II SA/Kr 1035/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K., B. C. - S. i K. K. M. - F., P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu i Instancji, II. . zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K. kwotę 1612,59 (jeden tysiąc sześćset dwanaście zł 59/100) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B. C. - S. kwotę 1732,87 (jeden tysiąc siedemset trzydzieści dwa 87/100) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. B. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia 12 kwietnia 2018 r. na wniosek K. Z. i J. K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr.[...] oraz budowa zjazdu poprzez działkę nr [...] obr.jw przy ul. [...] w K. oraz umorzył postępowanie w sprawie o ustaleniu warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu z działki nr [...] obr[...] w K. tj. działki stanowiącej drogę publiczną ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych od tej decyzji przez P. B., Z. S. i K. S., W. S., B. C.- S., Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w K., J. P., B. P. i M. Ł. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 czerwca 2018 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) - dalej "u.p.z.p. ", §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588) – dalej "rozporządzenie", § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - dalej kpa (Dz.U.2017.1257 jt.). W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego co pozwoliło przeprowadzić postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i następne u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że budowa obiektu budowlanego lub wykonanie robót budowlanych w przypadku braku planu miejscowego zagospodarowania wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Spełnienie łączne wszystkich przesłanek zawartych w art. 61 u.p.z.p. i zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego daje podstawę do pozytywnego załatwienia wniosku inwestora. Tymi przesłankami są: możliwość określenia dla nowej zabudowy zasad kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy intensywności wykorzystania terenu; dostępu do drogi publicznej; istnienie uzbrojenia terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zgodność decyzji z przepisami odrębnymi. Oprócz wymienionych warunków wymagane jest ustalenie parametrów inwestycji w sposób określony przepisami wykonawczymi - przepisami rozporządzenia dotyczącymi linii zabudowy, wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Przepisy rozporządzenia przewidują podstawowe zasady kształtowania zabudowy i kolejność ich stosowania, a ponadto możliwość odstąpienia od tych zasad, oraz ustalenia cech zabudowy w inny sposób, o ile wynika to z analizy, z której powinno wynikać, dlaczego odstąpienie od ogólnych zasad kształtowania zabudowy służy realizacji założenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ administracji na zasadzie art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami, co oznacza, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej dla siebie - ustalenia warunków zabudowy oczywiście o ile inwestycja jest zgodna z przepisami. Podniesiony w jednym z odwołań zarzut naruszenia kwestionowana decyzją WZ norm prawa budowlanego, przepisów wykonawczych do tej ustawy czy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 305/2011 w sprawie obrotu wyrobami budowlanymi jest w sposób oczywisty nieuprawniony. W aktach sprawy zostały zgromadzone w toku postępowania wyjaśniającego wymagane dla wydania decyzji uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., projekt decyzji, oraz analiza urbanistyczno - architektoniczna sporządzona została przez uprawnioną do sporządzania takich opracowań inż. arch. E. D. S. wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów opubl. w Biuletynie Informacji Publicznej UMK. Do decyzji zostały dołączone wymagane przepisami prawa załączniki tekstowe i graficzne. Stanowią one jej integralną część. W toku postępowania P. B. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym dla K. K. w K. o stwierdzenie nabycia spadku po M. F.. Postanowieniem z dnia 22.02.2018 r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania podając w uzasadnieniu, że zostali ustaleni następcy prawni po M. F. w osobach spadkobierczyń: O. B. zam. R. G. I. i R. E. zam[...]