II SA/Kr 1035/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : WSA Ewa Rynczak WSA Mirosław Bator Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Wojewody z dnia 3 października 1997 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Kierownik Urzędu Rejonowego w T. decyzją z dnia 11 sierpnia 1997r., na podstawie art. 84 ust.2 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. nr 89, poz.414) oraz art. 104 § 1 k.p.a. nakazał K.S. wykonanie rozbiórki budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr [....] w T. Wskazano, że ww. obiekt to budynek drewniany, tymczasowy, nie połączony na trwale z gruntem zrealizowany w 1996 r., zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie wniósł K.S. podając, iż jednopokojowe mieszkanie w budynku niepodpiwniczonym ogrzewa piecem na węgiel i konieczne mu jest miejsce na składowanie opału. Budynek gospodarczy wykonał bez fundamentów z desek, dach pokrył papą w miejscu istniejącej, rozpadającej się drewutni. Wojewoda T. decyzją z dnia 3.10.1997r., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 84 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. nr 89, poz.414), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdzając, iż zaskarżona decyzja jest merytorycznie słuszna i formalnie poprawna. W uzasadnieniu stwierdzono, że wykonanie ww. obiektu budowlanego wymaga wcześniejszego pozwolenia na jego wzniesienie. Wobec braku pozwolenia na jego budowę, zachodzą okoliczności art. 48 Prawa budowlanego, który stanowi o nakazie rozbiórki. Skarga K.S. na ww. decyzję Wojewody T. została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie w dniu 27.10.1997r. Skarżący wskazał, że przedmiotowy budynek służy mu jako drewutnia do składowania węgla. W skardze wskazano okoliczności uzasadniające wybudowanie ww. obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 13.09.2000r. zawiesił postępowanie sądowe z powodu śmierci skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który stał się właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), postanowieniem z dnia 10.07.2012r. podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak wskazano wyżej, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazało, że są one prawidłowe i nie zawierają uchybień uzasadniających ich wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zmianami), w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji (jak i decyzji organu I Instancji) nie przewidywała tzw. procedury legalizacyjnej, w przypadku stwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego samowoli budowlanej polegającej na realizacji obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Art. 48 ustawy ustanawiał w takich przypadkach bezwzględny obowiązek organów nadzoru budowlanego wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, za wyjątkiem jedynie sytuacji opisanej w art. 49 ustawy, gdy upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka sytuacja (upływ 5 lat) nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W sprawie bezsporne było to, że skarżący budowy budynku gospodarczego nie poprzedził stosownym zgłoszeniem, celem uzyskania pozwolenia na budowę. Mając zatem do czynienia z samowolą budowlaną przewidzianą w art. 48 ustawy prawo budowlane orzekające w sprawie organy administracyjne zobligowane były do wymierzenia sankcji przewidzianej w ww. przepisie. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny bierze pod uwagę stan faktyczny i stan prawny z chwili wydawania zaskarżonych decyzji. W dniu orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji nie obowiązywały przepisy dotyczące legalizacji obiektów wzniesionych bez pozwolenia na budowę przewidziane w art. 48 ust. 2-5 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż przepisy te weszły w życie z dniem 11 lipca 2003r. na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 80, poz. 718). Zatem organy administracyjne były zobowiązane orzec o rozbiórce przedmiotowego obiektu budowlanego w oparciu o art.48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji. W związku z powyższym sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie przepisów postępowania administracyjnego ani też prawa materialnego -Prawa budowlanego i dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.