II SA/Kr 1030/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9.07.2004r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. K. kwotę [...] zł ([...] złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...].2003 r., znak: [...] nakazał A. K.– właścicielce działek nr [...] i [...] obr. [...] w K. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego tj. parkingu obejmującego działki nr [...] i [...] obr. [...] w K., stanowiącego część obiektu budowlanego - parkingu obsługującego klientów giełdy samochodowej i stanowiącego całość użytkową działającej giełdy samochodowej położonej na wskazanych w sentencji decyzji działkach obr. [...] w K.– na terenie wokół Zjazdu R. przy drodze [...] na lotnisko w rejonie stacji benzynowej "[...]". W/w decyzja organu I instancji nadana przesyłką poleconą nr [...] w dniu [...].2003 r. została doręczona A. K. w dniu [...].2003 r. (k. 57 akt administracyjnych [...]). Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyła A. K. w dniu [...].2003 r. (data nadania w urzędzie pocztowym - k. 95 akt administracyjnych [...]). Odwołująca w dniu [...].2004 r. wniosła pismo uzupełniające powyższe odwołanie. Po rozpatrzeniu w/w odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9.07.2004 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargi A. K. z daty [...].2004 r. na w/w decyzję organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Dokonując kontroli postępowania administracyjnego stwierdzono, iż organ II instancji rozpoznał odwołanie pomimo wniesienia go po terminie. W myśl art. 129 § 2 kpa termin do wniesienia odwołania wynosi dni 14 od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie powyższy termin rozpoczął bieg od dnia doręczenia decyzji organu I instancji A. K. tj. od [...].2003 r., a do dnia [...].2003 r. skarżącą mogła skutecznie wnieść odwołanie. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż odwołanie nadane przez A. K. w dniu [...].2003 r. zostało wniesione po upływie określonego przepisami prawa terminu do jego wniesienia (termin do wniesienia odwołania - jak wyżej wskazano - upłynął w dniu [...].2003 r.). Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ II instancji obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać, czy termin do wniesienia odwołania został zachowany. Rozpatrzenie przez organ administracyjny odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). Organ odwoławczy powinien pamiętać, że strony mają prawo uznać, że upływ 14 dni od dnia doręczenia im decyzji organu I instancji bez powiadomienia ich o wniesieniu odwołania, powoduje, że decyzja ta stała się po tym terminie ostateczna, ze wszystkimi skutkami z tego wynikającymi - takie są ogólne przesłanki wypływające z ustaleń poczynionych na wstępie postępowania odwoławczego. W przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym organ powinien wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania albo o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Stan sprawy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji wskazywał zdaniem Sądu na potrzebę wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania - ale organ tego nie uczynił, rozpatrując wniesione odwołanie, przez co w sposób rażący naruszył prawo (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Z powyższego względu należało uznać, że decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej unieważnieniem. Z tych względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.