II SA/Kr 102/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skarg J. J. oraz Prokuratora Rejonowego w N na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa skargi oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 października 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2 i § 2, art. 158 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. 2016 r., poz. 2147 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.), a także - art. 54a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w N i wniosku J. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2017 r. (znak: [...]) o stwierdzeniu, że ostateczna decyzja warunkowa Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] położonej w N. S. stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] w obrębie [...] na działki gruntu o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] została wydana z naruszeniem prawa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na wstępie organ wskazał, że na skutek sprzeciwu złożonego przez Prokuratora Rejonowego w N, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2017 r. (znak: [...]) stwierdzono, że ostateczna decyzja warunkowa Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]), została wydana z naruszeniem prawa. Następnie podano, że decyzją warunkową z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]), wydaną na wniosek użytkowników wieczystych gruntu Skarbu Państwa, Prezydent Miasta N. S., na podstawie art. 93 ust. 1-5, art. 94 ust. 1 pkt 1, art. 96 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 1, 1a i 1b, art. 99, art. 93 ust. 3 w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 3, § 5, § 7, § 9 ust. 1, § 10, § 13, § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. z 2004 r. Nr 268, poz. 2663) zatwierdził podział nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] położonej w N. S. przy ul. [...], stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] w obrębie [...] na nowe działki gruntu o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zgodnie z mapą podziału numer [...] Zaznaczono, iż podział został zatwierdzony pod warunkiem, że przy zbywaniu działek gruntu o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] w obrębie [...] wydzielonych w wyniku podziału zostanie ustanowiona na działce stanowiącej drogę wewnętrzną, tj. oznaczonej nr [...] w obrębie [...] odpowiednia służebność gruntowa albo nastąpi zbycie udziału w prawie do ww. działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną (punkt 2). Wskazano także, że działki gruntu o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], jako części nieruchomości, które nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości, wydzielono na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych (punkt 3). Stwierdzono też, że ostateczna decyzja, po spełnieniu warunku, o którym mowa w punkcie 2 decyzji, stanowić będzie podstawę do ujawniania podziału w księdze wieczystej (punkt 4). Dodano przy tym, że uzasadnienie decyzji zatwierdzającej podział wskazywało, iż dla dz. ewid. nr [...] dostęp do drogi publicznej zapewniono poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez dz. ewid. nr [...], objętą księgą wieczystą numer [...] Ponadto podano, że działki gruntu o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. przeznaczone zostały na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, a także, że nie mogą one być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości, przez co nie muszą posiadać dostępu do drogi publicznej. Ustalono również, że po zatwierdzeniu podziału, nieruchomość podlegała podziałom wieczystoksięgowym i prawnym. W tym zakresie organ przywołując kolejno nr działek powstałych po dokonaniu podziału oraz właściwe dla nich księgi wieczyste, wymienił szczegółowo właścicieli poszczególnych działek oraz użytkowników wieczystych tych z nich, które zostały oddane w użytkowanie wieczyste. W tak ustalonym stanie faktycznym Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że Prezydent Miasta N. S. wadliwie zatwierdził podział nieruchomości, powołując się na art. 93 ust. 3 u.g.n. i wskazując, że działki gruntu o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] stanowiły części nieruchomości, które nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości i wydzielono je na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych. Zdaniem organu, powodem wadliwości zatwierdzenia podziału było błędne przyjęcie, że wydzielane działki stanowiły nieruchomości, które mogłyby zostać zbyte bez przetargu, ponieważ spełniały przesłanki z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., a tym samym nie było konieczne zapewnienie im dostępu do drogi publicznej. Niemniej jednak zaznaczono, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ograniczone zostało do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, gdyż stwierdzono, iż obrót prawny działkami, które powstały w wyniku podziału, ujawniony we właściwych księgach wieczystych, stanowił przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na zaistniałe nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. W dniu 21 sierpnia 2017 r. J. J. