II SA/Kr 102/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 lipca 2009r., znak. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek adwokata A. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2010r. przyznane zostało skarżącemu W. R. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K., zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 15 czerwca 2010r. na pełnomocnika W. R. została wyznaczona adwokat – K. Z., wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. [...]. Jednocześnie w dniu 24 czerwca 2010r. adwokat K. Z. udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi A. B. do występowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 102/10 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. W konsekwencji, w dniu 18 stycznia 2011r. adwokat A. B. podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, działając jako pełnomocnik substytucyjny adwokat K. Z. lecz w swoim imieniu, złożył wniosek do protokołu rozprawy o przyznanie kosztów wykonanej z urzędu pomocy prawnej w żadnym zakresie dotychczas nie pokrytej. Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) – wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi w tzw. innej sprawie 240 zł. W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 , sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %. Jednakże, rozpoznając odmownie wniosek adwokata A. B. należy wskazać, co następuje. Przepis art. 250 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie i jednoznacznie wskazuje, komu należy się wynagrodzenie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu. Przepis ten stanowi, iż to "wyznaczony" adwokat, radca prawny, doradca podatkowy czy też rzecznik patentowy może składać wniosek o przyznanie stosownego wynagrodzenia od Skarbu Państwa. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż zarządzeniem dziekana ORA w K. z dnia 15 czerwca 2010r., wyznaczonym w tej sprawie pełnomocnikiem z urzędu została adwokat K. Z., wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. [...]. Ona zatem, jako wyznaczony przez dziekana ORA jest jedynie uprawnioną osobą do złożenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I tylko adwokat K. Z., jako wyznaczonemu adwokatowi przysługuje, przy jednoczesnym spełnieniu wszystkich innych przesłanek określonych przepisami prawa, stosowne wynagrodzenie. Z akt sprawy wynika natomiast, iż wniosek o zasądzenie wynagrodzenia składa we własnym imieniu pełnomocnik substytucyjny. Udzielone przez wyznaczonego pełnomocnika pełnomocnictwo substytucyjne adwokatowi A. B. nie stanowi podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, i to niezależnie od tego, czy domaga się on przyznania wynagrodzenia na rzecz wyznaczonego pełnomocnika czy też na własną rzecz. Pełnomocnictwo substytucyjne nie powoduje bowiem zmiany osoby pełnomocnika wyznaczonego przez samorząd zawodowy. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje, iż substytuta oraz stronę łączy taki sam stosunek, jaki łączy stronę i pełnomocnika, a zatem strona ma dwóch równorzędnych pełnomocników procesowych ( vide uchwała 7 sędziów – zasada prawna z 23.04.1938r. C III 1140/35, Zb. Urz. 1938 poz. 471 ). Wynikają z tego dalsze konsekwencje, zarówno procesowe jak i materialnoprawne, nie ulega jednak zmianie osoba wyznaczonego pełnomocnika. Podsumowując, tylko pełnomocnikowi wyznaczonemu przez odpowiedni samorząd zawodowy przysługuje prawo złożenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane z urzędu na zasadzie prawa pomocy. W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ), § 19 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz.1348 z późn. zmianami ) oraz § 18.1 pkt. 1c w zw. z § 2 pkt 3 oraz § 20 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.