytoczonej poniżej) pozostaje zatem całkowicie niezależna od ostatecznego kształtu inwestycji. Innymi słowy - zgoda ta ma charakter niejako blankietowy i określa dopuszczalność odstępstw od warunków technicznych bez odniesienia do ostatecznego kształtu projektowanej zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna. Przedmiot sądowej kontroli stanowi decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: p.b.), w brzmieniu ustalonym zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 471). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić należy również treść art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać należy ponadto, że zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 p.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) Organ zobowiązany jest przy tym ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu przywołane wyżej wymagania materialnoprawne zostały spełnione w odniesieniu do wniosku inwestora oraz przedłożonego przez niego projektu budowlanego, co też prawidłowo zostało zweryfikowane przez organy architektoniczno-budowlane i znalazło wyraz w wydanej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego. Sąd nie znalazł podstaw, by stanowisko organów podważyć. Po pierwsze, prawidłowo zweryfikowano zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na obszarze, którego dotyczy zaskarżona decyzja, tj. z uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr CXIV/3010/18 z 24 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon [...]". Słusznie zauważono, że cały obszar planu został objęty strefą zabudowy śródmiejskiej, o czym stanowi § 6 ust. 2 miejscowego planu. Nie budzą wątpliwości ustalenia dotycząca zgodności projektowanej inwestycji z przeznaczeniem odnośnego terenu w miejscowym planie, w którym znajduje się w obszarze MW.12 z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, z dopuszczeniem funkcji usługowej na poziomie maksymalnie 30% powierzchni całkowitej budynku (§ 16 ust. 1 i 2 miejscowego planu). Zestawienie powierzchni lokali usługowych w budynku (249,24 m2) z powierzchnią całkowitą budynku po rozbudowie i nadbudowie (12343,24 m2) wskazuje, że wymóg powyższy został zachowany, skoro udział funkcji usługowej w przeznaczeniu podstawowym wynosi 2,02%. Organ odwoławczy w uzasadnieniu przedstawił szczegółową analizę zgodności parametrów projektowanej inwestycji z parametrami określonymi w miejscowym planie, a to w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, uwzględnienia strefy zachowania istniejącej zieleni, powierzchni zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, intensywności zabudowy, ilości miejsc parkingowych. Rozważania te zostały in extenso przywołane powyżej. Sąd tych ustaleń nie kwestionuje, wobec czego nie ma konieczności ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Po drugie, prawidłowo zweryfikowano zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Zauważyć należy, że inwestor legitymował się postanowieniem Prezydenta Miasta Krakowa z 13 marca 2019 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 20022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065, dalej: r.w.t.), które umożliwia wykonanie ścian z oknami i drzwiami bezpośrednio przy granicy działki budowlanej (od strony działki nr [...]) (k. 000108-000109 proj. bud.). Postanowienie to odnosiło się do rozwiązania zastosowanego w projekcie zatwierdzonym decyzją i Sąd nie znalazł podstaw, by takie odstępstwo zakwestionować. Stosownie do art. 9 ust. 2 p.b. zgodę na odstępstwo, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, udziela albo odmawia udzielenia, w drodze postanowienia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Niewątpliwie przedmiotowa zgoda była udzielona przed wydaniem pozwolenia na budowę, którego dotyczy skarga. Przedmiotem rozważań nie mogły być natomiast inne ostateczne i prawomocne decyzje administracyjne, na podstawie których wybudowano obiekt, który jest przedmiotem przebudowy, rozbudowy i nadbudowy. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w ustaleniach organu odnoszących się do zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności w zakresie newralgicznych dla skarżącej przepisów § 13 oraz § 60 r.w.t. W ocenie Sądu rozważania przeprowadzono wnikliwie, na podstawie analizy zawartej w punkcie III.3 części opisowej projektu budowlanego na kartach 000149-000153 oraz rysunków na kartach 000182-000192, z należytą uwagą odnosząc się do nieruchomości skarżącej. Zgodnie z § 13 ust. 1 r.w.t. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2). Zgodnie z § 13 ust. 3 r.w.t. dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Zgodnie zaś z § 13 ust. 4 r.w.t. odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Na rys. LS/00 zatwierdzonego kwestionowaną decyzją projektu budowlanego (k. 000182) pokazano wzajemne relacje wysokości przesłaniania i odległości między sąsiednimi budynkami: istniejącymi i projektowanym. Wyznaczono na nim kąty 60° w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien przesłanianych o długości ramion równych wysokości przesłaniania. Pokazano m.in. odległości między budynkiem skarżącej nr [...] przy ul. [...] a północnym skrzydłem projektowanego budynku, która wyniesie 29,25 m. Wysokość przesłaniania północnego projektowanego skrzydła budynku dla budynku nr [...] przy ul. [...] wyniesie 7,71 m, a budynku nr [...] dla projektowanego skrzydła północnego 3,95 m. Kwestie nasłonecznienia reguluje § 60 ust. 1 r.w.t., zgodnie z którym pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3). Na rys. LS/01 (k. 000183 proj. bud.), pokazano analizę czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych na parterze w budynkach sąsiadujących z projektowanym, w tym w budynku nr [...] przy ul. [...] (dla najbardziej niekorzystnego przypadku). Wynika z niej, że pokoje mieszkalne usytuowane na parterze budynków nr [...] będą miały zapewniony czas nasłonecznienia przekraczający nie tylko minimalny czas dla zabudowy śródmiejskiej, jak i zabudowy poza tym obszarem, tj. powyżej 3 godzin. Na rys. LS/09 (ryc. 8, k. 000190) pokazano analizę cienia rzuconego przez projektowany budynek w dniach równonocy, w tym na budynek nr [...] przy ul. [...]