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2017 r., domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ nie wziął pod uwagę celu, dla którego przeprowadzono podział dz. ewid. nr [...]. Kwestionujący powyższe rozstrzygnięcie powołał się przy tym na treść art. 32a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w oparciu, o który wskazał, że w rozpoznawanej sprawie współużytkownicy wieczyści wystąpili o podział działki, aby umożliwić zarządcom graniczących z nią nieruchomości spełnienie wymogów powołanego przepisu. J. J. dodał również, że decyzja Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. stanowiła decyzję warunkową, zaś sukcesywne zbywanie wydzielonych działek na rzecz poszczególnych wspólnot mieszkaniowych zapewniłoby ich nieruchomościom dostęp do drogi publicznej oraz parametry działek budowlanych. Ponadto zaznaczono, że kilka wydzielanych działek przylegało do drogi publicznej, a w związku z powyższym – zdaniem J. J. – decyzja zatwierdzająca podział dz. ewid. nr [...] była prawidłowa, zaś jej celem było uporządkowanie dostępu do drogi publicznej dla graniczących z nią działek. Jednocześnie skargę od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w N, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. w części dotyczącej zatwierdzenia podziału dz. ewid. nr [...] na działki ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz uznanie w pozostałej części, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Prokuratora, decyzja zatwierdzająca podział jedynie w części wywołała nieodwracalne skutki prawne, dlatego w pozostałej części powinna zostać stwierdzona jej nieważność. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło na wstępie, że z uwagi na złożony przed przekazaniem do sądu skargi Prokuratora, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy J. J., organ – z uwagi na treść art. 54a § 1 p.p.s.a. – zobowiązany był rozpoznać tą skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie organ wskazał, że w jego ocenie, zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skarga Prokuratora nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się z kolei do żądania przeprowadzenia w rozpatrywanej sprawie rozprawy administracyjnej organ podniósł, że jego zdaniem nie zostały spełnione ustawowe podstawy z art. 89 k.p.a. do przeprowadzenia takiej rozprawy. Podkreślono przy tym, że już sam charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji potwierdza brak potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego na rozprawie. Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ w pierwszej kolejności przytoczył podstawę prawną wydania decyzji Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]), tj. art. 93 u.g.n. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania tej decyzji, w oparciu, o który to przepis wskazał, że obok konieczności zachowania zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego w zakresie możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, drugim niezbędnym warunkiem dopuszczalności dokonania podziału jest zapewnienie wydzielanym działkom gruntu dostępu do drogi publicznej. Mając na uwadze powyższe, organ podniósł, że w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego należało uznać, że rozpoznając sprawę w I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, iż brak było podstaw do uznania, że działki ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] spełniały przesłanki z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., a tym samym nie mogły zostać wydzielone jako niezbędne do poprawienia warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej – bez zapewnienia im dostępu do drogi publicznej. Podkreślono również, że trafnie wskazano, iż dz. ewid. nr [...] w momencie składania podania o zatwierdzenie jej podziału była oddana w użytkowanie wieczyste, co uniemożliwiało ponownie jej oddanie w użytkowanie wieczyste, a nadto, że mogła zostać sprzedana jedynie, co do zasady, na rzecz jej ówczesnego użytkownika wieczystego. Zdaniem organu, oznaczało to, że zbycie części dzielonej nieruchomości w trybie bezprzetargowym byłoby niedopuszczalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało także pogląd wyrażony w kwestionowanej decyzji, zgodnie z którym zaskarżoną decyzją zatwierdzono podział nieruchomości bez zapewnienia niektórym działkom dostępu do drogi publicznej, błędnie przyjmując, iż było to prawnie dopuszczalne, a zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości w sytuacji, gdy którakolwiek z projektowanych do wydzielenia działek nie miała dostępu do drogi publicznej i gdy nie było podstaw do stosowania wyjątku z art. 93 ust. 3 u.g.n. zd. trzecie, stanowiło rażące naruszenie prawa. Ponadto odnosząc się do zarzutów wniosku J. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ podzielił zapatrywanie o warunkowym charakterze decyzji Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. Podkreślono przy tym, że fakt ten nie był w żaden sposób kwestionowany przez Kolegium, a nadto wskazano, że wydanie decyzji pod warunkiem i zastrzeżenie dostępu do drogi dla działek ewid. nr [...], [...], [...] poprzez ustanowienie na działce stanowiącej drogę wewnętrzną, tj. ozn. nr [...] odpowiedniej służebności gruntowej albo zbycie udziału w prawie do ww. działki gruntu należało ocenić jako spełniające wymogi art. 93 u.g.n. Tym samym w ocenie organu, w opisanym zakresie decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie naruszała prawa. Niemniej jednak nie miało to wpływu na wadliwe wyodrębnienie działek opisanych w decyzji Prezydenta Miasta N. S. jako części nieruchomości, które nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości, wydzielone na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych. Dodatkowo w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnioskujący o ponowne rozpatrzenie sprawy nieskutecznie powołał się na art. 32a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 z późn. zm. – dalej jako: u.w.l.). Wyjaśniono bowiem, że regulacja ta koresponduje z brzmieniem art. 209a u.g.n., przy czym – jak zaznaczono – przepisy te w ogóle nie były powołane jako podstawa rozstrzygnięcia w ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]). Według organu, wnoszący o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dostrzegł, że określone w art. 209a u.g.n. roszczenie nie przysługuje, m.in. jeżeli przyległa nieruchomość gruntowa, stanowiąca własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, została oddana w użytkowanie wieczyste innej osobie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do dz. ewid. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło również poglądu, zgodnie z którym, zatwierdzony podział nieruchomości zapewni dostęp do drogi poszczególnym działkom, o ile zostaną zbyte na rzecz wskazanych przez autora wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podmiotów. Podniesiono bowiem, że nie do zaakceptowania byłby taki podział nieruchomości, zgodnie z którym część wydzielanych działek będzie miało dostęp do drogi publicznej jedynie w wypadku zbycia ich na rzecz konkretnych podmiotów, w sytuacji gdy decyzja zatwierdzająca projekt podziału nie zawierała warunku zapewnienia dla tych działek owego dostępu, ani nie określała terminu na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Organ podtrzymał również swoje stanowisko, co do tego, że obrót prawny działkami, które powstały w wyniku podziału, ujawniony we właściwych księgach wieczystych, stanowił przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na zaistniałe nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd zaprezentowany w skardze Prokuratora, zgodnie z którym zasadniczo możliwe jest częściowe stwierdzenie nieważności decyzji. Niemniej jednak w ocenie organu, takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść, jedynie wówczas, gdy pozostała w obrocie prawnym część decyzji stanowić będzie pewną całość, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Podniesiono bowiem, że z uwagi, iż przedmiotem ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) był podział jednej działki ewidencyjnej, to też należało uznać, że decyzja ta stanowiła pewną całość, uniemożliwiając stwierdzenie jej nieważności w części. Organ dodał, że z tych samych względów nie można było uwzględnić zarzutu J. J., zgodnie z którym część wydzielanych działek przylega do drogi publicznej, gdyż podobnie, tak jak nie ma możliwości stwierdzenia jej nieważności w części, tak też nie można częściowo odmówić stwierdzenia nieważności decyzji w tym zakresie. Skargi na ww. decyzję wnieśli oddzielnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący J. J. oraz Prokurator Rejonowy w N. Skarżący J. J. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 3 u.g.n., poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta N. S. rażąco naruszył prawo przy zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej księgą wieczysta nr [...] Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 28 czerwca 2017 r. i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczego do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący J. J., powołał się ponownie na treść art. 32a u.w.l., rozwijając podniesiony przez siebie w treści skargi zarzut. Z kolei Prokurator zarzucił zaskarżonej decyzji, iż została wydana z naruszeniem przepisów prawa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie argumentów, przedstawionych przez inny skład tego organu w decyzji z dnia 28 czerwca 2017 r. (znak: [...]) i przyjęcie jego stanowiska za własne i błędne uznanie, w ślad za tym stanowiskiem, że niemożliwe jest stwierdzenie w części nieważności ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej KW Nr [...] położonej w N. S. stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] w obrębie [...] na działki gruntu o nr ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z powodu wywołania przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych, podczas gdy analiza materiałów akt sprawy wskazuje, że przedmiotowa decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne tylko w części, a mianowicie w zakresie podziału nieruchomości – działki o nr ew.