. Są one córkami zmarłego M. F., obecnie biorą udział w postępowaniu. Obydwie strony złożyły stosowne oświadczenia. W postępowaniu biorą udział wszyscy współwłaściciele nieruchomości ozn. działką nr [...] przy ul. [...] w K. w osobach: M. i T. B., B. i J. P., spadkobiercy M. F., P. B., Gmina K.. Pan B. P. jest zarządca nieruchomości. Zostały więc wypełnione wskazania zawarte w wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 612/14, dotyczące zresztą wbrew twierdzeniom jednego z odwołujących innego postępowania administracyjnego zakończonego wymienionym wyrokiem w dniu 20.01.2015 r. Wniosek w sprawie będącej obecnie przedmiotem rozpoznania został złożony w dniu 6.07.2015r. Dokonując analizy zgromadzonych dokumentów Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja będzie stanowić wprost kontynuację zabudowy i funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej występującej w sąsiedztwie na działkach nr. [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr[...]. Istniejąca zabudowa w obszarze analizowanym posiada funkcję obok zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej i użyteczności publicznej, zabudowy gospodarczo -garażowej, dróg publicznych i wewnętrznych i infrastruktury technicznej. Występują także budynki jednorodzinne mieszkaniowe - zespół przedwojennej zabudowy willowej funkcjonującej jako budynki jedno i wielorodzinne. Warunek kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Trzeba w tym miejscu wziąć pod uwagę, że kontynuacją funkcji często określanej jako zasada "dobrego sąsiedztwa" nie jest odtworzenie przez nową zabudowę istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale to aby na jej podstawie możliwe było określenie cech i charakterystyki nowej zabudowy. Wskazana we wniosku zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jak i garaż podziemny stanowią w ocenie SKO uzupełnienie istniejącej już w obszarze zabudowy. Ich forma, charakterystyka, parametry występujące w obszarze analizowanym, niezbędne dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały opisane, wyliczone, wykazane w dokumentach i materiale fotograficznym, graficznym, które znalazły się w aktach sprawy. Stanowiły one więc uzasadnioną podstawę dla opracowania projektu decyzji i samej decyzji WZ. Odnosząc się w tym miejscu do jednego z przedstawionych zarzutów odwołań wskazano także na stanowisko orzecznicze wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 1039/16 LEX nr 2293982: "Nieuprawniony jest pogląd, że zabudowa wielorodzinna nie stanowi kontynuacji funkcji mieszkaniowej, jeżeli na działkach sąsiednich znajdują się budynki jednorodzinne." Dalej Kolegium wskazało, że z przedłożonych do akt sprawy opinii i uzgodnień branżowych instytucji dostawców mediów wynika spełnienie kolejnego warunku zapisanego w pkt 3 ust. 1 art. 61 ustawy, który stawia wymóg by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W aktach sprawy znajdują się aktualne oświadczenie Spółki T. z 23.10.2017r w zakresie możliwości korzystania z istniejących sieci elektroenergetycznych (k 1451), MPWiK z dnia 12.06.2015 r. o możliwości przyłączenia projektowanego budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej (k.803), oświadczenie MPEC z dnia 12.06.2015 r., ZIKiT z 28.08.2015 r., uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 31.08.2015 r. dot. obowiązkowego nadzoru archeologicznego w placach ziemnych. Wbrew twierdzeniom odwołania ustalenie skarżonej decyzji w zakresie przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. zostały ustalone poprawnie. Niezależnie od faktycznego istnienia pełnego uzbrojenia miejskiego w terenie inwestycji trzeba zauważyć, że cyt. przepis nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od fizycznego istnienia uzbrojenia terenu w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Dla wydania takiej decyzji nie jest konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ jedynie winien ustalić, czy wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Trzeba także podkreślić, że wniosek Inwestora obejmuje budowę infrastruktury technicznej potrzebnej dla projektowanego budynku. Odpowiadając na zarzut jednego ze złożonych odwołań dotyczący braku możliwości prawnej przeprowadzenia przez sąsiednie do terenu inwestycji działki sieci ciepłowniczej podkreśla się, że wedle zapisów art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. W konsekwencji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy może wystąpić nawet podmiot niebędący właścicielem nieruchomości, na której planowana jest realizacja inwestycji (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., II OSK 2532/11, LEX nr 1337386). Uzyskanie warunków zabudowy nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości, co oznacza, że dopuszczalne jest nawet pomimo jego wyraźnego sprzeciwu. Gwarancją dla właściciela, że bez jego zgody nie nastąpi zabudowa nieruchomości, jest wymóg legitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości (prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. W oparciu o opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., potwierdzono wystarczający dla zamierzenia inwestycyjnego dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...] poprzez działkę nr [...]