II SA/Kr 1025/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta K. w dniu 16 grudnia 2016 r. wydał decyzję nr [...] (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewn. (wod.-kan., c.o. w oparciu o indywidualny piec gazowy dwufunkcyjny, wentylacji mechanicznej z rekuperacją, gazu, elektrycznymi i teletechnicznymi), instalacjami zewnętrznymi (kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym), wody (do studzienki pomiarowej), gazu i elektrycznymi (odcinek od złącza kablowego) i miejscem postojowym na terenie działki nr ewid. [...] obr. [...] wraz ze zjazdem bramowym z drogi publicznej z dziatki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Od ww. decyzji złożyła odwołanie K. H., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego Ł. S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej k.p.a.) polegające na braku wymaganego uzasadnienia prawnego i faktycznego, o jakim mowa w tym przepisie. Wojewoda w decyzji z dnia 8 czerwca 2017r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy dnia z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016 r. poz. 23 ze zmianami) i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 ze zmianami), utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionych w skardze zarzutów wskazał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 107 k.p.a., gdyż zawiera: oznaczenie organu administracji publicznej (Prezydent Miasta K.), datę wydania (16.12.2016 r.), oznaczenie stron (rozdzielnik z prawidłowo ustalonymi stronami postępowania); powołanie podstawy prawnej (art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 Prawa budowlanego oraz ar t. 104 k.p.a.), rozstrzygnięcie (zatwierdzam projekt budowlany i udzielam pozwolenia na budowę), krótkie uzasadnienie faktyczne i prawne (wyjaśnienia dotyczące decyzji w.z., stwierdzenie zgodności projektu z tą decyzją); prawidłowe pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł (informacja o decyzji w.z. stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę). Nadto wskazano, że strony nie przedłożyły żadnych innych dowodów, których wiarygodność i moc dowodową musiałby badać i oceniać organ I instancji; decyzja zawiera uzasadnienie prawne. W ocenie organu II instancji, z uwagi na brak uwag stron, zupełnie niecelowe i de facto niewykonalne byłoby cytowanie wszystkich konkretnych przepisów prawa, które badał organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej wskazano, że organ I instancji - zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. - zapewnił stronom czynny udział postępowaniu (zawiadomienie z 01.12.2016 r. o wszczęciu postępowania), a przed wydaniem decyzji umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów (oświadczenie z 09.12.2016 r. o zapoznaniu się K. H. z aktami sprawy). Podkreślono też, że strona odwołująca się nie wniosła żadnych uwag i zastrzeżeń w trakcie prowadzonego postępowania, zatem organ I instancji nie naruszył art. 9 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia, Wojewoda dodatkowo uzupełnił uzasadnienie zaskarżonej decyzji o następujące informacje: Z uwagi na fakt, że na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z 11.04.2016 r., (znak: [...]) o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z 28.07.2016r. Aktualnie sprawa w przedmiocie kontroli ww. decyzji o w.z. zawisła przed NSA (wyrok WSA w Krakowie z dnia z dnia 9.12.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1147/16 oddalający skargę K. H. na decyzję SKO z 28 lipca 2016 r., znak: [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji 11.04.2016 r. w sprawie ww. warunków zabudowy został zaskarżony skargą kasacyjną K. H. złożoną 21.02.2017 r.). Organ odwoławczy podkreślił, iż na dzień wydawania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z 11.04.2016 r., ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji pozostawała ważna (wykonalna), a jej ustalenia są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej (w przedmiotowej sprawie). Dokonując analizy przedłożonego projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu (cześć opisowa i rysunkowa, rys. nr [...] Zagospodarowanie terenu (PZT), s. 107 projektu), organ odwoławczy stwierdził, iż jest on zgodny z ustaleniami ww. decyzji z 11.04.2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Wskazano, że projektowany budynek nie przekracza ustalonej w w.z. odległości 5,5 m od granicy działki drogowej nr [...] (ul. [...]). Nie zostały przekroczone wskaźniki wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki nr [...], które wynoszą odpowiednio 22,35 % (tj. pomiędzy 18 % a 28 %) oraz 60,5 % (tj. więcej niż 60 %). Szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] wynosi 9,95 m i mieści się w przedziale od 9,6 m do 14,4 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi: do okapu 6,0 m (tj. nie więcej niż 5,5 m + 0,5 m tolerancji), do kalenicy 9,35 m i 219,25 m n.p.m.