II SA/Kr 1021/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Mirosław Bator SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. F. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 27 czerwca 2023 r., znak WI-I.7840.3.47.2022.MA w przedmiocie stwierdzenia wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu skargę oddala. II SA/Kr 1021/23 UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2022 r., znak: AU-01-2.6740.1.735.2022.DŚZ, wydanym na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 147 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku B. F., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1903/6740.1/2020 z dnia 15 grudnia 2020 r., znak sprawy: AU-01-3.6740.1.502.2019.SLE, udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., wentylacja mechaniczna, c.o., instalacje elektryczne i słaboprądowe), wraz z infrastrukturą techniczną (wymiennikownia c.o.) z rozbiórką pozostałej istniejącej zabudowy na działce nr [...] obręb [...] przy ulicy [...] w K.. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 27 czerwca 2023 r., znak: WI-I.7840.3.47.2022.MA, wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 poz. 775, ze zm.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), stwierdził, że zażalenie B. F. na ww. postanowienie organu pierwszej instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji doręczono skutecznie w dniu 6 września 2022 r., a tym samym ustawowy termin siedmiodniowy upłynął w dniu 13 września 2022 r., podczas gdy zażalenie złożono w organie pierwszej instancji w dniu 23 września 2022 r. Organ odwoławczy podkreślił, że zażaleniu towarzyszył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, który organ odwoławczy rozstrzygnął odrębnie i negatywnie, jako że nie uprawdopodobniono, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy żalącej się (postanowienie o odmowie przywrócenia terminu). Rozpatrzenie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Opisane wyżej postanowienie Wojewody Małopolskiego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. F., wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) naruszenie art. 134 k.p.a. przez bezpodstawne wydanie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie jest ostateczne); 2) naruszenie art. 15 zzzzzn2 pkt 5 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 20220 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) przez niezastosowanie i odmowę przywrócenia terminu do złożenia zażalenia; 3) naruszenie art. 58 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmówieniu przywrócenia terminu, podczas gdy zostały spełnione wszystkie warunki określone w tym w przepisie; 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że nie udowodniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a przeszkody były na tyle poważne, iż niemożliwym stało się ich przezwyciężenie, podczas gdy przedłożyła oświadczenie byłego pełnomocnika R. B. z dnia 20 kwietnia 2023 r., z którego wynika, że we wrześniu zachorował on na COVID-19 w B. (poza miejscem zamieszkania), co uniemożliwiło mu podjęcie czynności w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia nie może nastąpić przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o przywrócenie terminu, bo przywrócenie terminu wyłącza możliwość stwierdzenia uchybienia terminowi. W ocenie skarżącej nietrafne jest twierdzenie organu o nieudowodnieniu, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy, bo przepis ten nie wymaga udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Skarżąca wskazała, że zachorowanie na COVID-19 jest chorobą nagłą i zakaźną. Pełnomocnik po wykonaniu testu antygenowego, który okazał się pozytywny, z uwagi na stan zdrowia pozostał w B. za zgodą gospodyni kwatery, która dostarczała mu posiłki. Ze względu na wysoką gorączkę, osłabienie, utratę węchu i smaku leżał w łóżku przez dwa tygodnie, a tym samym nie był w stanie podjąć się żadnych czynności. Po rekonwalescencji powrócił do K. , gdzie ustalił, że ktoś z domowników odebrał korespondencję, o której go nie poinformował. Brak tego poinformowania nie zmienia jednak tego, że pełnomocnik przebywający poza miejscem zamieszkania nie miał – ze względu na stan zdrowia - obiektywnej możliwości podjęcia czynności, nawet gdyby o odbiorze korespondencji został poinformowany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i wskazał, że: (i) wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia (art. 143 k.p.a.), (ii) art. 15zzzzzn2 specustawy koronawirusowej dotyczył uchybienia terminu w okresie stanu epidemii, który to został odwołany z dniem 16 maja 2022 r., (iii) odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia otwiera drogę do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu i nie można przyjąć, że w razie wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu wykluczone jest wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie tego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej określanej, jako "p.p.s.a.". Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ono prawidłowe. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta Krakowa wydał postanowienie z dnia 25 sierpnia 2022 r. o odmowie wznowienia postępowania. W postanowieniu doręczonym skarżącej zawarto pouczenie o terminie i sposobie wniesienia zażalenia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 6 września 2022 r., termin do złożenia zażalenia upływał w dniu 13 września 2022 r., zażalenie złożono w dniu 23 września 2022 r. Wraz z zażaleniem skarżąca złożyła także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jednak nie został on przez organ uwzględniony - organ II Instancji postanowieniem z dnia 27 czerwca 2023 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie z art. 141 § 2 Kpa, zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, zgodnie natomiast z art. 144 Kpa do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Na podstawie art. 134 Kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Treść art. 134 k.p.a. wskazuje wyraźnie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Rozstrzygnięcie to nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. A zatem każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania przez organ postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. W tej sytuacji w zaskarżonym postanowieniu organ stwierdził jedynie obiektywną i niesporną okoliczność – zażalenie zostało złożone przez skarżącą po terminie, który nie został przywrócony. Nie jest uzasadniony zarzut skargi, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, bo nie jest ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a skarżąca złożyła zażalenie na to postanowienie. Rzeczywiście skarżąca została pouczona przez organ o prawie złożenia zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu i z uprawnienia tego skorzystała, choć "gdy postanowienie wydaje organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia, zażalenie nie służy. Postanowienie wydane przez organ, o którym mowa w art. 59 § 2, jest bowiem ostateczne." A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 59. Kwestia ta będzie przedmiotem rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Niezależnie, zgodnie z art. 143 k.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Z tego przepisu wynika, że wniesienie zażalenia na postanowienie MWINB z dnia 27 czerwca 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia nie miało skutku suspensywnego względem wydania rozstrzygnięcia co do stwierdzenia uchybienia terminu. Natomiast zarzuty skargi dotyczące tego, czy prawidłowe jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, albowiem na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje - odrębna od niniejszej - skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższego, wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.