II SA/Kr 1025/10

sygn. akt II SA/Kr 1025/10 Kraków, dnia 28 stycznia 2011 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 29 czerwca 2010 roku, znak [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej, w związku z zażaleniem skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w punkcie III. wyroku z dnia 3 listopada 2010 roku, sygnatura akt II SA/Kr 1025/10 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie w całości i zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego S.K. kwotę 2910 (dwa tysiące dziewięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W niniejszej sprawie, wszczętej na skutek skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] czerwca 2010 roku, znak [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej, wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł, iż nie może być ona wykonywana, a także -postanowieniem, zamieszonym w punkcie III. wyroku - zasądził na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kwotę 750 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący wniósł w terminie zażalenie na postanowienie, rozstrzygające o kosztach postępowania, domagając się jego uchylenia. Podniósł zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) przez nie wskazanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach, a nadto art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 lit. a i c oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1349) i przyjęcie, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest wartość pieniężna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako oczywiście uzasadnione zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, .który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie skarżący uiścił z wyżej wskazanych kosztów wpis stosunkowy w kwocie 493 zł., a także opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1349) stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. W myśl § 6 pkt 5 rozporządzenia, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł. do 50.000 zł. wynosi 2.400 zł. Łącznie zatem prawidłowo obliczone koszty niezbędne do dochodzenia praw skarżącego winny wynosić 2910 zł. W zaskarżonym postanowieniu, stanowiącym III. punkt wyroku z dnia 3 listopada 2010 roku, zasądzono zwrot kosztów postępowania w wysokości 750 zł. , w tym wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego, w kwocie 240 zł. Przyjęto zatem błędnie wysokość stawki minimalnej wg § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, dotyczącej spraw innych niż te, w których przedmiotem sprawy jest należność pieniężna. Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zażalenie jest zatem środkiem zaskarżenia względnie dewolutywnym, a sąd pierwszej instancji, który wydał zaskarżone postanowienie, w ramach autokontroli może uchylić własne postanowienie oraz wydać nowe rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, biorąc za podstawę art. 195 § 2 p.p.s.a. oraz orzekł o kosztach postępowania ponownie na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit. a oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.