II SA/Kr 1029/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Sosnowcu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 25 maja 2023 r. nr SKO-GN-4160-30/23 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." – skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej – Prokuratorowi Okręgowemu w S. w dniu 30 maja 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji - k. 72 akt administracyjnych). Tym samym termin do wniesienia skargi dla tej strony postępowania administracyjnego upływał w dniu 29 czerwca 2023 r. Skarga została wniesiona w niniejszej sprawie w dniu 20 lipca 2023 r. (koperta – k. 9 akt sądowych). Niewątpliwie więc skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej skarga została wniesiona w terminie, a to z uwagi na błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji. Prokurator podnosi w skardze, że SKO w swojej decyzji zawarło pouczenie o treści: "Strona może — bez skorzystania z prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – wnieść skargę na niniejszą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie". Prokurator podkreślił, że w wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 stycznia 2023r., sygn. III SA/Kr 263/22 wskazał na skutki prawne błędnego pouczenia. Zgodnie z treścią art 112 K.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania łub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego łub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ochrona wynikająca z tego przepisu znajduje zastosowanie takie w przypadku błędnego pouczenia o uzyskaniu przed decyzję cechy ostateczności. Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazał, że akceptuje tę linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą, gdy organ pouczył, że środek prawny od danego aktu nie przysługuje, albo brak jest w ogóle pouczenia, adresat tego aktu może wnieść przysługujący od niego w świetle przepisów środek prawny w każdym czasie po wejściu tego aktu do obrotu prawnego (zob. wyrok NSA z 13 lutego 2003 r., I SA 1641/01). Zgodnie z tą koncepcją, w sytuacji błędnego pouczenia, bądź jego braku, nie zachodzi potrzeba przywracania terminu do wniesienia środka prawnego, ponieważ ochrona gwarantowana art. 112 (kpa) następuje z mocy prawa (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., I OSK 840/10, WSA w Bydgoszczy z 29 grudnia 2017r., II SA/Bd 1275/17, postanowienie NSA z 26 października 2017 r., II OZ 1206/17 (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2019 r., sygn. III SA/Kr 604/19, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jednocześnie zgodnie z art. 9 k.p.a. "Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego". Zatem – w ocenie strony skarżącej - przedmiotowy środek zaskarżenia został wniesiony z zachowaniem terminu, który nie został wskazany w decyzji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powołanego wyżej poglądu nie podziela. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli błędne pouczenie polegało na wskazaniu stronie innego (dłuższego) terminu niż stanowi ustawa, to wówczas przyjmuje się, że wniesienie środka po terminie, należy uznać za skuteczne z mocy samego art. 112 k.p.a. W tej sytuacji nie ma konieczności składania wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie sytuacja jest jednak odmienna, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pouczeniu o możliwości wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ogóle nie określiło terminu na dokonanie tej czynności. Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora, jakoby w tej sytuacji możliwe było wniesienie skargi w każdym czasie. Nie ma podstaw do przyjęcia, że brak pouczenia o terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie art. 53 § 1 p.p.s.a. Kwestia zachowania terminu do wniesienia skargi jest okolicznością obiektywną, a ewentualny brak pouczenia w tym zakresie może być rozważany jako podstawa do przywrócenia uchybionego terminu, o ile strona złoży wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nie podzielając poglądu zaprezentowanego w orzecznictwie powołanym w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że niniejsza skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.