. Działka przez którą przewidziano dostęp do drogi publicznej nie znajduje się w zarządzie ZIKiT. Jest natomiast współwłasnością Inwestora, który przedstawił do akt sprawy stosowne dokumenty. W zaskarżonej decyzji ustalono w sposób jednoznaczny i wystarczający dla wymagań decyzji WZ liczbę miejsc parkingowych dla projektowanych budynków mieszkalnych. W pkt II pdpk 4 lit. d decyzji ustalono wskaźniki liczby miejsc postojowych 0,5 -1 m.p. na 1 mieszkanie. Rozstrzygnięcie to uwzględnia wskazania zawarte w uchwale Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012r. nr [...] "Program obsługi parkingowej dla miasta K.". Na etapie niniejszego postępowania jest to zapis dostatecznie rozstrzygający w tym przedmiocie. Organ I instancji określił także szczegółowe warunki zabudowy wynikające m.in. z analizy urbanistyczno-architektonicznej, a ponadto warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony wód i gospodarki wodnej, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bp, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wyznaczony obszar poddany analizie architektoniczno - urbanistycznej jest zgodny z zapisem § 3.1 i 3.2 rozporządzenia. Obszar analizowany, w którym znajduje się teren projektowanej inwestycji to tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zabudowy usługowej, wyposażony w niezbędny układ komunikacyjny - drogi publiczne i wewnętrzne, oraz infrastrukturę techniczną. Analizatorka wyznaczyła obszar analizowany przyjmując jako trzykrotność frontu działki wartość 210m, który określiła na ok. 70 m. Jako front działki wskazano część działki z wjazdem z ul. [...]. Analiza dokonuje w sposób szczegółowy charakterystyki terenu jak też funkcji i cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Szeroko została opisana forma architektoniczna istniejącej zabudowy. Działając w oparciu o przepis § 4 pkt 4 rozporządzenia ustalono, że linia zabudowy nie będzie wyznaczona, gdyż teren inwestycji mieści się w głębi kwartału, poza bezpośrednim sąsiedztwem z drogą publiczną ul. [...]. Wyznaczenie regularnych linii zabudowy nie jest konieczne ze względu na położenie planowanej inwestycji także względem ul. [...], [...] [...] Ograniczeniem usytuowania budynku będą przepisy Pr. budowlanego oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W myśl ustępu 2 w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Z kolei według ustępu 3 i 4 omawianego przepisu, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. Nawet gdyby wyznaczenie linii zabudowy, na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, nie było możliwe, to nie może to prowadzić automatycznie do wniosku, iż brak jest spełnienia jednej z przesłanek, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W sytuacji, w której nieruchomość przeznaczona do zabudowy nie przylega do drogi publicznej, a jedynie łączy się z nią drogą wewnętrzną, wyznaczanie linii zabudowy w istocie stanowić mogłoby nieuzasadnione ograniczenie praw właścicielskich. Linia taka nie stanowiłaby kontynuacji linii istniejącej, nie spełniałaby funkcji "oddzielenia" terenu zabudowy od drogi, wreszcie nie służyłaby wkomponowaniu projektowanej zabudowy w zastany porządek. Także i w orzecznictwie sądów administracyjnych nie wyklucza się a priori możliwości wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bez określania linii zabudowy. Wedle ustaleń przeprowadzonej analizy wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/ terenu mieści się w wartości średniej ok. 41%. Jest on bardzo zróżnicowany, uzależniony od rodzaju zabudowy W wyniku dokonanej analizy i ustaleń odnośnie istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy ustalono go w wysokości 26% do 32%. Wskaźnik ten uwzględnia położenie terenu inwestycji wewnątrz kwartału, względy architektoniczne wskazane przez Inwestora rozbicia brył budynku, rozczłonkowany rzut budynku na etapie projektu budowlanego. Organ I instancji ustalił wskaźnik zabudowy w wartości mniejszej, niż średniej dla obszaru, ze względu na zachowanie zasady ładu przestrzennego oraz fakt, iż parametr ten powinien korespondować z sąsiednimi budynkami. Organ miał także na uwadze jak najlepsze wkomponowanie nowego budynku w zastany układ urbanistyczny. Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono w wysokości min. 35%, wskazując na obowiązek zachowania i zabezpieczenia przed zniszczeniem jak największej ilości drzew rosnących na terenie inwestycji. Kolegium nie kwestionuje ustaleń w tym zakresie. Ustalenie szerokości elewacji frontowej (tj. od ul. [...]) na poziomie 20m z tolerancją +-1 m. dla pojedynczej części elementu /segmentu naziemnego dokonano w oparciu o przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia. Parametr ten ma odniesienie do ustalonej w analizie średniej tego parametru wyliczonej dla obszaru analizowanego Uwzględniono w wyliczeniach niewielką przestrzeń zamkniętego terenu inwestycji wewnątrz istniejącej zabudowy. Wskazano na potrzebę oddzielenia nowej zabudowy od przestrzeni podwórka. Wyliczony wskaźnik dla trzech wnioskowanych segmentów ma odniesienie do szerokości elewacji frontowej kilkudziesięciu budynków znajdujących się w kwartale [...] i [...]. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do okapu ustalono w wartości 11 m +- 0,5m mierzonej od rzędnej terenu istniejącego tj. 208,80 mnpm. Garaż podziemny ma zostać całkowicie zagłębiony w terenie. W analizie podano, także że wzorowano się ustalając ten parametr na wysokości elewacji frontowej sąsiednich budynków mieszkaniowych, obniżając wartość wnioskowanego parametru do ustalonej. W szczególności nawiązano do wartości budynków znajdujących się na wjeździe do kwartału tj.l0m,dz.53/1, 7m.dz.54/2 i lim dz.52. Są to uśrednione wartości nie nawiązujące ani do zabudowy przy ul. [...] – 13 m - na dz. [...] czy 19,5m -dz. [...], ani do wysokości budynków jednorodzinnych - ok. 8 m do attyki na dz. [...], [...]. Geometrię dachu ustalono w oparciu o przepis § 8 Rozporządzenia ustalając przekrycie budynku dachem płaskim Ustalono całkowitą wysokość budynku na poziomie od 11,5, mierzonej od rzędnej terenu istniejącego tj. 208,80 mnpm. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje ustalonych parametrów, gdyż w posiadają szczegółowe uzasadnienie oraz pokrycie w podanych tabelarycznie danych kilkudziesięciu budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Uwzględnione zostały zarówno wniosek Inwestora jak i specyficzne możliwości terenu inwestycji wewnątrz określonego kwartału. Analiza urbanistyczna- architektoniczna sporządzona została przez osobę uprawnioną, posiadającą wymaganą specjalistyczną wiedzę, opiniach i uzgodnieniach. Wbrew zarzutom odwołania analiza stanowiąca kluczowy dowód w sprawie nie budzi wątpliwości ani merytorycznych ani formalnych. Analiza jest dokumentem szczegółowo i szeroko omawiającym możliwości i warunki umiejscowienia we wskazanym terenie nowej inwestycji. W tych okolicznościach Kolegium nie kwestionuje kompletności postępowania dowodowego. Podobnie oceniamy brak uzasadnienia dla przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, oględzin. Przywołując regulację z art. 6 ust. 2 u.p.z.p., wskazuje się, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera tylko pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie warunków zabudowy nie musi bowiem zawsze oznaczać, iż dojdzie do realizacji planowanej inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlega ocenie celowość, czy słuszność projektowanej zabudowy. Każdy ma prawo w granicach określonych w ustawach do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Uprawniony do nieruchomości może ją zagospodarować dowolnie w ramach istniejących przepisów prawa formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację. Podkreśla się ponownie, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno - budowlanych. Kwestie te należą do materii normowanej przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). O tym zaś rozstrzyga będzie organ właściwy w sprawach pozwoleń na budowę, związany powyższym: przepisami i wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, w tym odnoszącymi się do ochrony interesów innych osób. Zakres ochrony interesów osób trzecich jest różny dla każdego z postępowań w procesie inwestycyjnym, a o ostatecznym kształcie projektowanego obiektu przesądzi organ architektoniczno -budowlany. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu ograniczenia przez inwestycję dostępu do światła słonecznego Kolegium wskazało na zawarte w pkt II pkt.5 załącznika nr 1 do decyzji ogólne wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Umorzenie postępowania w części obejmującej budowę zjazdu z działki nr [...] [...] w K. tj. działki stanowiącej drogę publiczną ul. [...], jest uzasadnione i wynika ze zmiany art.29 ust.6 ustawy z dnia 21.03 1985 r. o drogach publicznych / Dz.U.z 2016 poz. 1440 ze zm./, gdzie zlikwidowano obowiązek pozyskiwania dla takiej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie < Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w K. (sygn. II SA/Kr 1035/18) < P. B. (sygn. II SA/Kr 1036/18) < W. S. i B. C. - S. (sygn. II SA/Kr 1088/18). Spółdzielnia Mieszkaniowa im[...] zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz działanie wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa", a w szczególności poprzez niezbadanie uwarunkowań faktycznych i prawnych działki mającej zapewnić dostęp do drogi publicznej. b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marea 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. P. B. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7 kpa i art. 77 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli - mieszkańców sąsiednich nieruchomości, a w szczególności mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] 2) § 3 pkt 22) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422/, zgodnie z którym przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wskaźnik ten ustala się poniżej średniej 3) art. 5 ust. 1 pkt: 1), 3), 8) i 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290, ze zm.), zgodnie z którymi obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.), dotyczących: . nośności i stateczności konstrukcji, . bezpieczeństwa pożarowego, . higieny, zdrowia i środowiska, . bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów, . ochrony przed hałasem, . oszczędności energii i izolacyjności cieplnej, . zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych; . możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego; . odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej; . poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, - poprzez jego całkowite pominięcie i niezapewnienie ochrony dla nieruchomości sąsiednich, w szczególności do nieruchomości położonej przy ul. [...], niezapewnienie ochrony dla nośności i stateczności konstrukcji kamienicy skarżących, higieny i zdrowia środowiska, bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów położonych w pobliżu planowanej inwestycji oraz brak zabezpieczenia zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych, w tym ograniczenie dostępności światła dziennego i powietrza, co skutkować będzie zwiększeniem wilgotności i zagrzybienia na nieruchomości sąsiednich; 4) art. 9, 10 i 28 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi, między innymi, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co nie zostało zapewnione stronom na kanwie niniejszego postępowania; 5) art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez lakoniczne i marginalne odniesienia się do uwag stron postępowania, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu 6) art. 85 w zw. z art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak przeprowadzenia oględzin nieruchomości, co stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz skutkowało niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy poprzez brak zweryfikowania twierdzeń skarżących w zakresie wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości skarżących; 7) § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zaniechanie przeprowadzenia w sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy analizie urbanistyczno-architektonicznej, kompleksowego badania obszaru analizy, a uwzględnienie jedynie parametrów jedynie niektórych działek i budynków posadowionych w tym obszarze, co powoduje, że analiza tych wskaźników nie odzwierciedla rzeczywistych danych z obszaru analizowanego. 8) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie albowiem nie można stwierdzić, że projektowane przedsięwzięcie o parametrach ustalonych w badanej decyzji istotnie wkomponowuje się w istniejące otoczenie, a także zaniechanie zbadania treści projektu budowlanego w kontekście przepisów techniczno - budowlanych 9) art. 89 § 1 kpa w zw. z art. 85 § 1 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz oględzin nieruchomości w sytuacji, gdy istniała potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz istniały okoliczności wymagające wyjaśnienia w drodze oględzin. Nadto, podniósł, że w jego ocenie analiza urbanistyczna nie spełnia wszystkich niezbędnych elementów. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. B. C. i W. S. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa administracyjnego, procesowego i materialnego, a to: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie warunków zabudowy - mimo braku łącznego spełnienia wszystkich niezbędnych przesłanek określonych w przepisie; 2. § 6 i § 7 Rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe ustalenie obligatoryjnych warunków zabudowy; 3. art.7,8,11 i 77 ustawy z dnia 14, czerwca 1960r Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na nieuwzględnieniu słusznego i interesu osób trzecich w postępowaniu, brak wyjaśnienia zasadności przyjętych rozwiązań, oraz działania wbrew zasady "dobrego sąsiedztwa'', 4. