II SA/Kr 102/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel AWSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [....] w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia skargę oddala Organ I instancji Zarząd Gminy [...] w [...] pismem z dnia [...] r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 78 ust. 1 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst Dz. U z 2000r. Nr 46, poz. 543 z póź.zm) –zaoferował B. K. i M. K. przyjęcie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu stanowiącego własność Gminy [...], położonego przy ul. [...], obejmującego ½ część działki ewid. nr [...] o pow. [...] m², objętej KW Nr [...] nabytą aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. w kwocie [...] zł. Ustalenia wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste dokonano na podstawie oszacowania wartości gruntu wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego przy zastosowaniu stawki procentowej wskazanej w przepisie art. 72 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Cena przedmiotowego gruntu została ustalona na podstawie art. 67 ust. 1 powołanej ustawy i w szczególności wynika z wartości ustalonej w opinii szacunkowej z grudnia [...] r. i wynosi [...] zł przy czym dla ½ części nieruchomości wynosi: [...] zł. Organ II instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczeniem z dnia [...] r. znak: [...] - po rozpoznaniu wniosku B. K. i M. K. o ustalenie, że podwyższenie opłaty za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadnione, działając na podstawie art. 77 ust. 1 w zw.z art. 79 ust. 3 i 5 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami – oddaliło wniosek i ustaliło, że od dnia [...] r. /następców prawnych/ B. K. i Burmistrza Miasta [...] obowiązuje stawka opłaty rocznej za działkę nr ewid. [...] obj. KW Nr [...] o pow. [...] m² położoną w [...] w kwocie łącznej [...] zł. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, iż operat szacunkowy został wykonany prawidłowo, przez osobę posiadającą uprawnienia oraz zgodnie z regulacjami ustawy o gospodarce nieruchomościami w sprawie zasad ustalania wartości nieruchomości. Zmiana wartości nieruchomości została wykazana w operacie szacunkowym ustalenia wartości rynkowej nieruchomości. Nowa opłata zaproponowana w złożonej ofercie oparta jest na opinii rzeczoznawcy. W trakcie prowadzonego postępowania Urząd Miejski w [...] pismem z dnia [...] r. znak: [...] powiadomił o zmianach w ewidencji gruntów gdzie Starostwo Powiatowe w [...] pismem z dnia [...] r. znak: [...] stwierdza , że wyłącznym użytkownikiem przedmiotowej nieruchomości jest B. K. Zmiana osoby użytkownika wieczystego po złożeniu wniosku, nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W dniu [...] r. B. K. złożyła wniosek do Urzędu Miasta [...] o wznowienie postępowania w sprawie albowiem z treści orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wynika od kiedy B. K. jest następcą prawnym M. K. i należy dokonać ustaleń w oparciu o postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] r. sygn.akt: [...]. B. K. jest następcą prawnym M. K. od [...] r. Orzeczenie Kolegium nie może być tak interpretowane aby obowiązek opłaty rocznej przeszedł na B. K. przed nabyciem przez nią praw do całej nieruchomości. Taki obowiązek istnieje dopiero od dnia prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 147, art.149§ 1, art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póź.zm) oraz w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 79 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z póź.zm) wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł , iż B. K. dopiero od dnia [...] r. jest następcą prawnym M. K. zatem dopiero od tego dnia przeszedł na nią obowiązek uiszczania opłaty rocznej za jej poprzednika prawnego. W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją znak: [...] wydaną na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 147 i art. 151 § 1 pk 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póź.zm) oraz w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 79 ust. 3 , 5 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z póź.zm) odmówiło uchylenia orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak: [...] W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydając orzeczenie w dniu [...] r. dysponowało informacją , iż w toku postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste B. K. stała się następcą prawnym współużytkownika wieczystego w ½ części M. K. zatem okoliczność na którą powołuje się B. K. istniała w dniu wydania orzeczenia i powołane przez nią okoliczności nie mogą stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. W dniu [...] r. B. K. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy albowiem sentencja orzeczenia Kolegium nie mogła określać obowiązku opłaty za użytkowanie wieczyste w wymiarze większym niż wynika to ze współużytkowania wieczystego, słowo łącznie świadczy, że kwota ta jest kwotą łączną z tą jaką winien zapłacić drugi użytkownik, zbycie udziału przez M. K. nie zwalnia go od ponoszenia opłaty za użytkowanie wieczyste. Dodatkowo podniosła , iż domagała się wznowienia postępowania przez Urząd Gminy a nie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...] na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 w zw.z art. 127§ 3 i art. 145 § 1 pkt 5 art. 147, art. 151§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póź.zm) oraz w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 79 ust. 3 , 5 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z póź.zm) - utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak: [...] odmawiająca uchylenia orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak: [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że okoliczności, które stanowiły podstawę wznowienia i na które powołała się B. K. były znane organowi przy wydawaniu orzeczenia , dodatkowo podniesiono, że zmiana osoby użytkownika wieczystego po złożeniu wniosku nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie . Skargę do Sądu złożyła B. K. wnosząc o jego uchylenie argumentując to tym, iż postępowanie administracyjne dotyczyło ustalenia wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste a nie dotyczyło ustalenia podmiotów zobowiązanych dom ponoszenia opłaty bo to wynika z przepisów ogólnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] i Gmina starają się uchylić od zajęcia stanowiska w sprawie powołując się na przepisy natury proceduralnej. W sentencji napisano, iż opłata będzie uiszczona łącznie ale nie wiadomo z kim i nieprecyzyjne wskazano następcę prawnego a Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma żadnych uprawnień aby nakładać obowiązek ponoszenia opłaty za użytkowanie wieczyste. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty zawarte w motywach uzasadnienia skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Na wstępie Sąd zauważa , iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a, który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią- bez wątpienia- sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W instytucji wznowienia postępowania występuje też wyraźnie aspekt materialnoprawny, a mianowicie prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. 1. Art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Uzyskanie przez organ (...) informacji podważającej podstawę materialnoprawną decyzji ostatecznej wyłączało uznaniowość tego organu do wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania, w czasie którego organ ten winien wstępnie zbadać, czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania, między innymi winien odnieść się do tego, czy zachowane zostaną terminy oraz czy dana informacja stanowi ustawową przesłankę wznowienia. 2. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Samo postanowienie o wznowieniu postępowania nie oznacza jeszcze wzruszenia decyzji ostatecznej. (Wyrok z dnia 17.05.2000r. NSA I SA/Lu 9/00 w Lublinie LEX nr 51768) Zdaniem Sądu przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy bowiem rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przy wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności były to istotne okoliczności w danej konkretnej, sprawie. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność miała istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy i istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt sprawy , skarżąca B. K. złożyła w dniu [...] r. wniosek do Urzędu Miasta [...] o wznowienie postępowania w sprawie powołując się na tę okoliczność, iż jest ona następcą prawnym M. K. i to od [...] r. zatem powołując się na okoliczność znaną już organowi II instancji w chwili wydawania decyzji z dnia [...] r. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącej, iż okoliczność następstwa prawnego mogła być przesłanką do wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie skoro była to rzeczywiście okoliczność znana organowi wcześniej i była już uwzględniona w rozstrzygnięciu organu administracji. Skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego a przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykazało nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji.