II SA/Kr 1039/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej K. T. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta Z. decyzją z [...] lutego 2009 r., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) na wniosek B.M. – P. ustalił warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego (domu letniskowego) wraz z urządzeniami budowlanymi: miejscami postojowymi, komunikacją wewnętrzną w granicach terenu określonego we wniosku, w Z. w rejonie ul. [...] (dz. ewid. 1, 2 , 3 obr. [...]). Organ podał, że integralną część decyzji stanowią załączniki: załącznik nr 1 - mapa z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji oraz załącznik nr 2 i 3 - wyniki analizy. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ewidencją gruntów, działki 1, 2 , 3 sklasyfikowane są jako grunty zabudowane i zurbanizowane. Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podał, że granicę obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 3-krotnej szerokości frontu działki od granic działki budowlanej na kopii mapy zasadniczej. Funkcja projektowane go budynku będzie kontynuacją funkcji istniejących w sąsiedztwie budynków. Przy ustalaniu intensywności wykorzystania terenu analizie poddano 25 posesji. Ze względu funkcję obiektu - drobnokubaturowy domek letniskowy-odstąpiono od szczegółowej analizy warunków architektonicznych. Obowiązującą linię zabudowy wyznaczono jako przedłużenie linii usytuowania budynku na działce sąsiedniej. Projekt decyzji uzyskał następujące uzgodnienia: Wydziału Drogownictwa i Transportu - pismem z 23.12. 2008 r. Okręgowego Urzędu Górniczego - postanowieniem z [...] 01. 2009 r., Starostwa Powiatowego - Geologa Powiatowego - postanowieniem z [...]. 12. 2008 r. Nadto organ podał, że strony postępowania wniosły uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji, jednak na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła K.T. w imieniu własnym oraz R.T. i A.S.. W uzasadnieniu wskazała, że sprawa dotyczy tych samych działek, na których inwestor R.P. wybudował dom z oczywistym naruszeniem prawa, co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Wskazała, że podtrzymuje swoje zarzuty podniesione we wcześniejszych pismach, które dotyczyły m. in. wyznaczenia linii zabudowy sprzecznie z § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. Podkreśliła, że kluczowe znaczenie w sprawie ma kwestia odległości pomiędzy drewnianymi budynkami. Zdaniem ekspertów nie da się, na tak małych działkach, postawić nowego, wolnostojącego budynku tym bardziej, iż okoliczny teren jest strefą całkowicie zurbanizowaną. Według odwołujących się, decyzja stanowi próbę zalegalizowania istniejącej samowoli budowlanej. Pismem z 19. 03. 2009 r. K.T. przedłożyła prawomocną decyzję Burmistrza Miasta Z. z [...]. 01. 2009 r. ustalającą na wniosek K.T. warunki zabudowy dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr 4 , 5 , 6 i 7 obr. [...] w Z. W piśmie z 7. 07. 2009 r. K.T. uzupełniła odwołanie, podnosząc, że w stosunku do przedmiotowego terenu również było prowadzone postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dla domku letniskowego. Burmistrz Miasta Z. w uzasadnieniu decyzji odmownej z [...]. 01. 2006 r., powołując się na wyniki analizy wskazał, że inwestycja jest niedopuszczalna, gdyż znajduje się w całości w terenie poza linią zabudowy ul. [...], powodując jej naruszenie. Organ wskazał również, że odległość zabudowy od granicy działki budowlanej powinna wynosić co najmniej 4 m dla budynku z otworami okiennymi i 3 m bez otworów, a jak wynika z uzasadnienia decyzji z [...]. 01. 