II SA/Kr 1028/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B.F., i J.S,. na decyzję Wojewody z dnia 15 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących B.F. i J.S. kwoty po 637 zł (słownie sześćset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta M. decyzją z [...] maja 2010 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7. 07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...] i sp. z o.o. z siedzibą w M. na zamierzenie budowlane pn. "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (z wewnętrznymi instalacjami: elektryczne, gazowe, c.o. wod-kan. i wentylacji mechanicznej) z parkingiem podziemnym oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą zjazdy z drogi gminnej oraz ciągi komunikacji pieszej - bez przyłączy, działki nr: 1, 2, 3, 4, ,5, 6, , obr. [...] w M. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w M. Osiedle [...] przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w M. nr [...] z 10. 10. 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ) i znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu przestrzennego symbolem MW4, dla którego jako podstawowe przeznaczenie ustalono funkcję mieszkaniową wielorodzinną o wysokiej intensywności zabudowy. Zatwierdzony decyzją projekt budowlany jest zgodny z zapisami tego planu zarówno w zakresie linii zabudowy, stopnia zabudowy, wskaźnika intensywności zabudowy, maksymalnej wysokości budynku, jak również w zakresie formy architektonicznej projektu budynku, który harmonizuje z budynkami sąsiednimi. Inwestycja jest również zgodna z wymogami ochrony środowiska. Nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma również wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub obszaru NATURA 2000, w świetle przepisów ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, póz. 1227 ze zm.). Ustalono również, że działki nr. 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , obr. [...], w M. znajdują się poza obszarami objętymi ochroną konserwatorską, a zatem nie jest wymaga uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Organ stwierdził także zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony projekt budowlany uznano za kompletny, posiadający wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i sprawdzenia zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, że inwestor nie przedłożył projektów branżowych przyłączy z uzgodnieniem ich tras przebiegu w ZUDP, ponieważ przyłącza nie są objęte wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę i mogą zostać zrealizowane w II etapie na podstawie zgłoszeń, w oparciu o przepisy art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto zakres inwestycji został poszerzony m.in. o działkę nr 5 , która pozostaje terenem biologicznie czynnym, na który można odprowadzić wody opadowe z projektowanej skarpy od strony północnej budynku. Wskazał, że pismami z 07.04.2010 r. B.F. i J.S. złożyli zastrzeżenia, żądając odsunięcia projektowanego budynku "na minimalną wymaganą prawem odległość od już istniejącego, bądź obniżenia go o minimum jedną kondygnację". Organ wyjaśnił, że według przepisu § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.) odległość pomiędzy budynkami zaliczonymi do kategorii ZŁ powinna wynosić min. 8,0 m, a rozważanym przypadku odległość ta wynosi 9,685 m. organ wskazał także iż zachowane odległości pomiędzy budynkiem projektowanym, a budynkiem na działce nr 7 zapewnia dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - co wynika z przedłożonej przez inwestora analizy przesłaniania, która jest zgodna z przepisem § 13 tego rozporządzenia. Nadto zgodnie z przepisem § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie czasu nasłonecznienia do co najmniej jednego pokoju. Podlegający analizie pokój (w mieszkaniu nr [...] od strony zachodniej (ul. [...]) posiada okno o wymiarach 180x150 cm, dla którego wyliczone przez projektanta nasłonecznienie wynosi 4 godz. 20 min. (wobec wymaganych przepisami 3 godzin). Położone o kondygnację wyżej okno z mieszkania nr 16 posiada dużo korzystniejsze nasłonecznienie i nie wymaga dodatkowej analizy. Stwierdzono także, iż zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu — stopień zabudowy podany przez uprawnionego projektanta wynosi 0,35, przy dopuszczalnym według ustaleń planu przestrzennego - 0,5. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny składa się z : garażu podziemnego, parteru, l i II piętra oraz poddasza mieszkalnego, co jest zgodne z zapisem w/w planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że max. wysokość budynków nie może przekroczyć 3 kondygnacji plus jedna w dachu. Zaprojektowana antresola jest częścią ostatniej kondygnacji, a zatem nie może stanowić odrębnej kondygnacji. Odwołania od ww. decyzji osobnymi pismami wnieśli J.S. i B.F. domagając się jej uchylenia. Zarzucili, że decyzja rażąco narusza ich prawa. Wskazali, że są właścicielami mieszkań znajdujących się w trzykondygnacyjnym wielorodzinnym budynku nr [...] przy ulicy [...] w M. ([...] ). Odnosząc się do uzasadnienia decyzji l instancji zgłosili zastrzeżenia do zaprojektowanego sposobu rozsączaniu po terenie działki 5 wody opadowej ze skarpy stanowiącej teren inwestycji wskazując, że powinny one zostać wprowadzone do kolektora w ul [...] poprzez studnię rewizyjną. Wskazali na brak wyjaśnienia w jaki sposób będą odprowadzane wody deszczowe z dachów projektowanego obiektu i nawierzchni utwardzonych wokół niego. Nadto zarzucili, że przedstawiona analiza przesłaniania nie jest zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ponieważ nie zostało uwzględnione w przygotowanej przez projektanta analizie przesłaniania, że służący wykonaniu analizy kąt 60° powinien być wykreślony w osi przesłanianego otworu, a oś jest prostopadła do lica ściany. Powołali się na zleconą przez odwołujących się analizę przesłaniania, z której przy prawidłowo wykreślonym kącie wynika, że odległość projektowanego budynku od budynku przesłanianego nie jest zgodna z § 13 ww. rozporządzenia, a projektowana inwestycja przesłania budynek znajdujący się na działce 7 Spełnienie warunku § 271 rozporządzenia dotyczącego minimalnej odległości między budynkami nie zapewnia w tym wypadku spełnienia przepisów § 13 dotyczących przesłaniania. Wątpliwości odwołujących się budzi również poprawność obliczenia maksymalnego stopnia zabudowy nieruchomości (działek objętych inwestycją), ponieważ Inwestor nie jest właścicielem wszystkich działek. Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie dowodowe zostało uzupełnione przez organ l instancji w trybie art. 136 kpa. Następnie podzielił ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez Starostę M. Wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 powołanej ustawy Prawo budowlane zostały spełnione. Wskazał, że powstałe w toku badania sprawy przez organ odwoławczy, wątpliwości w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zostały szczegółowo zbadane i wyjaśnione w zawartej w aktach "Ocenie prawidłowości opracowania "Projektu budowlanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego (...), zlokalizowanego na działkach nr 1 , 2 , 3 w M. , sporządzonej w 2009 r. w Pracowni Architektonicznej [...] Sp. z o. o. w aspekcie zgodności z przepisami § 3 ust. 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i w aspekcie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi maksymalnej wysokości budynku i kształtu dachu, opracowanej przez mgr inż. arch. P.Z. -rzeczoznawcę budowlanego w specjalności architektonicznej, obejmującej projektowanie i kierowanie robotami budowlanymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że z zawartego w projekcie budowlanym pisma Wydziału Mienia Urzędu Miasta i Gminy w M. z 25.06.2008 r., w sprawie warunków odprowadzenia wód deszczowych dla projektowanej zabudowy, wynika, że wyznacza się odprowadzenie wód opadowych z projektowanej inwestycji do kolektora opadowego w ul. [...] poprzez studnię rewizyjną. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu napisano: "Wody opadowe z dachu i terenów utwardzonych odprowadzone zostaną do kanalizacji deszczowej. Natomiast wody opadowe ze skarp odprowadzone zostaną na teren biologicznie czynny działek objętych zakresem inwestycji". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji napisano: "zakres inwestycji został poszerzony m.in. o działkę nr 5 , która pozostaje terenem biologicznie czynnym, na który z kolei można odprowadzić wody opadowe z proj. skarpy od strony północnej budynku". Powyższe oznacza, że rozwiązanie przyjęte w projekcie nie narusza warunków odprowadzenia wód deszczowych, określonych w piśmie Urzędu Miasta i Gminy M. z 25.06.2008 r. Odnosząc się do dołączonej do odwołania analizy przesłaniania dla budynku istniejącego ul. [...], opracowanej przez arch. M.R. 19.12.2009 r. na zlecenie odwołujących się , organ odwoławczy podniósł, że nie uwzględnia ona faktu, iż pokój przesłaniany posiada także okno o wymiarach: 180 x 150 cm od strony zachodniej. Wskazał, że w analizie błędnie przyjęto, iż oś ramion kąta 60 stopni, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych musi być prostopadła do płaszczyzny okna. Błędy te wskazują, że dowód z ww. analizy nie zasługuje na uwzględnienie. W zakresie zarzutu, że inwestor nie jest właścicielem wszystkich działek, wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestor oświadczenie takie złożył. Inwestor nie musi być właścicielem działek objętych inwestycją, zgodnie bowiem z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Natomiast w zakresie zgłoszonych wątpliwości co do poprawności obliczenia maksymalnego stopnia zabudowy nieruchomości objętej inwestycją organ wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, maksymalny stopień zabudowy działki nie może przekroczyć wartości 0,5, a projekcie stopień zabudowy wynosi: 0,35 liczony w granicach działek objętych inwestycją, co odpowiada ustaleniom planu miejscowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody złożyli B.F. i J.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 15 w zw. z art. 127 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz zasady dewolutywności postępowania odwoławczego; - art. 136 kpa poprzez polecenie przeprowadzenia całego postępowania wyjaśniającego przez organ l instancji; - art. 7 i art. 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez brak przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego; - art. 107 § 3 kpa poprzez brak wymaganego przepisami uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji; - § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione kryteria odległościowo-wysokościowe, od których uzależnione jest prawidłowe usytuowanie budynku; - § 3 pkt 16 i 17 ww. rozporządzenia poprzez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione kryteria wysokościowe budynku wymagane miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organ odwoławczy dwukrotnie przesyłał akta sprawy organowi l instancji wzywając do uzupełnienia postępowania m. in. poprzez ustosunkowanie się do zgłoszonych w odwołaniach zarzutów. W konsekwencji Starosta M. pismami z 29 października 2010 r. i 20 stycznia 2011 r. zaprezentował swoje stanowisko odnośnie zarzutów, które następnie zostało w całości powtórzone w uzasadnieniu organu II instancji, co w ich ocenie świadczy o tym, że organ ten nie rozpatrzył sprawy samodzielnie. W odwołaniach wskazano, że realizacja inwestycji spowoduje zmianę stosunków wodnych. Jak wynika z zaskarżonej decyzji pozwolenie na budowę nie obejmuje wykonania odprowadzenia wód opadowych. Te mogą zostać wykonane w "II etapie" na podstawie zgłoszenia, co pozbawi skarżących możliwości kontroli przyjętego w tej kwestii rozwiązania. Wskazali, że w aktach sprawy brak jest analizy, z której wnikałyby ustalenia, na które powołał się organ l instancji, a zgodnie z którymi nasłonecznienie pokoju w mieszkaniu nr [...] od strony zachodniej wynosi 4 godz. 20 min. W stosunku do mieszkania nr [...] w ogóle odstąpiono od wykonania takiej analizy. W ocenie skarżących, organ nie odniósł się do kontranalizy sporządzonej przez M.R. oraz do nieprawidłowości w analizie przedstawionej przez inwestora. Nadto podnieśli, że inwestycja narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zezwalając na 5 kondygnacji, zamiast dopuszczalnych czterech. Wiążąca definicja kondygnacji mimo, że plan został uchwalony w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14. 12. 