[...] na działki gruntu o nr ew. [...], [...] ,[...], [...], [...], [...] i [...] i zachodzi podstawa do stwierdzenia jej nieważności w pozostałym zakresie. W oparciu o wskazane powyżej uchybienia Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) – w części dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości objętej KW Nr [...] położonej w N. S. stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] w obrębie [...] na działki gruntu o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz o uznanie, iż w pozostałej części decyzja warunkowa z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi Prokurator przytoczył dotychczasowy przebieg sprawy, a następnie podniósł, że w jego ocenie analiza materiałów akt sprawy wskazywała, że ostateczna warunkowa decyzja Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne tylko w części, a mianowicie w zakresie podziału nieruchomości – działki o nr ewid. [...] na działki gruntu o nr ewid. [...], [...] ,[...], [...], [...], [...] i [...], gdzie doszło już po wydaniu decyzji do zmiany stanu prawnego wydzielonych nieruchomości. Dlatego też w ocenie Prokuratora powołującego się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności ostatecznej warunkowej decyzji Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. w pozostałym zakresie. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Należy również zaznaczyć, że na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., Sąd zarządził połączenie sprawy o sygn. akt II SA/Kr 103/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 102/18 i prowadzenie ich dalej pod sygn. akt II SA/Kr 102/18. W ocenie Sądu przedmiotowe skargi okazały się niezasadne i jako takie podlegają oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada, co do swej istoty, przepisom prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2017 r. (znak: [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2017 r. (znak: [...]) o stwierdzeniu, że ostateczna decyzja warunkowa Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] położonej w N. S. stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] w obrębie [...] na działki gruntu o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] została wydana z naruszeniem prawa. W tym miejscu Sąd zaznacza, że w treści swojej skargi J. J. wniósł o uchylenie decyzji pierwoszoinstancyjnej, ale z treści skargi wynika, że chodziło mu o uchylenie decyzji SKO z dnia 26 października 2017 r. Przechodząc do oceny prawidłowości kwestionowanej decyzji, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż postępowanie w kontrolowanej sprawie toczyło się na zasadach określonych w art. 156-159 k.p.a., w których uregulowany został nadzwyczajny tryb weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych, jakim jest postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Postępowanie prowadzone w oparciu o ww. przepisy stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Wymaga bowiem podkreślenia, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy co do meritum, ale bada on wyłącznie, czy poddawana weryfikacji ostateczna decyzja administracyjna w dacie jej podjęcia była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka zatem wyłącznie kasacyjnie i w zależności od dokonanych ustaleń może stwierdzić nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku niezaistnienia podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcie odmawia on stwierdzenia nieważności decyzji, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, uwzględniony zostaje stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej ostatecznej decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 155/15, LEX nr 2169040). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sądu, zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło wydanie ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) z naruszeniem prawa. W świetle materiału zgromadzonego w aktach sprawy, nie ulegało bowiem wątpliwości, że Prezydent Miasta N. S. wydając decyzję z dnia 28 marca 2011 r. bezpodstawnie zastosował normę wynikającą z treści art. 93 ust. 3 u.g.n. Zgodnie z treścią ww. przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Stosownie natomiast do treści art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta N. S., nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Dodać przy tym należy, że wobec zastrzeżenia zawartego w art. 10 ust. 1 u.g.n. przepisy działu II tej ustawy (art. 10-91 u.g.n.) stosuje się do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego. Z przywołanych powyżej regulacji wynika zatem, że co do zasady jednym z niezbędnych warunków dopuszczalności dokonania podziału nieruchomości jest zapewnienie wydzielanym działkom gruntu dostępu do drogi publicznej. Niemniej jednak ustawodawca przewidział w tym zakresie pewne odstępstwo na