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu instancji, zamiast jego uchylenia. W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i zakaz wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawy o sygn. II SA/Kr 1036/18 i II SA/Kr 1088/18 zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. II SA/Kr 1035/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej z uwagi na znaczną liczbę stron postępowania tj. 31, Przewodniczący zarządził przeprowadzenie w sprawie posiedzenia niejawnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Rozpocząć trzeba od oceny analizy urbanistyczno – architektonicznej, która stała się kanwą dla ustalenia parametrów dla zamierzonej inwestycji, albowiem sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Sporządzona w niniejszej sprawie analiza (k. 1150 i nast. akt adm.) wskazuje, że teren inwestycji kubaturowej zlokalizowany jest wewnątrz zespołu zabudowy ograniczonego ulicami [...] oraz [...], który to zespół stanowi dla niej najbliższe sąsiedztwo. Dodać należy, że kwartał ten stanowi jedynie niewielką część obszaru analizy. Przy omawianiu form zabudowy występujących na terenie, autorka brała pod uwagę zabudowę występującą w obszarze analizowanym, wypowiadając się w ogólności o cechach zabudowy wielorodzinnej kwartałowej, blokowej, oraz usługowej. Jednak przy przejściu do konkretnych parametrów powierzchni zabudowy i szerokości elewacji frontowej skupiła się jedynie na kwartale zabudowy ograniczonym ulicami [...] oraz [...] (dalej "kwartał"). Analiza w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy wskazuje, że wskaźniki w całym obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane i wynoszą od 10 % do 86 %, natomiast średni wskaźnik w kwartale wynosi 41 %. Nawiązując do tego, organ I instancji w załączniku nr 3 do decyzji wskazał tak samo, że wskaźnik 41 % dotyczy średniej z kwartału, zaś na wstępie akapitu 3c podał, że średni wskaźnik zabudowy z całego obszaru analizowanego wynosi 41 %. Do takiego stwierdzenia organ nie miał żadnych podstaw, nie upoważnia go do tego przytoczona wyżej treść analizy, gdyż wynika z niej, że podano wyłącznie średnią z kwartału. Ostatecznie w załączniku do decyzji organ wskazał, że uznaje regulację zawartą w § 5 ust. 1 Rozporządzenia za wystarczającą dla planowanej zabudowy (czyli średnia z obszaru analizowanego), jednocześnie stwierdzając, że będzie to przedział od 26 %do 32 %, stosownie do dyspozycji § 5 ust. 2 Rozporządzenia. Niezależnie od tego, że organ sam sobie zaprzecza, powołując wykluczające się przepisy, to istotne jest, że nie odnosi się do średniej z całego obszaru, tylko do średniej z kwartału. Z tabelarycznego ujęcia wykazu działek znajdującego się na k. 1125 również wynika, że niezbędnych obliczeń dla wszystkich ustalanych parametrów dokonano w oparciu o parametry zabudowy kwartału, a nie całego obszaru analizowanego. Podobna sytuacja ma miejsce jak chodzi o szerokość elewacji frontowej - analiza wskazuje na średnią z kwartału tj. 12,9 m, jednocześnie odnosząc się tylko i wyłącznie do parametrów zabudowy w kwartale, proponuje szerokość elewacji 20 m +/- 1 m ("pojedynczej części naziemnej/segmentu budynku", o czym niżej). Zarówno zatem w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy, jak i szerokości elewacji frontowej, które to parametry mają być ustalone w pierwszej kolejności w oparciu o średnią z obszaru, brak ustalenia średniej z obszaru analizowanego, posłużono się natomiast średnią z kwartału stanowiącego niewielką część obszaru analizy. Tymczasem analiza winna odnosić się do całego obszaru analizowanego, a nie do jego wybranych fragmentów. Nawet jeśli ostatecznie autor analizy dojdzie do przekonania, że – tak jak w sprawie niemniejszej – nowa zabudowa powinna nawiązywać do zabudowy najbliższego kwartału, to może to odpowiednio uzasadnić i ustalić parametry na zasadzie wyjątków, które to wyjątki rozporządzenie dopuszcza w zasadzie co do każdego z ustalanych parametrów. Jednak punktem wyjścia do rozważań na temat wszelkich wyjątków i odstępstw winno być rzetelne zbadanie średnich parametrów wszystkich zabudowanych nieruchomości w obszarze analizowanym, a nie tylko w jego fragmencie. Reasumując, brak danych co do działek z obszaru analizowanego, brak obliczenia stosownych średnich z obszaru, a w to miejsce nieuprawnione oparcie się tylko na danych z kwartału prowadzi do konkluzji o wadliwości analizy i jej wniosków w zakresie wskazanych parametrów. Podkreślić należy, że takie działanie można by oceniać pozytywnie tylko przy uprzednim zgromadzeniu danych i obliczeniu średnich z całego obszaru. Kolejno należy podnieść, że nazwa inwestycji obejmuje 1 budynek mieszkalny wielorodzinny. Natomiast ustalenie szerokości elewacji frontowej nastąpiło nie tylko w oparciu o wadliwe dane, ale ponadto w odniesieniu do "pojedynczej części naziemnej/segmentu budynku". Należy zatem wyjaśnić, czy inwestycja będzie obejmować więcej niż 1 budynek (a w takim razie nie odpowiada temu nazwa inwestycji) a jeśli ma być to np. jeden budynek z rozczłonkowaną bryłą, to skonkretyzowania wymaga co najmniej