II SA/Kr 1037/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia: skargę odrzucić Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem wniesionym przez W.L. decyzję Burmistrza Miasta T. orzekającej o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa. We wszystkich pismach składanych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego podawała ona adres: ul. [...]. Wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skierowano do skarżącej na ww. adres, ale pomimo dwukrotnego awizowania (w dniu 6 kwietnia 2009 r. i 14 kwietnia 2009 r.), przesyłka ta nie została odebrana przez skarżącą. Dnia 10 czerwca 2009 r. skarżąca wniosła na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/09 odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to zostało odebrane przez skarżącą w dniu 25 stycznia 2010 r. i do dnia 25 lutego 2010 r. nie zniesiono na nie zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarżąca W.L. wniosła skargę na decyzję w Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Jedną z pierwszych czynności, jakie po wniesieniu skargi podejmuje Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zbadanie, czy nie zachodzą braki w możliwości nadania skardze prawidłowego biegu w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W tym zakresie bada się również zachowanie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] doręczono skarżącej z dniem 20 kwietnia 2009 r. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują sytuacje, w których doręczając adresatowi przesyłkę w toku postępowania administracyjnego nie zastanie się adresata w jego domu. Wówczas albo pozostawia się przesyłkę dorosłemu domownikowi, dozorcy domu (jeżeli zobowiązał się ją oddać adresatowi), a jeżeli nie można w ten sposób doręczyć, wówczas stosuje się tzw. doręczenie zastępcze uregulowane w art. 44 K.p.a. Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie tzw. "zastępcze" jest w świetle prawa skuteczne (czyli wywołujące skutki takie, jak gdyby osobiście doręczono adresatowi) z upływem 14 dni od dnia pozostawienia przesyłki listowej w urzędzie pocztowym pod warunkiem, że będzie miało miejsce dwukrotne tzw. awizowanie tej przesyłki. W tej sprawie pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki dla adresata (czyli awizowanie) miało miejsce 6 kwietnia 2009 r. Kolejne awizowanie było dokonane 14 kwietnia 2009 r. Upływ okresu 14-dniowego liczonego od daty 6 kwietnia 2009 r., zakończył swój bieg z dniem 20 kwietnia 2009 r. Tym samym już od dnia 21 kwietnia 2009 r. rozpoczął dla strony skarżącej bieg 30-dniowy okres na ewentualne wniesienie skargi. Termin ten kończył swój bieg się z dniem 20 maja 2009 r. (środa). Skargę zaś skarżącą wniosła 10 czerwca 2009 r., czyli po upływie terminu. Znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji datowanej na dzień 8 czerwca 2009 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]) nie stanowi daty, od której należy w tej sprawie liczyć rozpoczęcie terminu do wniesienia skargi. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują tryb doręczania przesyłki w przypadku nieobecności adresata. Zgodnie z powołanym art. 44 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście lub przez domownika, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w urzędzie pocztowym, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w tym 7-dniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Tym samym późniejsze dowiedzenie się przez skarżącą o treści zaskarżonej decyzji bądź faktyczne jej odebranie nie może być uznane za skuteczne doręczenie warunkujące rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Przeciwna argumentacja prowadziłaby do naruszenia art. 44 K.p.a., a wręcz zanegowania zasadności takiej regulacji, skoro tzw. doręczenie zastępcze nie odnosiłoby żadnego skutku, a po takim doręczeniu adresat osobiście odbierałby przesyłkę i liczyłby terminy do np. wniesienia skargi od daty osobistego odbioru. Wprawdzie, jak skarżąca podaje, ma ona jeszcze inne miejsce zamieszkania (poza ul. [...]), ale we wszystkich pismach składanych w toku sprawy przez samą skarżącą, tak w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym – podaje ona tylko adres przy [...] w M. Tym samym nie zachodzi również sytuacja ewentualnego zmiany miejsca zamieszkania (przeprowadzenia się skarżącej). Skarżąca może mieć kilka miejsc, w których przebywa, wówczas jednak powinna wskazać organom to miejsce, na adres którego zamierza otrzymywać przesyłki. Tak też postąpiła skarżąca w tej sprawie konsekwentnie wskazując adres przy ul. [...]. Ponadto prawomocnym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił skarżącej w tej sprawie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Tym samym skarżąca wniosła skargę z naruszeniem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącej zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia). W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi ma i ten skutek, że Sąd nie może odnieść się do jakichkolwiek zarzutów zawartych w skardze ani ocenić prawidłowość czynności podjętych przez organy administracyjne w tej sprawie. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.