rzecz nieruchomości stanowiących własność publiczną (należących do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego), które mogą podlegać podziałowi geodezyjnemu nawet w przypadku braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej wydzielanym działkom, o ile stanowią one nieruchomości, które mogłyby zostać zbyte w trybie bez przetargu (art. 93 ust. 3 in fine u.g.n. w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. w zw. z art. 10 ust. 1 u.g.n.). Aby jednak tego rodzaju odstępstwo od ogólnie przyjętej reguły z art. 93 ust. 3 u.g.n. mogło znaleźć w danym przypadku zastosowanie niezbędne jest łączne wystąpienie przesłanek warunkujących możliwość zbycia wydzielanych nieruchomości w trybie bezprzetargowym, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., tj. przedmiotem zbycia musi być nieruchomość (lub jej części) niezbędna do poprawienia warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, nieruchomość przyległa stanowi własność lub została oddana w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza zbywaną nieruchomość (lub jej części) nabyć i ta nieruchomość (lub jej części) nie może być zagospodarowana jako odrębna nieruchomość. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych bezprzetargowa sprzedaż na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy tylko jedna osoba może być zainteresowana jej kupnem, gdyż ze swej istoty w takim przypadku organizowanie przetargu byłoby niecelowe. Jeśli natomiast zainteresowanych kupnem takiej nieruchomości może być więcej osób i sprzedawana nieruchomość lub jej część może mieć związek funkcjonalny z więcej niż jedną nieruchomością przyległą, to wówczas taki tryb sprzedaży jest niedopuszczalny (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 230/10, LEX nr 675159). Mając zatem na uwadze powyższe, w tym zakresie zdaniem Sądu, zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało rację Prokuratorowi, że w warunkowej ostatecznej decyzji z dnia 28 marca 2011 r. niezasadnie przyjęto, iż część działek powstałych z podziału dz. ewid. nr [...] – tj. dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] – może zostać wydzielona bez dostępu do drogi publicznej. Jak bowiem słusznie zwrócił na to uwagę organ, w aktach sprawy brak jest dowodów prowadzonych na okoliczność spełnienia przez ww. działki przesłanek z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Podobnie też uzasadnienie weryfikowanej decyzji Prezydenta Miasta N. S. nie wskazuje powodów, dla których ww. działki zostały uznane za niezbędne do poprawienia warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, jak również nie określono w nim konkretnych nieruchomości, do których poszczególne działki miałyby zostać przyłączone. Wprawdzie do ostatniej ze wspomnianych kwestii odnosi się mapa podziału, stanowiąca załącznik do decyzji, przyporządkowująca działki bez dostępu do drogi publicznej do działek sąsiednich, które miały zostać powiększone, to jednak należy podzielić w tym względzie stanowisko organu, że na podstawie samej tylko mapy nie można jednoznacznie stwierdzić, iż działki ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] wypełniały warunki określone w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Ponadto wymaga podkreślenia, że z mapy tej wynika także, iż część wydzielanych działek bez dostępu do drogi, graniczy z więcej niż jedną nieruchomością, a w aktach sprawy brak jest dokumentów zawierających konkretne ustalenia lub wyraźne oświadczenia, z których miałby wynikać zamiar właścicieli czy użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich do nabycia poszczególnych działek powstałych z podziału dz. ewid. nr [...]. Dodatkowo istotnym elementem stanu faktycznego była okoliczność, że działka podlegająca podziałowi (tj. dz. ewid. nr [...]) w momencie składania podania o zatwierdzenie jej podziału była oddana w użytkowanie wieczyste, co tym samym ograniczało Skarbowi Państwa możliwość rozporządzania tą nieruchomością, gdyż jak wynika z treści art. 32 ust. 1 u.g.n. nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu. Jednocześnie zaś z samej istoty prawa użytkowania wieczystego wynika, że nieruchomość taka (będąca już w użytkowaniu wieczystym) nie może również zostać ponownie oddana w użytkowanie wieczyste, a w związku z tym nie mogło w przedmiotowej sprawie budzić wątpliwości, że zbycie części dzielonej nieruchomości w trybie bezprzetargowym byłoby niedopuszczalne. W takiej natomiast sytuacji za rażąco naruszające prawo należało uznać zatwierdzenie przez Prezydenta Miasta N. S. podziału nieruchomości ozn. jako dz. ewid. nr [...], w wyniku którego niektórym z wydzielanych działek – pomimo ustawowego w tym zakresie obowiązku – nie zagwarantowano dostępu do drogi publicznej, a zarazem w sprawie nie zaistniała okoliczność warunkująca możliwość zastosowania przewidzianego w tym względzie wyjątku z art. 93 ust. 3 zdanie trzecie u.g.n. Z tych też powodów za niezasadny należało uznać zarzut skargi J. J., zgodnie z którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzając wydanie ostatecznej decyzji warunkowej z dnia 28 marca 2011 r. z naruszeniem prawa, naruszyło art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 3 u.g.n. Podobnie zdaniem Sądu, za chybione należało uznać powołanie się przez skarżącego J. J. na treść art. 32a u.w.l., zgodnie z którym jeżeli grunt wchodzący w skład nieruchomości wspólnej nie spełnia wymogów przewidzianych dla działki budowlanej, uniemożliwiając prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń z nimi związanych, zarząd lub zarządca, któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w sposób określony w art. 18 ust. 1, jest obowiązany przedstawić właścicielom lokali projekty uchwał w sprawie: 1) wyrażenia zgody na nabycie przyległych nieruchomości gruntowych umożliwiających spełnienie wymogów przewidzianych dla działek budowlanych; 2) udzielenia zarządowi lub zarządcy, któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w sposób określony w art. 18 ust. 1, pełnomocnictwa do wykonania odpowiednich, prawem przewidzianych, czynności zmierzających do nabycia przyległych nieruchomości gruntowych na rzecz wspólnoty mieszkaniowej. Jak podkreśla się w doktrynie regulacja ww. przepisu została skorelowana z treścią art. 209a u.g.n., w myśl którego jeżeli przy wyodrębnianiu własności lokali w budynku wydzielono dla tego budynku działkę gruntu niespełniającą wymogów działki budowlanej, właścicielom lokali przysługuje w stosunku do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego roszczenie o zawarcie umowy przeniesienia własności lub oddania w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości gruntowej lub jej części, która wraz z dotychczas wydzieloną działką gruntu będzie spełniać wymogi działki budowlanej, pod warunkiem że roszczenie to zostało zgłoszone łącznie przez właścicieli wszystkich lokali; w razie braku zgody stosuje się przepisy art. 199 kodeksu cywilnego (ust. 1; zob. R. Dziczek, Komentarz do art. 32a u.w.l., w: Własność lokali. Komentarz, wzory pozwów i wniosków sądowych, wyd. VII, WK 2016, LEX online, teza 1). Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 209a ust. 4 pkt 2 u.g.n., roszczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli przyległa nieruchomość gruntowa, stanowiąca własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, została oddana w użytkowanie wieczyste innej osobie lub w trwały zarząd jednostce organizacyjnej na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, lub graniczy z tymi nieruchomościami, która to okoliczność – o czym była już mowa powyżej – miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Wymaga w tym miejscu jeszcze raz wyraźnego podkreślenia, że jak zasadnie wskazał organ, dz. ewid. nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste innym osobom niż właścicielom lokali położonych w budynkach umiejscowionych na działkach ewidencyjnych graniczących z dz. ewid. nr [...]. Tym samym należało podzielić argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z którą podział nieruchomości nie mógł zostać zatwierdzony w celu realizacji roszczenia o zawarcie umowy przeniesienia własności albo oddania w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości, gdyż roszczenie to nie przysługiwało właścicielom lokali. Przechodząc zaś do oceny zgodności z prawem podjętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia wskazać należy, że zasadnie organ rozpoczął weryfikację ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. od ustalenia czy decyzja ta była dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Pozytywne przesądzenie tej okoliczności pozwala bowiem dopiero przejść do badania możliwości orzeczenia nieważności takiej decyzji, przy uwzględnieniu możliwych do wystąpienia przeszkód w tym zakresie, określonych w art. 156 § 2 k.p.a. Jeśli bowiem, któraś z tych negatywnych okoliczności będzie miała miejsce organ – pomimo stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez kontrolowaną decyzję – nie będzie uprawniony do stwierdzenia jej nieważności, ale będzie musiał ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Oznacza to zatem, że w określonych sytuacjach ustawodawca zdecydował się na dopuszczenie pozostawienia w obrocie prawnym wadliwej decyzji, prowadząc do utrzymania skutków prawnych, które taka decyzja wywołała, ale zarazem zapewnił on podmiotowi, który doznał szkody spowodowanej wydaniem takiej wadliwej decyzji, możliwość dochodzenia naprawienia tej szkody w oparciu o decyzję wydaną na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. Jedną z przeszkód do podjęcia rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji jest sytuacja, w której decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 in fine k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nieodwracalność skutków prawnych związana jest ze zdarzeniem prawnym powstałym po wydaniu kwestionowanego aktu, którego organ administracji nie może odwrócić, działając w granicach przysługujących mu kompetencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1324/15, LEX nr 