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarta jest w nowym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. Zarzucili przy tym, że projekt skarpy wokół budynku narusza § 3 pkt 17 rozporządzenia, gdyż nadsypanie skarpy celem uzyskania "niejako kondygnacji podziemnej" w rozumieniu tego przepisu, a tym samym zmniejszenie dozwolonej liczby kondygnacji naziemnych stanowi obejście prawa. Zarzucili, że organ odwoławczy nie ustosunkował się "prawidłowo" do zarzutów naruszenia przepisów dotyczących odległości planowanej inwestycji od drogi publicznej – [...] w M. Brak jest bowiem jakichkolwiek ustaleń dotyczących odległości budynku od krawędzi jezdni wymaganych przepisami art. 43 ustawy z 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na niektóre podniesione w niej zarzuty. Na wstępie należy podkreślić, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego stosownie do treści art. 77 §1 kpa oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § kpa. W związku z powyższym kontrola legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji obejmuje, oprócz zbadania czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego, zbadanie czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Zgodnie art. 32 ust. 4 ustawy z 7. 07. 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, póz. 1118 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu terenu; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 34 ust 3 cyt. ustawy projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną, proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb: oświadczenia jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych; Oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 34 ust. 4 projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ l instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Przedsiębiorstwu Wielobranżowego [...] i sp. z o.o. z siedzibą w M. na zamierzenie budowlane pn. "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (z wewnętrznymi instalacjami: elektryczne, gazowe, c.o., wod-kan. i wentylacji mechanicznej) z parkingiem podziemnym oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą zjazdy z drogi gminnej oraz ciągi komunikacji pieszej - bez przyłączy, działki nr: 1, 2, 3, 4 , 5 , 6 , obr. [...] w M. zobowiązany był sprawdzić warunki zawarte w w/w przepisach Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji gdy warunki w nich określone zostały spełnione organ był zobowiązany do wydania w/w decyzji. Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy należy już na wstępie stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawy organy nie dokonały prawidłowej oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście M. Osiedla [...] przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w M. nr [...] z 10. 10. 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...]) w zakresie wysokości projektowanej inwestycji. Dla obszaru objętego wnioskiem o udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę oznaczonego na rysunku planu miejscowego symbolem [...]- tereny z podstawowym przeznaczeniem dla funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej o wysokiej intensywności zabudowy ustalono bowiem w części tekstowej planu w punkcie 5, że : "maksymalna wysokość budynków nie może przekroczyć 3 kondygnacji plus jedna w dachu". Interpretacja powyższego zapisu dokonana w kontekście rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U fir 75, póz. 690 ze zm.) pozwala przyjąć, że wysokość dopuszczanej inwestycji na terenie MW4 nie może przekroczyć 4 kondygnacji naziemnych z zastrzeżeniem, iż jedna z nich musi się znajdować w dachu. W związku z powyższym w ocenie Sądu powstają wątpliwości czy projektowany budynek nie przekracza zapisów planu odnoszących się do maksymalnej wysokości obiektów, które mogą powstać na tym terenie. Jeśli uznać za zasadne, że w miejscowym planie maksymalną wysokość obiektów określono poprzez wskazanie ilości kondygnacji naziemnych - co wydaje się logiczne, jakkolwiek z literalnego zapisu planu nie wynika wprost, że chodzi o kondygnacje naziemne, a przepisy ww. rozporządzenia nakazują w § 3 pkt 16 uznać, że przez kondygnację należy rozumieć "poziomą naziemną lub podziemną część budynku....", to pozostaje niewyjaśniona wątpliwość dlaczego organy obu instancji uznały, że