II SA/Kr 1023/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2006 r. sprawy ze skargi L. M. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2003 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] kwietnia 2003 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie skarga L. M. na decyzje Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. i Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, ze wskazaniem, że skarga dotyczy: "[...],[...],[...]". Na wezwanie sądu skarżący pismem z dnia [...] lipca 2003 r. sprecyzował przedmiot skargi podając, że skarży m.in. "decyzję Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dn. 2003.02.26. znak [...]". Z uzasadnienia skargi, jak i z treści pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2003 r. wynika, iż w jego odczuciu organy nadzoru budowlanego niezasadnie nie reagują na samowole budowlane, których w ocenie skarżącego dopuszcza się jego była żona M. K. w budynku usytuowanym na posesji położonej przy ul. G. [...] w S., której właścicielem jest skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), z uwagi na to, iż nie dotyczy spraw objętych zakresem działania sądów administracyjnych, który został określony w art. 3 i 4 cytowanej ustawy. Treść pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2003 r., znak: [...] wskazuje jednoznacznie, że pismo to nie ma charakteru aktu administracyjnego. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie prawa administracyjnego poglądem, cechami konstytutywnymi aktu administracyjnego są: oznaczenie organu administracji publicznej, który akt wydał, oznaczenie adresata aktu, sformułowanie rozstrzygnięcia oraz podpis osoby upoważnionej do wydania aktu. Dopiero łączne spełnienie czterech wyżej wskazanych przesłanek pozwala kwalifikować określone pismo jako akt administracyjny. Wskazane wyżej pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2003 r, znak: [...] ma wyłącznie charakter wyjaśnienia pomyłki w oznaczeniu adresu L. M. w poprzednim piśmie organu administracji z dnia [...] grudnia 2002 r. Pismo powyższe nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej, tj. jasno i precyzyjnie sformułowanego a także nadającego się do wykonania wyrzeczenia o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do istoty sporu. Działania wyłącznie informacyjne nie zawierające rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach, nie mają charakteru decyzji administracyjnej, nie mieszczą się także w katalogu postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), nie są nadto aktami prawa miejscowego, czy aktami nadzoru. Skarga L. M. nie dotyczy też sporu kompetencyjnego, określonego w art. 4 cytowanej ustawy ani bezczynności organów administracji. Powyższe działanie organu nadzoru budowlanego nie mieści się również w kategorii aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Organ nadzoru budowlanego nie dokonał bowiem w drodze powyższej czynności informacyjnych ustalenia, stwierdzenia, czy potwierdzenia uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego w sposób uniemożliwiający realizację praw lub obowiązków skarżącego. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego działania, które polegają wyłącznie na wyjaśnianiu określonych przepisów prawa, wypowiadaniu poglądów i opinii prawnych na temat treści i znaczenia określonych norm prawnych, wyrażaniu stanowiska na temat stosowania określonych przepisów prawa, nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (porównaj zapadłe na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. z 1995 r., nr 74, poz. 368 z późn. zm., ale zachowujące aktualność postanowienie NSA z 24 marca 1998 r., II SA 1155/97, ONSA 1999/2/51). Tym bardziej nie można uznać wyjaśnienia pomyłki organu za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe skargi należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.