to, ile owych "pojedynczych części naziemnych/segmentów budynku" jest planowanych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ doprowadzi do sporządzenia niewadliwej analizy uwzględniającej powyższe wskazania celem ustalenia kwestionowanych parametrów w sposób poprawny i wyjaśni kwestię związaną z przedmiotem inwestycji. Przechodząc do krótkiego omówienia zarzutów niezasadnych, trzeba wskazać, że pozostałe parametry zabudowy zostały ustalone poprawnie i należy odwołać się w tym zakresie do wypowiedzi organu I instancji. Dotyczy to w szczególności wysokości elewacji frontowej i geometrii dachu. Co do natomiast linii zabudowy, to nie ulega wątpliwości, że inwestycja ma być realizowana w tzw. drugiej linii zabudowy. Jeden z zarzutów skarżącej dotyczy braku ustalenia linii zabudowy. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko WSA w Opolu zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2016 r. II SA/Op 517/15, LEX nr 2011239: "(...) brak jest prawnie uzasadnionych względów dla wyznaczenia linii zabudowy "w głębi działki" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 497/14, CBOSA). Zaznaczyć bowiem należy, że w decyzji o warunkach zabudowy ustala się tylko jedną linię zabudowy i to tylko od strony drogi publicznej. Brak jest podstaw prawnych do ustalania kilku linii zabudowy, w tym ustalania na działce granic, wewnątrz których może odbywać się zainwestowanie, przez limitowanie na działce granic zabudowy nie od strony drogi lecz w głębi działki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 218/14, CBOSA). Sąd podziela zatem stanowisko organów orzekających, w tym organu odwoławczego, że brak jest prawnie uzasadnionych względów dla wyznaczenia linii zabudowy "w głębi działki" (tzw. drugiej linii zabudowy) - wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 496,10, LEX 863095. W tym zakresie podzielić należy wykładnię pojęcia "linii zabudowy" przedstawioną w orzeczeniu NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 789/07 (CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą należy przyjąć, że linia zabudowy nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione frontony budynków, lecz jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy terenu. Linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego. Linia zabudowy (linia regulacyjna) w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Natomiast już do inwestora należy precyzyjne określenie lokalizacji inwestycji na jego nieruchomości. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być możliwe dla każdej inwestycji, która nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w oparciu o istniejącą zabudowę. Tylko taka interpretacja art. 61 ustawy w zw. z § 4 rozporządzenia daje się pogodzić z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.)".W efekcie powyższego stwierdzić trzeba, że brak ustalenia linii zabudowy w warunkach niniejszej sprawy nie jest błędem. Brak także podstaw do uwzględnienia zarzutu nieodpowiedniego uzbrojenia w drogę dojazdową (od drogi publicznej) z powodu jej parametrów – zbyt wąskich w ocenie skarżącej Spółdzielni. Tutaj Sąd odwołuje się do wyroku WSA w Krakowie (z dnia 13 września 2016 r. I SA/Kr 534/16, LEX nr 2120595), gdzie sformułowano tezy: "1. Na gruncie przepisów obecnie obowiązujących nie może budzić wątpliwości, że drogi należą do uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Brak dostatecznego uzbrojenia terenu w drogi jest zatem przeszkodą dla ustalenia warunków zabudowy, a organ administracji ma obowiązek badania spełnienia tej przesłanki. 2. Prawidłowa wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. naprowadza na stwierdzenie, że nie odnosi się on do dróg publicznych. Skoro zatem teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, po której odbywa się ruch kołowy, to nie jest możliwa odmowa ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na niedostateczne uzbrojenie terenu ze względu na parametry tej drogi, w szczególności nie jest także dopuszczalne uzależnianie ustalenia warunków od przebudowy przez inwestora istniejącej drogi publicznej. (...) 