II SA/Kr 102/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu z urzędu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2011 r. wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 lipca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zasądzić adwokatowi K. Z., wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. [...], kwotę 295, 20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 23 % VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2010r. przyznane zostało skarżącemu W. R. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu. Zarządzeniem Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia 15 czerwca 2010 r. na pełnomocnika W. R. wyznaczono adwokat K. Z. wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. [...]. W dniu 24 czerwca 2010 r. adwokat K. Z. udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi A. B. do występowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 102/10 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie adwokat A. B., działając jako pełnomocnik substytucyjny adwokat K. Z., złożył wniosek do protokołu rozprawy o przyznanie kosztów wykonanej z urzędu pomocy prawnej w żadnym zakresie dotychczas nie pokrytej. Postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek adwokata A. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu W. R.. W dniu 25 maja 2011 r. adwokat A. B. złożył do sądu administracyjnego sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu wskazał, iż w niniejszej sprawie działał na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego mu przez adwokata z urzędu K. Z. w takim samym zakresie jak pełnomocnictwo główne. Wnoszący sprzeciw podniósł, iż był uprawniony do zgłoszenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu jako pełnomocnik substytucyjny. Powołał się na przepis art. 250 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na praktykę udzielania pełnomocnictwa substytucyjnego przez pełnomocnika głównego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgłoszony wniosek o przyznanie kosztów jest zasadny. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r -. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl powołanego przepisu, przesłankami do zasądzenia kosztów na rzecz pełnomocnika z urzędu są: wyznaczenie go przez odpowiedni organ samorządu zawodowego na podstawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy z zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz złożenie przez niego oświadczenia o nieotrzymaniu wynagrodzenia w związku ze świadczoną na rzecz skarżącego pomocą prawną z urzędu. W przedmiotowej sprawie wszystkie wymienione wyżej przesłanki zostały spełnione. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2010 r. przyznane zostało skarżącemu W. R. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu. Następnie zarządzeniem Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia 15 czerwca 2010 r. na pełnomocnika skarżącego wyznaczono adwokat K. Z. wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. [...]. Następnie w dniu 24 czerwca 2010 r. adwokat K. Z. udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi A. B. do występowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 102/10 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie adwokat A. B., działając jako pełnomocnik substytucyjny adwokat K. Z., złożył wniosek do protokołu rozprawy o "przyznanie kosztów wykonanej z urzędu pomocy prawnej w żadnym zakresie dotychczas nie pokrytej". Pełnomocnictwo substytucyjne, udzielone przez adwokat K. Z. adwokatowi A. K., upoważniało go do działania w niniejszej sprawie w takim samym zakresie jak pełnomocnictwo główne czyli do reprezentowania strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Był on zatem uprawniony do zgłoszenia wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego. Należy podnieść, że ani z wniosku zgłoszonego na rozprawie, ani z żadnego innego pisma nie wynika, by adwokat A. B. zgłaszał przedmiotowy wniosek we własnym imieniu tj. żądał zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego na własny rachunek. Przeciwnie pełnomocnictwo substytucyjne upoważniało go do zgłoszenia wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu w imieniu i na rzecz pełnomocnika głównego wyznaczonego przez ORA w K. adwokat K. Z.. Przepis art. 250 P.p.s.a. wyraźnie stanowi komu przyznaje się koszty świadczonej pomocy prawnej. Nie jest to w żadnym razie pełnomocnik substytucyjny, a tylko pełnomocnik wyznaczony, czyli główny. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi w tzw. innej sprawie 240 zł. Natomiast w myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.