2254487). Nieodwracalność skutków prawnych może przy tym dotyczyć nie tylko sfery prawa administracyjnego, ale również będzie ona miała zastosowanie w odniesieniu do aktu wywołującego skutki w sferze prawa cywilnego. W takim bowiem przypadku przyjmuje się, że administracja nie dysponuje instrumentami do tego, by tego rodzaju skutek odwrócić (brak stosownych kompetencji w tym zakresie). Szczególnie sytuacja taka będzie miała miejsce, gdy decyzja administracyjna wywarła pośredni skutek w sferze prawa cywilnego, tj. gdy stała się ona podstawą do dokonania (nieodwracalnych dla organu) czynności prawa cywilnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2336/14, LEX nr 1574627). Taka też sytuacja – w ocenie Sądu – wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Jak bowiem trafnie zwrócił uwagę organ, w następstwie wydania ostatecznej warunkowej decyzji Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] położonej w N. S., stanowiącej działkę gruntu o nr ewid. [...], doszło do obrotu prawnego niektórymi działkami powstałymi z podziału, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany stanu prawnego poszczególnych działek. Wymaga bowiem podkreślenia, że aktualnie, tj. na dzień weryfikacji dokonywanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stan prawny nieruchomości był odmienny od stanu z momentu wydania decyzji zatwierdzającej podział. Mianowicie część działek nie stanowiła już własności Skarbu Państwa, zaś co do części działek doszło do zmiany osób będących użytkownikami/współużytkownikami wieczystymi. Tym samym, w ocenie Sądu, nie mogło budzić wątpliwości, że obrót prawny działkami, które powstały w wyniku podjęcia ostatecznej warunkowej decyzji podziałowej, ujawniony we właściwych księgach wieczystych, świadczył o wystąpieniu w kontrolowanej sprawie, po wydaniu kwestionowanego aktu, nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Dlatego też należało uznać, że chociaż kwestionowana ostateczna decyzja warunkowa z dnia 28 marca 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to wobec faktu, iż wywołała ona nieodwracalne skutki prawne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie ograniczyło się do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi Prokuratora Rejonowego w N, zgodnie z którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, iż niemożliwe jest stwierdzenie w części nieważności ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) z powodu wywołania przez tą decyzję nieodwracalnych skutków prawnych, wymaga podkreślenia, że organ zasadnie nie kwestionował twierdzeń Prokuratora dotyczących samej możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w części. Niemniej jednak trafnie przyjęto, za orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą to argumentację w pełni podziela Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, że stwierdzenie nieważności decyzji w części możliwe jest jedynie wówczas, gdy pozostała w obrocie prawnym część decyzji stanowić będzie pewną całość. Taka natomiast sytuacja może mieć miejsce, gdy konkretna decyzja rozstrzyga o kilku zagadnieniach albo dotyczy kilku osób i zawarte w niej poszczególne rozstrzygnięcia będą mogły stanowić w rzeczywistości niejako odrębne decyzje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 206/14, LEX nr 1677609 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2294/12, LEX nr 1472373). Tymczasem w kontrolowanej sprawie przedmiotem ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) był podział jednej działki ewidencyjnej, a w związku z tym nie można było przyjąć, że decyzja ta rozstrzygała o kilku zagadnieniach, które można byłoby podzielić na takie, które z jednej strony wywołały nieodwracalne skutki prawne, a z drugiej strony na takie, które tych skutków nie wywołały. Jednocześnie poza zatwierdzeniem podziału dz. ewid. nr [...], decyzja warunkowa z dnia 28 marca 2011 r. nie zawierała innego rozstrzygnięcia, które mogłoby zostać wydzielone i zakwalifikowane jako "osobna decyzja". Stąd też jako zgodną z prawem należało uznać argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że skoro w sprawie bezsporne pozostawało, że obrót prawny częścią działek ewidencyjnych powstałych z podziału zatwierdzonego kwestionowaną decyzją warunkową ujawniony w księgach wieczystych, wywołał nieodwracalne skutki prawne w sferze prawa cywilnego, to – z uwagi, iż pierwotnemu podziałowi podlegała jedna działka ewidencyjna jako pewna całość – nie było możliwe częściowe stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W świetle powyższych ustaleń, pozostałe twierdzenia skarżących kwestionujące prawidłowość podjętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia należało uznać za bezpodstawne, gdyż w ocenie Sądu, nie mają one znaczenia dla wyniku sprawy. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, zdaniem Sądu, zaskarżoną decyzję należało uznać za uzasadnioną i zgodną z prawem, a w konsekwencji wniesione w przedmiotowej sprawie skargi podlegają oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.