(tj. pomiędzy 7 m i 10,3 m oraz nie więcej niż 219,30 m n.p.m.). Kąt nachylenia dachu wynosi 35° (tj. pomiędzy 30° - 45°), układ połaci dachowych zaprojektowano jako dwuspadowy symetryczny z oknami połaciowymi, kierunek głównej kalenicy jest zbliżony do prostopadłego do frontu działki. Zaprojektowano 3 miejsca postojowe dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z jednym lokalem mieszkalnym (tj. więcej niż 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie). W projekcie budowlanym przedstawiono sposób ochrony okazałego modrzewia rosnącego w południowo-wschodnim narożniku działki nr [...] (Szczegółowa inwentaryzacja istniejącej szaty roślinnej wraz z gospodarką, strony 94 - 105 projektu). Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego i jest zgodna z rozporządzeniem Nr [...] Wojewody z dnia 17 października 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz.U. [...]), na rysunku PZT i w części opisowej brak informacji o budowie ogrodzenia, które mogłoby utrudnić swobodne przemieszczanie się drobnych zwierząt kręgowych. Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej i gazowej, doprowadzenie wody oraz odprowadzenie ścieków i wód opadowych rozwiązano zgodnie z ustaleniami decyzji w.z. i warunkami technicznymi, odpowiednio TAURON, PSG i MPWiK (s. 59 - 66 projektu). Projektant określił kategorię geotechniczną obiektu jako II w prostych warunkach gruntowych i dołączył do projektu budowlanego wymaganą dokumentację geotechniczną (Opinia geotechniczna, Dokumentacja badań podłoża gruntowego, Projekt geotechniczny, s. 67 - 84 projektu). Inwestycja znajduje się poza terenami wpisanymi do rejestru zabytków oraz w strefie nadzoru archeologicznego, w rejonie stanowisk K. - Z. 18 i 19 - organ I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo nałożył w tym zakresie warunki prowadzenia robót budowlanych (pkt l lit. f decyzji). Stwierdzono także, że teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]), a inwestor uzyskał decyzję ZIKiT z 29.09.2016r., (znak: [...]), zezwalającą na lokalizację zjazdu indywidualnego do obsługi budynku mieszkalnego jednorodzinnego (s. 85 - 87 projektu) oraz uzgodnił projekt budowy tego zjazdu (uzgodnienie ZIKiT z 14.11.2016 r., znak:IU.461.1.1215.2016, s. 278 - 280 projektu). W podsumowaniu, organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji w.z., a także wymaganiami ochrony środowiska. Z uwagi na zapisy zawarte w decyzji o w. z. uznano, że w przedmiotowym postępowaniu przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 ze zmianami). Oceniono również, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany spełnia wymagania ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, w tym rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012.462 ze zmianami). Weryfikując projekt budowlany pod względem formalnym, Wojewoda uznał, że jest on kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia (s. 57 - 87 projektu) oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego (BIOZ, s. 24 - 34 projektu). Projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (s. 35-37, 143 - 144, 252 - 254, 261 - 262 oraz 275 - 277 projektu). W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wobec spełnienia wymagań określonych w zacytowanych przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, Prezydent Miasta K. nie miał podstaw by odmówić wydania przedmiotowej decyzji na podstawie art. 35 ust. 4 ww. ustawy. Na opisaną powyżej decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła K. H., reprezentowana przez radcę prawnego M.. S.. W skardze wskazano, że projekt budowlany narusza postanowienia decyzji o warunkach zabudowy, a także przepisy techniczno - budowlane. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 16 listopada 2017r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował zarzuty skargi oświadczając, że najważniejszą wadą projektu jest to, że nie obejmuje on przyłączy i rozbudowy sieci wodnej. W tym zakresie wskazał na wyrok tut. Sądu sygn. II SA/Kr [...]. Następnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że projekt zagospodarowania terenu i mapa z projektem zjazdu oraz decyzja o zezwoleniu na realizację zjazdu zawierają niespójne dane np. co do pochyłości terenu, co do szerokości chodnika itd. Kolejna wada to niezgodność projektu w zakresie powierzchni biologicznie czynnej z decyzją o warunkach zabudowy, w szczególności wątpliwości dotyczą miejsca postojowego, określonego jako teren biologicznie czynny oraz powierzchni tarasu - zadaszenia garażu. Przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu powierzchnia biologicznie czynna ma wartości brzegowe w stosunku do decyzji w.z. Wskazano też, że budynek ten najprawdopodobniej jest budynkiem 4-kondygnacyjnym i pozwoli w przyszłości na wyodrębnienie 3 lokali mieszkaniowych. Dalej pełnomocnik podniósł, że w projekcie budowlanym dotyczącym zjazdu występuje również działka nr [...], która nie została ujęta w decyzji, natomiast jest objęta decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, z niewyraźnego projektu stanowiącego załącznik do projektu budowlanego zjazdu, na działce tej przewiduje się najprawdopodobniej budowę odwodnienia z garażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Wyniki tak przeprowadzonej oceny zaskarżonej decyzji są pozytywne. Po pierwsze żaden z zarzutów skargi nie może być uznany za skuteczny. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w której zatwierdził on projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na terenie działki nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem bramowym z drogi publicznej z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Wskazać przede wszystkim należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy podkreślić, że jeżeli inwestor spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to organ nie może odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek zawartych w art. 32, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w ww. przepisach, co szczegółowo wykazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności, skutecznie wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składając do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę – pod groźbą odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na ww. cele. Wynikający z przedłożonych dokumentów stan faktyczny i prawny nieruchomości należało zatem uznać za wiążący organy orzekające w niniejszej sprawie, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikał bowiem wniosek przeciwny. Podniesiony przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Sądem w dniu 16 listopada 2017r. zarzut dotyczący braków projektu budowlanego (projekt budowlany nie obejmuje przyłączy i rozbudowy sieci wodociągowej) jest chybiony. Wskazując na trafność swojej tezy, pełnomocnik skarżącej powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 755/16, w którym przedmiotowa kwestia została rozstrzygnięta zgodnie z lansowanym przez pełnomocnika stanowiskiem. Jednakże odnotowania wymaga, że powyższy wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który rozstrzygnięciem z dnia 11 października 2017r., sygn. akt II OSK 2920/16 doszedł do zgoła odmiennych wniosków niż Sąd I instancji w analizowanym zakresie. A mianowicie stwierdził co następuje: "Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego budowy przyłączy, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, że w przypadku projektowania inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę pozwoleniem musi być objęte wykonanie przyłączy, a ich brak skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego. Wykładnia przepisów art. 29 ust. 1 pkt 20, art. 29a oraz art. 30 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego nie prowadzi do takiego wniosku. Wybór przez inwestora trybu realizacji przyłączy (elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych) na podstawie art. 29a Prawa budowlanego dokonuje się bez ingerencji organów architektoniczno – budowlanych. NSA w wyroku z dnia z dnia 27 września 2016r. (sygn. akt II OSK 852/15) wskazał odnośnie przyłącza wodociągowego, że jego budowa następuje w porozumieniu z przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym w oparciu o przepisy regulaminu. Finalnym dokumentem potwierdzającym ostatecznie przyłączenie do sieci na warunkach określonych w regulaminie jest stosownie do art. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...) umowa o dostarczanie wody w oparciu, o którą ma miejsce dostawa wody. Wszelkie relacje występujące po złożeniu przez inwestora w przedsiębiorstwie wodociągowo - kanalizacyjnym wniosku o przyłączenie do sieci, to relacje kształtowane wprawdzie przepisami prawa miejscowego (regulaminem) i ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, ale zachodzące między równorzędnymi podmiotami (przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym i odbiorcą) bez ingerencji organów administracji publicznej. Wszelkie nieprawidłowości co do trybu zawarcia tej umowy pozostają poza kontrolą organów administracji publicznej. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2013r. sygn. akt II OSK 896/12, który został przez Sąd I instancji powołany, realizacja przyłączy do budynku ma znaczenie przy udzielanie pozwolenia na użytkowanie budynku, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Przy projektowaniu budynku i udzieleniu pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci (art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego). W sprawie niniejszej inwestor dokonał wyboru budowy przyłączy nie łącznie z projektowaną inwestycją, lecz odrębnie, i zostało to wskazane w projekcie budowlanym. Nie powinno zatem stanowić podstawy odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego". Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że mamy do czynienia z tożsamą sytuacją. W opisie technicznym do projektu wewnętrznej instalacji wodno – kanalizacyjnej oraz deszczowej wskazano, że projekt przyłącza wodociągowego stanowi oddzielne opracowanie (s.150 projektu). Organ I instancji w pkt II ppkt 4 lit a decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazał, że zaopatrzenie w wodę jest możliwe dla planowanej inwestycji poprzez przyłączenie obiektu do wymaganej rozbudowy miejskiej sieci wodociągowej przebiegającej w ulicy [...], na warunkach określonych przez dysponenta sieci. SKO w decyzji z 28 lipca 2016 r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji wskazało: "istniejące i planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego". W piśmie z dnia 24 lipca 2014 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. wskazało, że "inwestor może rozbudować miejską sieć wodociągową na warunkach określonych w umowie dotyczącej budowy sieci wodociągowej (...)." W ocenie Sądu, nie można zakwestionować prawidłowości udzielonego w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, z tego powodu, że "inwestor dokonał wyboru budowy przyłączy nie łącznie z projektowaną inwestycją, lecz odrębnie, i zostało to wskazane w projekcie budowlanym". (vide wyrok NSA z dnia 11 października 2017r., sygn. akt II OSK 2920/16). Następnie wskazać należy, że podnoszone przez stronę skarżącą wątpliwości co do niespójności w przedmiocie projektu zagospodarowania terenu i mapą z projektem zjazdu oraz decyzją o zezwoleniu na realizację zjazdu zawierają niespójne dane co np. pochyłości terenu, co do szerokości chodnika, są poza zakresem kontroli Sądu, dotyczą one bowiem merytorycznych zagadnień projektowych. Podkreślenia wymaga, że na etapie pozstępowania administracyjnego pełnomocnik strony miał możliwość zasygnalizować organowi powyższe wątpliwości. Wówczas organ miał bowiem możliwość wezwać projektanta do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących zgodności przedłożonego projektu budowlanego. Nadto zarzut ten nie został w żaden sposób uwiarygodniony choćby np. przez przedstawienie specjalistycznego opracowania dotyczącego przedmiotowej kwestii. Podobnie należy stwierdzić odnośnie pozostałych podniesionych dopiero przed Sądem zarzutów dotyczących niezgodności projektu w zakresie powierzchni biologiczno - czynnej z decyzją o warunkach zabudowy, w szczególności miejsca postojowego, zadaszenia nad garażem; projektu zjazdu w zakresie dz. nr [...], która nie jest objęta przedmiotową decyzją, a jest objęta decyzją o w.z. (na działce tej przewiduje się budowę odwodnienia z garażu). Skoro inwestor nie objął projektem zagospodarowania działki oraz wnioskiem o pozwolenie na budowę (a w konsekwencji również zaskarżona decyzja nie dotyczy) działki nr [...] nie zamierza i nie będzie prowadził, a wręcz nie może prowadzić na tej działce żadnych robót budowlanych, a jeżeliby takie czynił, to narazi się na stosowna interwencję organów nadzoru budowlanego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie ma kompetencji do dokonywania merytorycznej oceny rozwiązań projektowych, a do tego sprowadzają się podniesione na rozprawie zarzuty. Jak już wyżej wskazano, to organ zatwierdzający projekt budowlany zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ma prawo (obowiązek) wezwać projektanta do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań, jeżeli takie zaistnieją. Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1 k.p.a.). Dokonując oceny projektu m.in. z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 11 kwietnia 2016r. (art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy prawo budowlane) należy wskazać, że nie zostały przekroczone wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki, które wynoszą odpowiednio 22,35 % (w decyzji o warunkach zabudowy w pkt II, ppkt 1 lit. b wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono pomiędzy 18 % a 28%) oraz 60,5 % (w ww. decyzji o w.z. udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji ustalono na poziomie nie mniej niż 60 %). W ocenie Sądu, organy obu instancji orzekając w sprawie dopełniły ciążących na nich obowiązków i dokonały sprawdzenia projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd stwierdza przy tym, iż organy te nie miały żadnych podstaw prawnych, aby analizować w sprawie inne okoliczności wykraczające poza te, istotne w świetle treści art. 35 ust. 1. Podkreślić też należy, że decyzja wydawana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest oparta na uznaniu administracyjnym; stosownie do art. 4 Prawa budowlanego – każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; stosownie zaś do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – w przypadku spełnienia wymogów wynikających z omawianej ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia. W ocenie Sądu, ustalenia i oceny organów w niniejszej sprawie wskazujące na kompletność i zgodność z przepisami wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, są prawidłowe, nadto - znalazły wyraz w uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji.