II SA/Kr 1022/10

Kraków dnia 29 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wyłączenia z użytkowania budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części m.in. zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W myśl § 5 cyt. przepisu postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowym wypadku, w skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...], którą decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...].06.2010 r. ([...]) częściowo utrzymana została w mocy tj. w zakresie natychmiastowego wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na posesji o nr działek 1 , 2, 3 w miejscowości L. i zobowiązania skarżącej do: - umieszczenia na budynku w terminie natychmiastowym zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania przedmiotowego budynku; - zabezpieczenia w terminie natychmiastowym instalacji elektrycznej wewnętrznej w przedmiotowym obiekcie , poprzez odcięcie dopływu prądu; - zabezpieczenia obiektu przed dostępem osób trzecich, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto podniosła zarzuty dotyczące błędnych ustaleń organu co do istnienia niebezpieczeństwa "katastrofy budowlanej" i braku konsekwencji organów, wg których skarżąca może mieszkać w przedmiotowym budynku, ale bez prądu i przy zakazie wstępu osób trzecich. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści zacytowanego na wstępie przepisu, przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogą być wyłącznie: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc zarzuty dotyczące zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie mają żadnego wpływu na możliwość wstrzymania jego wykonania. Co się natomiast tyczy oceny wniosku na płaszczyźnie wymienionych wcześniej przesłanek, mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji, należy wskazać, że skarżąca została zobowiązana w trybie natychmiastowym do umieszczenia na przedmiotowym budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania przedmiotowego budynku, zabezpieczenia instalacji elektrycznej wewnętrznej w tym obiekcie poprzez odcięcie dopływu prądu i zabezpieczenie go przed dostępem osób trzecich. Z oczywistych względów wykonanie tych zobowiązań wynikających z decyzji, nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., jak również nie wyrządzi znacznej szkody, o jakiej stanowi cytowany przepis. Co się natomiast tyczy wyłączenia budynku z użytkowania, to wykonanie decyzji w tym zakresie również nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Z pewnością będzie się natomiast dla skarżącej wiązało z uciążliwością i pewnymi wydatkami, przy czym jak już wynika z powyższych rozważań, kwestia uciążliwości, czy utrudnień nie ma znaczenia na płaszczyźnie oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Co się natomiast tyczy wydatków, to z uzasadnienia wniosku w żadnej mierze nie wynika aby wykonanie decyzji mogło wyrządzić skarżącej znaczną szkodę. Również w świetle doświadczenia życiowego, brak podstaw do wyciągnięcia wniosków, aby realizacja tego obowiązku mogła wyrządzić szkodę tych rozmiarów. W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie wyżej przywołanych przepisów.