II SA/Kr 1022/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Ewa Rynczak NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lipca 2010 r. nr [....] w przedmiocie nakazu wyłączenia z użytkowania budynku skargę oddala. II SA/Kr 1022/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia 22 czerwca 2010 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., na podstawie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U.2006/156/1118), oraz art. 10 § 2 ,art. 104 i 108 kpa nakazał Z. F. za. [...] w terminie natychmiastowym wyłączyć z użytkowania budynek mieszkalny zlokalizowany na działkach "1", "2", "3" w miejscowości L.. Jednocześnie organ zarządził umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia i o zakazie użytkowania budynku, zabezpieczenie instalacji elektrycznej wewnętrznej i zabezpieczenie budynku przez dostępem osób trzecich. Decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 2 czerwca 2010 r. dokonano oględzin posesji w związku ze spowodowana osuwiskiem katastrofą budowlaną. W trakcie kontroli odnotowano liczne szczeliny i pęknięcia w ścianach i podłodze budynku. Budynek z uwagi na zły stan techniczny spowodowany uaktywnieniem się osuwiska grozi zawaleniem, należało więc zastosować przepis art. 68 Prawa budowlanego. Organ dodał, że z karty rejestracyjnej osuwiska opracowanej przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w K. wynika, że "stabilizacja osuwiska jest mało prawdopodobna, bardzo kosztowna, przekraczająca wartość budynków mieszkalnych i innych zabudowań. Ze względu na powierzchnię osuwiska ponad 6 ha i ponad 10 m miąższość koluwiów, oraz konsekwentny układ warstw stabilizacja osuwiska nie jest możliwa." W odwołaniu od tej decyzji Z. S. zarzuciła jej nieważność "określoną przepisem art. 156 § 1 pkt 5 kpa" polegającą na skierowaniu decyzji do osoby niebędącej stroną. Odwołująca się wskazała, że to ona, a nie Z. F., jest właścicielką budynku i to ona uczestniczyła w oględzinach. Ponadto odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisu art. 7 i art. 77 § 2 kpa przez nienależyte wyjaśnienie sprawy przez to, że nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa. Zdaniem odwołującej się ustalenie, że dany teren jest osuwiskowy nie jest jednoznaczne z zagrożeniem zawalenia się budynku. Decyzją z dnia 22 lipca 2010 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżona decyzję w części dotyczącej podmiotu zobowiązania i w to miejsce orzekł: "P. Z. S. (z domu F.) zam. L.". W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w związku z klęską powodzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w maju 2010 r. dokonał oględzin szeregu budynków zlokalizowanych na osiedlu [...] w L., w tym budynku Z. S.. W wyniku przeglądu z dnia 30 maja 2010 r. stwierdzono "nieznaczne zarysowania na elewacjach" budynku mieszkalnego, w wyniku kolejnego przeglądu z dnia 2 czerwca 2010 r. "zarysowania na ścianach zewnętrznych" oraz odnotowano, że budynek znajduje się w wykazie budynków uszkodzonych przez osuwisko. W karcie rejestracyjnej osuwiska opracowanej przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w K. stwierdzono m.in., że zagrożone są wszystkie budynki w granicach osuwiska. Wśród uszkodzonych zaś przez osuwisko budynków wymieniono przedmiotowy i podano, że posiada on liczne szczeliny w elewacjach i w podłodze. Dalej organ stwierdził, że w opisanej sytuacji uzasadnione było skorzystanie z uprawnień z art. 10 § 2 kpa. Ustalono, że poprzednie, panieńskie nazwisko odwołującej się brzmiało "F." i takie figurowało w rejestrze gruntów. Decyzja organu I instancji w istocie więc skierowana była do tej samej osoby. Według organu dowód w postaci karty rejestracyjnej osuwiska jest dowodem wiarygodnym zarówno z uwagi na skalę i wagę opisanego w nim zjawiska, jak i ze względu na jego urzędowy charakter. Taki dowód korzysta z domniemania prawdziwości, o którym mowa w art. 76 § 1 kpa. Z tego zaś dokumentu wynika istnienie bezpośredniej groźby zawalenia się budynku. Na skutek osuwiska bowiem nastąpiło naruszenie struktury posadowienia obiektu, co budzi uzasadnione wątpliwości co do trwałości jego połączenia z gruntem. Układ statyczno-konstrukcyjny obiektu został poważnie naruszony, co w związku ze stopniem aktywności osuwiska może zagrażać bezpośrednio zawaleniem. Zwrócił też uwagę organ, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji niewłaściwie użyto sformułowania "katastrofa budowlana", co jednak nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ stwierdził, że karta osuwiska została sporządzona przez uprawnione osoby i nie zachodziły w sprawie wątpliwości, które uzasadniałyby zastosowanie przepisu art. 81 c Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. S. zarzuciła naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez to, że organ odwoławczy jako adresata decyzji wskazał Z. S. w miejsce Z. F.. Poza tym skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania. Organ odwoławczy w podpowiedzi na skargę podtrzymał swe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona. Stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawiera pewne niedociągnięcia, ale nie mają one charakteru istotnego i są usprawiedliwione trybem, w jakim postępowanie przeprowadzono. Z uwagi zaś na przytoczone przez organy okoliczności (powszechnie zresztą znane) zastosowanie trybu z art. 10 § 2 kpa, a więc w pewnym stopniu ograniczenie uprawnień strony, było w pełni uzasadnione. Braki uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej zostały zresztą usunięte przez organ drugiej instancji, który w sposób dostateczny wykazał konieczność zastosowania w sprawie przepisu art. 68 Prawa budowlanego i to bez potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa. Zgodnie z przepisem art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zapis ten nie oznacza, że konieczne jest dopuszczenie dowodów zbędnych tj. wówczas, kiedy sprawa jest już należycie i niewątpliwie wyjaśniona. Za taką zaś należało uznać sprawę niniejszą, a to wobec treści zapisów w karcie rejestracyjnej osuwiska jednoznacznie wskazujących na niestabilny charakter osuwiska i w konsekwencji związane z tym realne zagrożenie zawalenia się budynku. Podkreślić przy tym należy, że sama skarżąca żadnego z zapisów w karcie, ani żadnego z ustaleń dotyczących charakteru osuwiska i jego wpływu na budynki nie kwestionowała. Dla wskazania zaś związku pomiędzy zdecydowanym brakiem stabilności podłoża a groźbą osunięcia się (zawalenia) budynku nie jest konieczna wiedza specjalistyczna w zakresie wykraczającym poza uprawnienia organu nadzoru budowlanego. Pominięcie takiego dowodu nie jest zatem uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest także uzasadniony zarzut skargi dotyczący adresata zaskarżonej decyzji. Jest wszak niewątpliwe, że adresatem decyzji organów obu instancji i stroną postępowania od początku była skarżąca Z. S.. Wada decyzji pierwszoinstancyjnej polegająca na użyciu w niej poprzedniego nazwiska tej samej osoby, była wadą usuwalną w ramach instancji i nie była tożsama z kwalifikowaną wadą decyzji wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa polegającą na skierowaniu decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania. Skoro żaden z zarzutów skargi nie jest uzasadniony, a sąd nie stwierdził uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy, skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.