II SA/Kr 1024/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. J. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 6 maja 2024 r., znak SKO.ZP/415/169/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. odrzuca skargę J. J.; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącego B. K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1024/24 UZASADNIENIE Prezydent Miasta Tarnowa decyzją nr 43/W/2024 z 1 marca 2024 r., znak: WPP-III.6730.94.2023, wydaną m.in. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977), ustalił B. K. i J. J. warunki zabudowy na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...], wskazując przy tym na: 1) linię zabudowy (obowiązująca, w odległości 6,5 m od południowej granicy działki będącej granicą pasa drogowego ul. [...]), 2) wskaźnik wielkości powierzchni całej zabudowy (16,5%), 3) szerokość elewacji frontowej równoległej do ul. [...] (9-17 m); 4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (3-4 m), 5) geometrię dachu (dach dwu lub czterospadowy, wysokość kalenicy głównej w przedziale 6-8 m, kąt nachylenia połaci dachowych 20-40 stopni, układ kalenicy głównej równoległy względem ul. [...]) i 6) powierzchnię biologicznie czynną (40%). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 6 maja 2024 r., znak: SKO.ZP/415/169/2024, wydaną po rozpatrzeniu odwołania B. K. i J. J., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że odwołanie zaczepia decyzję w części dotyczącej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu; odwołujący podnieśli dowolność w wyborze obiektów mających wpływ na wynik analizy i pominięcie istotnego budynku na działce nr [...], w efekcie czego określona wysokość okapu jest nieprawidłowa; odwołujący zwrócili uwagę na to, że § 7 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. odnosi się do sytuacji, w której zabudowa jest uzupełniana na uporządkowanym terenie na danej ulicy, na której budynki tworzą jedną linię zabudowy jednoznacznie określoną, a po północnej stronie ul. [...] nie ma tak uporządkowanej zabudowy (występuje miejscowo, a nie w sposób ciągły). Organ odwoławczy stwierdził, że nie można ustalić wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenia krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi ok. 4,5 m; w decyzji ustalono ją w przedziale 3-4 m, a architekt sporządzająca analizę wskazała: "Budynek na działce sąsiedniej nr [...] ma wysokość okapu ok 3,5 m. Budynki mieszkalne wzdłuż ul. [...] położone w pierwszej linii zabudowy mają okapy na wysokości ok. 3,0, 3,5 m. Budynek położony w oddaleniu od terenu inwestycji w drugiej linii zabudowy na działce nr [...] ma wysoki okap 6,5 m, dodatkowo położony jest wyraźnie wyżej ok. 1,5 m niż teren inwestycji jedyny w najbliższej okolicy wyraźnie wyższy od pozostałej zabudowy. Ze względu na określony charakter projektowanego budynku, aby zachować ład przestrzenny zabudowy sąsiedniej, dla wnioskowanej inwestycji przyjmuje się wartość wskaźnika w przedziale". Organ odwoławczy podkreślił, że nie jest tak, że § 7 ust. 1 rozporządzenia dotyczy wyłącznie tych sytuacji, kiedy planowana budowa jest uzupełnieniem zabudowy na terenie stanowiącym pewną uporządkowaną całość. Przepis ten nie zawiera takiego warunku. W obszarze analizy średnia wynosi do 4,5 m. Architekt logicznie i wyczerpująco uzasadniła, iż w pierwszej linii zabudowy przy ul. [...] należy zachować ład przestrzenny m.in. poprzez nawiązanie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do występującej w rejonie. Z analizy nie wynika, aby można było dopuścić wyznaczenie innej wysokości elewacji frontowej. Zresztą wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej po tej stronie ul [...] ma charakter uporządkowany, a istniejące budynki nie odbiegają od siebie w tym parametrze. W tej sytuacji istnieje konieczność zachowania wysokości tego elementu budynku w nawiązaniu do tych istniejących, co pozwoli na zachowanie ładu przestrzennego. Odwołujący się twierdzą, że od strony północnej ul. [...] zabudowa jest jedynie miejscowa i nie występuje w sposób ciągły, jednakże ta okoliczność nie ma bezpośredniego związku z możliwością wyznaczenia innej wysokości. Rzecz w tym, że zadaniem organu jest zapewnienie ładu przestrzennego, także z uwagi na to, że w przyszłości w tym rejonie będzie realizowana inna zabudowa. Chodzi o to, aby ta nowa zabudowa mogła być nawiązaniem do tej, która już występuje. Architekt słusznie zauważyła, iż realizacja okapu w wysokości wnioskowanej przez inwestorów (maksymalnie do 6 m) nie będzie harmonizowała z okapami domów znajdujących się w pierwszej linii zabudowy przy ul. [...]. Na mapie załączonej do analizy architekt opisała wysokość każdego z budynków położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji i tak wysokie elewacje frontowe nie występują. Organ odwoławczy stwierdził też, że parametry w zakresie geometrii dachu ustalone zostały prawidłowo w oparciu o geometrię dachów występujących w obszarze analizowanym. W obszarze budynki mieszkalne przykryte są w większości dachami dwu- i czterospadowymi o kącie nachylenia połaci dachów w przedziale od 20° do 40°. Średnia wysokość budynków wynosi 8 m. Architekt wyjaśniła sposób rozumowania i jako zasadę przyjęto, aby planowana zabudowa nie była sprzeczna z zastanym sposobem zagospodarowania. W skardze na powyższą decyzję B. K. i J. J. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 81 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy; 2) art. 77 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez dokonanie przez organ odwoławczy oceny na podstawie części materiału dowodowego, podczas gdy był on zobowiązany rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) art. 54, art., 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 63 ust 2-4 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 4) § 7 i § 8 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 5) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez naruszenie zasady proporcjonalności przez wpłynięcie na prawo własności odwołujących się bez uzasadniających to okoliczności i podstaw, w szczególności bez uzasadnienia powyższego interesem publicznym; 6) art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z przepisami. Po pierwsze, skarżący podnieśli, że z jednej strony organ pierwszej instancji wskazał, że budynek na działce nr [...] ma okap na wysokości ok. 6 m, a budynki mieszkalne wzdłuż ulicy położone w pierwszej linii zabudowy mają okapy na wysokości ok. 3-3,5 m, natomiast z drugiej strony organ odwoławczy wskazał, że średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 4,5 m, a wysokość tej krawędzi dla budynku położonego na działce nr [...] to 6,5 (a nie 6) m. Po drugie, skarżący podnieśli, że skoro średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 4,5 m, to ustalona w decyzji organu pierwszej instancji wartość powinna zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia powinna wynosić 4,5 m, a nie 4 m. Po trzecie, skarżący podnieśli, że oba organy ustaliły, że budynek na działce nr [...] położony jest wyraźnie wyżej od pozostałej zabudowy, ale jednocześnie nie zauważyły, że nawet wysokość krawędzi elewacji frontowej ustalona na 4,5 m będzie odbiegać od zastanego sposobu zagospodarowania istniejącego na nieruchomościach sąsiednich. Dla wyrównania zasadnym byłoby przyjęcie wartości 8 m (6,5 + 1,5). Po czwarte, skarżący podnieśli, że organ pierwszej instancji ustalił, że średnia wysokość budynków w sąsiedztwie wynosi 8 m (z uwzględnieniem budynków na działkach nr [...] i [...], których górna granica dachu usytułowana jest na wysokości ok. 9,5 m oraz budynku na działce nr [...] o wysokości ok. 10 m), nie wspominając przy tym o innych (niższych) budynkach, na podstawie których średnią tę wyliczył. Po piąte, skarżący podnieśli, że ustalona wysokość kalenicy głównej w przedziale 6-8 m jest krzywdząca. Skoro dopuszczono swobodę (2 m), to wyliczając średnią wysokość budynków w sąsiedztwie, ustalona wysokość zabudowy winna mieścić się w przedziale od 7 m do 9 m. Tylko wtedy zachowana zostanie średnia ze wskazaną tolerancją. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o odrzucenie skargi jako spóźnionej lub jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga J. J. podlega odrzuceniu jako spóźniona na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt. II wyroku. Skarżąca odebrała decyzję osobiście w dniu 10 maja 2024 r., 30-dniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 10 czerwca 2024 r., a reprezentujący ją radca prawny nadał skargę w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego dopiero w dniu 21 czerwca 2024 r. W uwzględnieniu skargi B. K., w pkt. I wyroku sąd uchylił zaskarżoną decyzję, choć nie wszystkie zarzuty skargi okazały się uzasadnione. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej zwana upzp). W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5)decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6)zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a (terenu objętego wnioskiem), na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona co do zasady prawidłowo, za wyjątkiem wskazania podstaw ustalenia parametru określonego w § 7 rozporządzenia (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki) oraz w § 8 rozporządzenia (geometria dachu - kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu). Są to dwa parametry nowej zabudowy kwestionowane przez skarżącego zarówno w odwołaniu jak i w skardze. Zgodnie z § 7 rozporządzenia; 1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. 3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. 4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Zgodnie natomiast z § 8 rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W decyzji organu I Instancji ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do okapu w przedziale – min.3,0m max 4,0 m. Natomiast geometrię dachu ustalono jako: dach dwu lub czterospadowy, wysokość kalenicy głównej w przedziale min.6,0 max 8,0 m.; kąt nachylenia połaci dachowych w przedziale 20-400, układ kalenicy głównej równoległy do ulicy [...]. Decyzja wydana została po sporządzeniu analizy architektoniczno – urbanistycznej autorstwa mgr. Inż. Arch. A. G.. W analizie wskazano, że: "w terenie głównym, charakterystycznymi elementami do których można się odnieść przy analizie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej to okapy. Budynek na działce [...] ma wysokość okapu ok. 3,5 m. Budynki mieszkalne wzdłuż ul. [...] położone w pierwszej linii zabudowy mają okapy na wysokości około 3,0 m 3,5 m. Budynek położony w oddaleniu od terenu inwestycji w drugiej linii zabudowy na działce nr [...], ma wysoki okap 6,5 m, dodatkowo położny jest wyoranie wyżej ok. 1,5 m niż teren inwestycji jedyny w najbliższej okolicy wyraźnie wyższy od pozostałej zabudowy. Ze względu na określony charakter projektowanego budynku, aby zachować ład przestrzenny zabudowy sąsiedniej, dla wnioskowanej inwestycji przyjmuje się wartość wskaźnika w przedziale." Co do geometrii dachu, w analizie wskazano, że "W obszarze analizowanym budynki mieszkalne przykryte są w większości dachami dwu i czterospadowymi (...) Średnia wysokość budynków w obszarze analizowanym to 8 m." W analizie znajduje się tabelaryczne zestawienie działek (nieruchomości) znajdujących się w obszarze analizowanym, ze wskazaniem rodzaju zabudowy, powierzchni zabudowy, wskaźnika zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Tabela nie zawiera natomiast danych dotyczących wysokości kalenic głównych ani też wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej mierzonej do okapu, jako charakterystycznego elementu do którego należy się donieść zdaniem autora analizy. Wobec tego rodzaju braku, sposób wyznaczenia parametrów "wysokościowych" nowej zabudowy nie poddaje się kontroli sądowej, a zarzuty skargi oraz uprzednio złożonego przez skarżącego odwołania skupiają się na kwestionowaniu tych właśnie dwóch parametrów. Sąd doszedł zatem do przekonania, że niezbędne jest uszczegółowienie analizy w tym zakresie, przy czym może to uczynić we własnym zakresie (lub w trybie art. 136 Kpa) organ II Instancji. Jeżeli z tak uzupełnionej analizy w dalszym ciągu wynikać będą dotychczasowe parametry nowej zabudowy, organ II Instancji utrzyma decyzję organu I Instancji w mocy, jeśli zaś będą one inne – zreformuje ją w niezbędnym zakresie. Pozostałe parametry nowej zabudowy zawarte w zaskarżonej decyzji nie budzą wątpliwości sądu, zostały ustalone poprawnie. Sąd podkreśla przy tym, że nie ma kompetencji do tego, aby kwestionować ustalenia analizy architektoniczno – urbanistycznej, która zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.z.p. wykonywana jest przez osoby legitymujące się wiedzą specjalistyczną i stosownymi uprawnieniami w tej dziedzinie. Jednak analiza ta musi – jak każdy dowód w sprawie – być kompletna i logiczna oraz poddawać się w tym zakresie kontroli sądowej. Jeśli zatem organy- w ślad za autorką analizy- twierdzą np. że średnia wysokość budynków (do kalenicy) w obszarze analizowanym wynosi 8 m, to okoliczność ta winna wynikać z zestawienia załączonego do akt sprawy. Odnosząc się do treści pisma skarżącego z dnia 17 stycznia 2025 r., złożonego sądowi do akt sprawy w dniu rozprawy, dotyczącego porównywania zaskarżonej decyzji oraz: decyzji wzizt wydanej w dniu 18 października 1999 r. przez Prezydenta Miasta Tarnowa znak WUAN.II.7336/A/III-175/99; decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu 12 października 2005 r. przez Prezydenta Miasta Tarnowa znak WUAB/B.7331/A/II8I-138/05 (obie decyzje wydane dla działki nr [...] przy ul. [...]); a także decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu 6 grudnia 2018r. przez Prezydenta Miasta Tarnowa znak WPP-III.6730.63.2018 – wydanej na wniosek T. i A. R., dla działki [...] przy ul. [...]) – to wskazać należy, że sąd administracyjny kontroluje prawidłowość postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem. Nie jest natomiast rola sądu dokonywanie analiz porównawczych decyzji administracyjnych, wydanych w innych sprawach, w innym stanie prawnym i innym stanie faktycznym. Dlatego pismo to oraz jego załączniki (wymienione wyżej decyzje) nie stanowią argumentu, który jakkolwiek mógł by wpłynąć na wynik sprawy. Końcowo wskazać należy, że nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa własności skarżącego przez organy. Skarżący upatruje tego naruszenia w tym, że organ nie wyznaczył nowych parametrów zabudowy zgodnie z oczekiwaniami skarżącego. Sąd podkreśla, że organ nie ma takiego obowiązku – wręcz przeciwnie, ma obowiązek działać zgodnie z obowiązującymi przepisami, które już skrótowo zostały przytoczone na wstępie. Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Oznacza to, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym, zaś jedną z ustaw, która ogranicza właściciela w sposobie wykonywania prawa własności jest właśnie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (...) wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zatem prawo własności skarżącego (a w jego ramach prawo zabudowy) może być wykonywane, jednakże na takich warunkach, jakie ustala decyzja o warunkach zabudowy. Z całą pewnością istota prawa własności nie jest naruszona wówczas, gdy z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że możliwy do wzniesienia budynek jest mniejszy niż tego oczekuje skarżący. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).