II SA/Kr 1033/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego po wniesieniu sprzeciwu od postanowienia referendarza z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie ze skargi E.B. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 maja 2014 r. nr [....] znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić wniosek. E.B. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. We wniosku skarżący oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną E.B.oraz synem W. ur. 1993 r. Ich miesięczny dochód wynosi 5.694 zł i stanowi go świadczenie rentowe skarżącego w wysokości 2.884 zł oraz wynagrodzenie za pracę jego żony w wysokości 2.810 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi mieszkanie o powierzchni 48,3 m², garaż oraz nieruchomość rolna wielkości 0,114 ha. Nie dysponuje on oszczędnościami ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro, posiada jednak samochód osobowy VW z 1993 roku. Syn skarżącego jest bezrobotnym, studiuje zaocznie w WSZOP w K. Skarżący opłaca z tego tytułu czesne w wysokości 400 zł miesięcznie. Koszty utrzymania, media oraz inne opłaty wynoszą w skali miesiąca około 2.100 zł. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy oddalił wniosek. Skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza podnosząc, że kwota 5694 zł wykazana we wniosku o prawo pomocy jest kwotą brutto, natomiast dochód netto jego rodziny wynosi 4250 zł, a więc po 1416 zł na osobę. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że korzysta z prywatnej opieki lekarskiej. Ponadto wskazał, że miesięcznie ponosi opłaty: za gaz - 80 zł, za prąd - 109 zł, czynsz - 601 zł, fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej - 85 zł, telewizja kablowa - 140 zł, rata za pralkę automatyczną - 100 zł, telefon komórkowy własny - 140 zł oraz żony - 80 zł, rata kredytu bankowego -643 zł, leki - 100 zł, wizyty lekarskie - 130 zł, czesne za studia syna - 400 zł. Rozpoznając wniosek o prawo pomocy Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 p.p.s.a. od postanowień wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie lub zarządzenie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Taki też był zakres wniosku skarżącego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. W orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i winno być stosowane w stosunku do osób pozostających w faktycznym ubóstwie. Taka sytuacja w przypadku skarżącego nie zachodzi. Zarówno sam skarżący, jak i jego żona mają stały miesięczny dochód w wysokości znacznie przekraczającej najniższe wynagrodzenie. Jeżeli skarżący jest w stanie co miesiąc zapłacić 360 zł za telewizję kablową oraz telefony komórkowe, to nie można mówić o ubóstwie. Ponadto w okresie wakacyjnym skarżący nie ponosi opłat za studia syna (jak wynika ze strony internetowej www.wszop.edu.pl), a zatem już z tego tytułu w okresie lipiec - sierpień 2014 był w stanie wygospodarować kwotę niezbędną do opłacenia kosztów sądowych. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o prawo pomocy Sąd oddalił go na podstawie art. 245 § 1 i § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a.