czwarta kondygnacja w dachu może być powiększona o antresolę. Nawet jeżeli - zgodnie z § 3 pkt. 19 cyt. warunków technicznych - antresola nie stanowi samodzielnej kondygnacji, to jednak nie ulega wątpliwości, że antresola zmienia istotnie wysokość projektowanego budynku. Nadto organy nie wyjaśniły dlaczego przyjęły, iż maksymalna wysokość budynków na terenie oznaczonym symbolem MW4, którą w planie określono poprzez wskazanie, iż nie może ona przekroczyć 3 kondygnacji plus jedna w dachu, może być dodatkowo powiększona o antresolę, jakkolwiek nie ma o niej mowy w ustaleniach obowiązującego planu. Samo powołanie przepisu § 3 pkt. 19 ww. rozporządzenia nie można uznać za wystarczające. Należy bowiem podkreślić, że gdyby każda z 4 dopuszczalnych kondygnacji miała dodatkowo antresolę - wysokość projektowanego budynku byłaby blisko dwukrotnie wyższa, w porównaniu z budynkiem bez antresoli. W tym względzie trzeba mieć również na uwadze fakt, że jak wynika z wypisu miejscowego planu dla terenu MW4 ustalono obowiązek wzajemnego "zharmonizowania formy architektonicznej budynków zlokalizowanych na sąsiadujących ze sobą działkach", a jak wynika z akt administracyjnych sprawy i pism skarżących istniejące już budynki mieszkalne, sąsiadujące z projektowanym budynkiem są niższe, a budynek, w którym mieszkanie należą do skarżących ma tylko 3 kondygnacje naziemne. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły w sposób wystarczający dlaczego uznały, iż w kontekście zapisu planu, w którym mowa o 3 kondygnacjach plus czwartej w dachu zapis ten obejmuje również "czwartą kondygnację w dachu z antresolą", ograniczając się do powołania definicji legalnej antresoli z § 3 pkt. 19 przepisów cyt. rozporządzenia. Wątpliwości wiążą się także z kondygnacją, w której zaprojektowano garaże. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego kondygnacja, w której zaprojektowany został "podziemny garaż" jest w części ponad poziomem terenu, a tym samym wysokość przedmiotowego budynku jest wyższa niż maksymalna wysokość określona w planie miejscowym. Nawet jeśli zgodnie z przepisem §18 warunków technicznych przyjąć, że garaże zostały zaprojektowane w kondygnacji podziemnej to część tej kondygnacji, znajdująca się ponad poziomem terenu podwyższa wysokość projektowanego budynku powyżej przewidzianej dla terenu o symbolu MW4 maksymalnej wysokości: 3 kondygnacje plus 4 w dachu. Skoro więc inwestor zaprojektował budynek, którego wysokość przekracza 3 kondygnacje plus 4 w dachu o wysokość antresoli i o część wysokości kondygnacji, w której znajduje się garaż powstaje wątpliwość czy zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym w zakresie dopuszczalnej wysokości budynków na terenie MW4. Trzeba przy tym zauważyć, że kondygnacja, w której zaplanowano garaż powstała w części w ten sposób, że inwestor przewidział nadsypanie istniejącej skarpy - co w ocenie Sądu dodatkowo podwyższa wysokość kalenicy budynku w porównaniu z już istniejącymi budynkami na działkach sąsiednich, w tym budynkiem na działce nr 7 Należy dodać, że powołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "Oceny prawidłowości opracowania "Projektu budowlanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego (...), zlokalizowanego na działkach nr 1 , 2 , 3 w M. , sporządzonej w 2009 r. w Pracowni Architektonicznej [...] Sp. z o. o. w aspekcie zgodności z przepisami § 3 ust. 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i w aspekcie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi maksymalnej wysokości budynku i kształtu dachu, opracowanej przez mgr inż. arch. P.Z. " nie jest wystarczające, ponieważ to zadaniem organu, a nie rzeczoznawcy budowlanego jest ocena przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego w aspekcie jego zgodności z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami technicznymi. Odnosząc do kolejnego zarzutu, w którym skarżący kwestionują zbytnie zbliżenie pomiędzy budynkiem na działce nr 7 a projektowanym budynkiem, jednocześnie wskazując na nieprawidłową analizę przesłaniania budynku na ww. działce - trzeba wskazać, że organy nie wyjaśniły wątpliwości dotyczących usytuowania przedmiotowego projektowanego budynku ze