II SA/Kr 1027/06

sygn. akt II SA/Kr 1027/06 Kraków, dnia 5 marca 2008 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i H. K. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: . oddalić wniosek W. i K. K. o wyłączenie Sędziego NSA A. N. od udziału w sprawie. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A. i H. K. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 roku (data stempla pocztowego) uczestnicy postępowania sądowoadministracyjnego- W. K. i K. K.- wnieśli o wyłączenie od ze składu orzekającego Sędziego NSA A. N. Żądanie uzasadnili tym, że w ich ocenie sędzia nie jest bezstronny i niezawisły, co ma potwierdzać przebieg spraw, związanych ze stacją paliw w B., prowadzonych przez tego sędziego, w tym sprawy, zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 roku (błędna data- winno być 14 grudnia 2004 roku), sygn. akt OSK 1278/04. Zarzucili między innymi, iż Sędzia NSA A. N. działał w porozumieniu z występującym na rozprawach prokuratorem K.- czego dowodem miało być uchylenie zaskarżonej decyzji w jednej ze spraw, nie zaś stwierdzenie jej nieważności. Nadto sędzia miał sugerować adw. F., pełnomocnikowi skarżących, aby cofnął swoją skargę. Adwokat miał ostatecznie zadośćuczynić oczekiwaniom sędziego, nie uiszczając opłaty od swojego pisma. W złożonym oświadczeniu Sędzia NSA A. N. wyjaśnił, iż nie zachodzą co do jego osoby przesłanki, wyłączające go z mocy prawa od rozpoznania sprawy. Wskazał, że nie wie, na jakiej podstawie wnioskodawcy zarzucają mu brak bezstronności i niezawisłości. Podał, że nie zna osobiście prokuratora K., kojarzy jedynie, że występował on w szeregu spraw, nigdy jednak nie rozmawiał z nim na temat toczących się postępowań. Nadto sędzia wskazał, że nie wie, czego dotyczy zarzut, jakoby podczas rozprawy zwracał się do pełnomocnika stron o wycofanie skargi, która i tak była nieopłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wyłączenie Sędziego NSA A. N. od udziału w przedmiotowej sprawie jest bezzasadny i zasługuje na oddalenie. W myśl art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), sąd wyłącza sędziego od udziału w sprawie na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Stosownie do art. 22 § 1 p.p.s.a., o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotowy wniosek, w niniejszej sprawie przesłanki wyłączenia sędziego nie zachodzą. Wskazane przez stronę skarżącą okoliczności, nawet jeżeli uznać je za uprawdopodobnione, nie dają podstaw do stwierdzenia, iż istnieje okoliczność, o jakiej mowa w art. 19 p.p.s.a., a zatem taka, która wywołuje uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności Sędziego NSA A. N. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż samo rozstrzygnięcie innych spraw, podjęte z udziałem Sędziego, którego wniosek dotyczy, w sposób niekorzystny dla wnioskodawców czy też ich zdaniem błędny, nie wystarcza do przyjęcia, by istniała uzasadniona wątpliwość co do bezstronności. Strony postępowania, a także jego uczestnicy, mogą kwestionować rozstrzygnięcia sądu poprzez środki zaskarżenia, wnosząc zażalenie bądź skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pamiętać przy tym należy, iż zasadniczo sprawy w sądzie administracyjnym rozstrzygane są kolegialnie i większością głosów, nie zaś jednomyślnie. Sąd nie dopatrzył się też przyczyny wyłączenia sędziego w opisanym przez wnioskodawców przypadku domniemanych uzgodnień pomiędzy Sędzią NSA A. N. a występującym w sprawie prokuratorem K., które miały skutkować namowami tego ostatniego wobec wnioskodawców, aby ci zmienili swoje żądanie w sprawie. Twierdzenie takie wydaje się niewiarygodne chociażby z tego powodu, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli całego postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją, przy czym nie jest związany ani zarzutami i żądaniem skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zatem zmiana stanowiska skarżących w toku sprawy nie może mieć wpływu na treść orzeczenia. Znaczenie dla wyniku sprawy mogło by mieć wyłącznie wycofanie skargi, a nie zmiana żądania co do sposobu zakończenia postępowania sądowego. Jednakże w przypadku sprawy, o jakiej wspominają wnioskodawcy, skarżącymi byli nie tylko oni, ale również A. i H. K., zatem aby zamknąć drogę do wydania wyroku w sprawie, również oni musieliby cofnąć skargę. W omawianej sprawie (sygn. akt [...]), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2004 roku, co wskazuje, że sprawa została rozstrzygnięta merytorycznie- albowiem ewentualne skuteczne cofnięcie skargi musiałoby skutkować umorzeniem postępowania sądowego. Skarga kasacyjna została natomiast oddalona powołanym przez wnioskodawców wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W obu instancjach sądowych zapadły zatem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, wobec czego stanowisko, zajęte w sprawie przez wnioskodawców, nie mogło mieć wpływu na sposób zakończenia postępowania. Na marginesie można dodać jedynie, iż objęty wnioskiem o wyłączenie Sędzia nie był sprawozdawcą w tej sprawie. Na istnienie podstawy do wyłączenia sędziego nie wskazuje także ten fragment wniosku, w którym W. i K. K. sugerują, iż Sędzia NSA A. N. wpływał na stanowisko pełnomocnika jednej ze stron. Przede wszystkim wnioskodawcy opisują tę okoliczność w sposób zagmatwany, nadto ich twierdzenie jest niewiarygodne, gdyż sami przyznają, iż pismo adwokata F. nie zostało opłacone. W takiej sytuacji regułą jest bowiem zwrot pisma bądź jego odrzucenie (art. 221 p.p.s.a.), a skoro tak, to wywieranie wpływu na pełnomocnika pozbawione byłoby jakiegokolwiek sensu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę przyjmując art. 19 i art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a.