4. Niemniej nie można doprowadzać do paradoksu polegającego na tym, że nie bada się przepustowości i parametrów drogi publicznej, a bada się przepustowość drogi wewnętrznej, która doprowadza do drogi publicznej. Oznacza to, że termin "wystarczające uzbrojenie" będzie przede wszystkim odnosił się do kwestii istnienia drogi umożliwiającej dojazd do terenu inwestycji i znajdującej się na jej terenie, względnie bezpośrednio z tym terenem związanej". Nie ulega wątpliwości, że taka droga dojazdowa istnieje, zaś jej ewentualne parametry będą badane przy udzieleniu pozwolenia na budowę. Nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia w niniejszym postępowaniu przepisów techniczno – budowlanych. Sąd podziela zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd – niesporny co do zasady w orzecznictwie sądowym pogląd – że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno - budowlanych. Kwestie te należą do materii normowanej przez przepisy ustawy Prawo budowlane i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). O zachowaniu (lub nie) tych wymagań rozstrzygać będzie organ właściwy w sprawach pozwoleń na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 85 § 1 Kpa, tj. braku przeprowadzenia oględzin nieruchomości, to wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Dla ustalenia warunków zabudowy co do zasady oględziny w rozumieniu art. 85 § 1 Kpa nie są potrzebne, a na pewno nie są wymagane. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę rozumie stanowisko skarżących co do tego, że zabudowa wewnątrz kwartału pogorszy jakość życia mieszkańców sąsiednich nieruchomości i to w różnych jego aspektach, jednak nie ma żadnej podstawy prawnej, aby z tego powodu odmawiać właścicielowi nieruchomości prawa zabudowy własnych działek. Jedynie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może ustalić określone tereny jako wolne o zabudowy. Natomiast w jego braku – ustalanie warunków zabudowy odbywa się na jednolitych zasadach dla wszystkich inwestorów, w całej Polsce. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do modyfikacji tych zasad według własnego uznania, a jego działania ograniczają się do kontroli zgodności z prawem (a nie z zasadami słuszności) działania organów administracji publicznej podczas kontrolowanych przez sąd postępowań administracyjnych. Końcowo należy odnieść się do zarzutu skargi B. C. – S., kwestionującego przyjęcie kontynuacji funkcji zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy na kilku działkach w sąsiedztwie występuje zabudowa jednorodzinna, zaś zabudowa wielorodzinna występować ma po drugiej stronie ulicy. Otóż z punktu widzenia ładu przestrzennego bierze się pod uwagę nie tylko działki w najbliższym sąsiedztwie, ale także inne występujące w obszarze analizy. Należy opowiedzieć się za nadaniem szerokiego znaczenia pojęciu sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa u.p.z.p. Wymóg zasady dobrego sąsiedztwa winien być zatem realizowany przy zachowaniu tej podstawowej zasady planowania przestrzennego. Przez ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne, stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierającego definicję legalną tego pojęcia (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 r. IV SA/Po 1121/17, LEX nr 2493259). Kontynuacją funkcji mieszkaniowej będzie zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jak i wielorodzinna. Sąd nie dopatrzył się także w niniejszej sprawie innych zarzucanych naruszeń prawa procesowego tj. art. 9, 10, 28 i 107 § 3 Kpa. Wobec faktu istotnego naruszenia przepisów prawa, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3, 5 i 6 Rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji punktu I wyroku. Podstawę procesową rozstrzygnięcia stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W pkt. II i III wyroku orzeczono o zwrocie kosztów postępowania odpowiednio dla skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K. oraz B. C. – S., na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Natomiast do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie (art. 205 § 1, art. 211, art. 213 pkt. 1 p.p.s.a.). Na zasądzone na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej im[...] w K. koszty w wysokości [...] zł składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego wpisu oraz kwota [...]zł tytułem zwrotu części zaliczki, uiszczonej w kwocie [...]zł na pokrycie kosztów tłumaczenia dokumentów na język angielski (kwota ta wynika z wypłaconych tłumaczowi kosztów tłumaczenia dokumentów w sprawie ze skargi S.M. im. [...]). Pozostała część zaliczki tj. kwota [...]zł zostanie zwrócona stronie skarżącej z kasy sądu. Na zasądzone na rzecz B. C. – S. koszty w wysokości 1732,87 kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu oraz kwota [...]zł tytułem zwrotu części zaliczki, uiszczonej przez skarżącą w kwocie [...]zł na pokrycie kosztów tłumaczenia dokumentów na język angielski (kwota ta wynika z wypłaconych tłumaczowi kosztów tłumaczenia dokumentów w sprawie ze skargi B. C. – S. i wówczas żyjącego jeszcze W. S.. K. K. M. – F. kosztów w sprawie nie poniosła). Pozostała część zaliczki tj. kwota [...]zł zostanie zwrócona skarżącej z kasy sądu. W pkt. IV wyroku orzeczono o zwrocie kosztów postępowania dla skarżącego P. B. na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 980 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.)