względu na treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jest bowiem oczywiste, że projektowany budynek powinien się znajdować w odległości nie mniejszej niż określone w § 271 rozporządzenia, a nadto uwzględniać wymagania § 13, a to ze względu na treść art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego stanowiącego o konieczności odpowiedniego usytuowania obiektu na działce budowlanej (pkt 8) i poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżących, że projektowana inwestycja narusza dostęp do światła w mieszkaniu nr [...] i [...] budynku przy ul. [...] sytuowanego na dz. nr 7 poprzestał na wskazaniu, że inwestor przestawił analizę przesłania ww. budynku, nie ocenił jednak jej wniosków i ograniczył się do wskazania , że nasłonecznienie pokoju w mieszkaniu nr [...] od strony zachodniej wynosi 4 godz. 20 min., w związku z czym odstąpiono od analizy doświetlenia w mieszkaniu nr 16, położonym wyżej tj. na drugim piętrze budynku przesłanianego. A zatem organy nie oceniły załączonych do projektu rysunków analizy przesłaniania wykonanej przez inwestora. Nadto należy zauważyć, że przedłożony projekt budowlany nie posiada ponumerowanych stron co nie odpowiada wymogom § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3.07. 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, póz. 1133 ze zm.). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi trzeba wskazać że nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności należy się zgodzić ze stanowiskiem organów, które uznały za zgodne z prawem zatwierdzenie projekt przedmiotowej inwestycji jednak bez przyłączy. Należy bowiem wskazać, że ustawa z 7. 07. 1994 r. - Prawo budowlane nie ustanawia zasady, aby projekt obligatoryjnie obejmował przyłącza infrastruktury technicznej - na co wskazują skarżący. Po pierwsze wykonanie przyłączy co do zasady jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego) i wystarczy zgłoszenie właściwemu organowi zamiaru ich budowy (art. 30 ust. 1 pkt 1a) wraz ze szczególną regulacją art. 29a, po drugie natomiast art. 34 Prawa budowlanego nie ustanawia wymogów projektowania budowy przyłączy na etapie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego. Przeciwnie przepis art. 34 ust. 3 pkt 3 konstytuuje wymóg aby projekt zawierał, stosownie do potrzeb, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Skoro zatem ustawodawca nałożył na inwestora składającego wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego obowiązek uzyskania jedynie oświadczenia jednostek organizacyjnych o warunkach przyłączenia obiektu do sieci infrastruktury technicznej, to nie jest to równoznaczne z nałożeniem obowiązku umieszczenia tych przyłączy w projekcie i zatwierdzenia ich budowy w decyzji o pozwoleniu na budowę. Także z zapisów ww. planu miejscowego nie wynika, aby projekt obejmował realizację ww. przyłączy. Nie jest również wymagane, aby inwestor dysponował prawem własności nieruchomości objętej inwestycją, a zgodnie z treścią art. 3 pkt 11 ww. ustawy przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W sprawie nie budzi wątpliwości, że wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało przez inwestora złożone. Konkludując, trzeba zauważyć, że uzasadnienie decyzji podjętej przez organy administracji publicznej w każdym przypadku powinno być przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyrok WSA w Szczecinie z 3.11. 2010 r. , sygn. akt l SA/Sz 687/10, Lex 750459. Obowiązek prawidłowego sporządzenia uzasadnienia wiąże się bowiem również z zasadami ogólnym postępowania wyrażonymi w art. 8 ( zasada pogłębiania zaufania) i art. 11 (zasada wyjaśniania przesłanek). Ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie spełniają ww. wymagań należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podejmą wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia wszystkich wyżej wskazanych wątpliwości i niejasności. W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa postępowania (art. 7, 8. 11, 77 § 1 art. 107 § 3 kpa), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit." c" p.p.s.a należało orzec jak w sentencji. O niewykonywaniu decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.