. Na tej podstawie wyprowadzono wnioski, zgodnie z którymi projektowany budynek nie wprowadzi ograniczeń w stosunku do zabudowy sąsiedniej, w tym zabudowy na działce zabudowanej budynkiem przy ul. [...] nr [...] ponad wielkości dopuszczone przepisami prawa. Wnioski te sformułowane w analizie dołączonej do projektu, a także – na ich podstawie – w decyzji o pozwoleniu na budowę, są jasne i nawiązują do czytelnych rysunków zawartych w projekcie. Sąd nie znalazł powodów, by podważyć wyniki przeprowadzonej analizy. Zdaniem Sadu wykazano, że wymogi § 13 i § 60 r.w.t. zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, także w stosunku do nieruchomości skarżącej. Dalej, w ocenie Sądu organy prawidłowo zweryfikowały spełnienie wymogów ochrony przeciwpożarowej, na co wskazują ustalenia Wojewody Małopolskiego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdujące odzwierciedlenie w przedłożonym projekcie budowlanym. Należało zauważyć, że inwestor legitymował się postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z 2 czerwca 2020 r., którym, w związku z niespełnieniem wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie: połączenia wyjść z obiektu z drogą pożarową, dojściem o szerokości minimalnej 1,5 m i długości nie większej niż 50 m, w sposób zapewniający dotarcie bezpośrednio lub drogami ewakuacyjnymi do każdej strefy pożarowej w tych obiektach, występowania stałych elementów zagospodarowania terenu lub drzew o wysokości przekraczającej 3 m pomiędzy drogą pożarową i ścianą budynku, uniemożliwiających dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych w budynku wielorodzinnym z usługami zlokalizowanym w Krakowie przy [...] wyrażono zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 12 ust. 2 lub 3 pkt 2 oraz ust. 4 § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych stosownie do wskazań opracowania pt.: "Ekspertyza zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalami usługowymi, garażem na działkach ew. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr 17 Śródmieście przy [...] w K. - II etap", [...], maj 2020 r. Co istotne, organy związane były treścią tego postanowienia, którego odpis zalegający w aktach sprawy opatrzony został klauzulą prawomocności (k. 000114 proj. bud.), a Sąd w tym postępowaniu nie był władny poddawać go weryfikacji. Nie było zresztą ku temu żadnych przesłanek. W treści postanowienia wskazano zaaprobowane przez organ wyspecjalizowany rozwiązania zamienne. Dla analizowanej kwestii istotne było również uzgodnienie projektu przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, którego pieczęciami i podpisem opatrzony został projekt. Po trzecie wreszcie, prawidłowo zweryfikowano kompletność projektu budowlanego, w tym dołączone do wniosku oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również zaświadczenia, opinie, postanowienia, decyzje, potwierdzające, że w przygotowaniu projektu wzięły udział osoby dysponujące odpowiednimi uprawnieniami. Analizując sprawę, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, także tych, do których nie odnoszą się powyższe rozważania. Nie znalazły potwierdzenia w szczególności zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo ustalił rodzaj i zakres inwestycji, właściwie określając jego prawne i faktyczne determinanty, w tym konieczność zbadania zgodności projektu budowlanego z obowiązującym aktualnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ ten dokonał właściwie sprawdzenia przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej dotyczącej zamierzonej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Słusznie uwzględniono, że inwestycja objęta decyzją stanowi nadbudowę, przebudowę i rozbudowę istniejącego już budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...], w granicy z zabudową na działce nr [...], na której projektuje się jedynie elementy wykończenia projektowanego budynku, w tym ocieplenie, panele elewacyjne, balustrady loggi i portfenetrów, elementy obróbki blacharskiej. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak ani uwzględnienia działki w bilansie terenu na potrzeby ustalenia zgodności projektu budowlanego z przepisami, w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani też nie stanowi podstawy do zakwestionowania wykazanych w projekcie parametrów zabudowy, nawet jeśli zbliżają się one do maksymalnych parametrów dopuszczalnych w zgodzie z miejscowym planem. Przekonująco wyjaśniono również kwestię ilości miejsc parkingowych w budynku przy ul. [...]. Ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w części opisowej projektu oraz na rysunkach, w szczególności rzutu parkingu podziemnego (k. 000193). Nie sposób natomiast odnieść się do zarzutów skargi dotyczących rzekomego zniszczenia zabudowań gospodarczych i garażowych na działce sąsiedniej, które miało mieć miejsce w trakcie robót rozbiórkowych na terenie inwestycji, jak też zarzutu prowadzenia tych robót bez pozwolenia. Kwestie te nie dotyczą przedmiotu niniejszej sprawy. Również poza oceną Sądu pozostaje to, czy inwestor daje rękojmię bezpiecznego zrealizowania inwestycji. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w działaniach organu odwoławczego. Wojewoda Małopolski ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę, odnosząc się do zarzutów skarżącej. Ustalenia poczynione przez ten organ znalazły odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu decyzji, realizującym należycie wymogi art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania). Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.