2006 r., planowana inwestycja kryteriów tych nie spełniała. Podniosła, że w jej ocenie, organ l instancji nie powinien wydać skarżonej decyzji, którą ustalił warunki zabudowy dla tego samego terenu mimo "niezmienionego stanu faktycznego i prawnego" i wskazała, że zmianie uległy tylko oznaczenia działek przedmiotowego terenu zabudowy. Podkreśliła, że ustalone w skarżonej decyzji usytuowanie wnioskowanego obiektu narusza przepisy przeciwpożarowe. Na potwierdzenie wysuniętych zarzutów odwołała się do opinii rzeczoznawcy budowlanego. Nadto podała, że organ l instancji nie przeprowadził szczegółowej analizy warunków architektonicznych oraz pominął właścicieli niektórych sąsiednich w tym działek nr ewid.: 8 i 9 . Zarzuciła, że do decyzji nie załączono dokumentu wskazującego obowiązujące linie zabudowy, a linię zabudowy wskazaną w decyzji przyjęto w oparciu o jeden, dalej położony obiekt nie wskazując, dlaczego pominięto inne bliżej położone budynki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z § 3 ust. 1-2, § 4 ust. 1, § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzja poza ustaleniem obowiązującej linii zabudowy nawiązanej prawidłowo do lica budynku nr [...] nie określa żadnych innych odległości usytuowania zabudowy na działce wnioskodawcy. Jako przedwczesne ocenił obawy dotyczące zagrożenia pożarowego, czy braku wymaganych odległości wnioskowanego do zabudowy budynku od zabudowy już istniejącej. Wskazał, że nowy obiekt, stanowiący przedmiot wniosku winien spełniać wszelkie przepisy odrębne, w tym warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał także, iż celem postępowania nie może być legalizacja samowoli budowlanej, gdyż jest to odrębne postępowanie prowadzone przez inny organ. Argumentacja zawarta w pismach, do których nawiązała odwołująca się nie może być wzięta pod uwagę, gdyż dotyczyła innej sprawy zakończonej przed wszczęciem niniejszego postępowania, a mianowicie budynku wzniesionego na działkach 1 , 2 i 3 w oparciu o decyzję z [...]. 06. 2007 r., w stosunku do której, na mocy ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]. 08. 2008 r., została orzeczona nieważność. Organ odwoławczy podał również, że analiza dokumentu w postaci kopii decyzji o warunkach zabudowy z [...]. 01. 2009 r. na sąsiednich działkach nie wnosi do sprawy nowych okoliczności. Nadto organ odwoławczy podał, że ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej na podstawie § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia z 26. 08. 2003 r. zostało prawidłowo uzasadnione. Przyjęcie wskaźnika zabudowy 0,19 wynikało z niewielkich gabarytów planowanego obiektu, które z kolei limitowane są szerokością działki, jej powierzchnią i istniejącą zabudową. Z tych samych przyczyn nie było możliwe ustalenie szerokości elewacji frontowej (stanowiącej jednocześnie elewację szczytową) budynku letniskowego, większej niż 5,50 m, bowiem przyjęcie szerokości średniej z obszaru analizowanego, nawet pomniejszonej o 20% tj. 10,70 m. nie pozwoliłoby na usytuowanie budynku w odległościach od granicy północnej i południowej działki - zgodnych z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła K.T. , zarzucając rażące naruszenie art. 7, art. 28, art. 61 § 4, art. 77, art. 107, art. 109 kpa oraz przepisów § 3, § 6 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie określenia sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6, art. 54 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów § 3, § 4, § 6, § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiła argumentację podniesioną w odwołaniu, a w jego uzupełnieniu zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez nią odwołaniu. Ponownie odwołała się do decyzji Burmistrza Miasta Z. z [...]. 01. 2006 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr 1 i 10 obr. [...] wskazując, że wymieniona w niej działka nr 10 odpowiada obecnie, powstałym z jej podziału, działkom nr 2 i 3 . W związku z tym podniosła, że jest dla niej niezrozumiałe dlaczego w decyzji z [...]. 01. 2006 r. Burmistrz M. Z. uznał, że wnioskowany wtedy do zabudowy budynek znajduje się w całości "poza linią zabudowy" przy ul [...] ,, a z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynikało, że nie ma możliwości lokowania budynku na obszarze w/w działek zgodnie z warunkami technicznymi (w/g których budynek może być lokowany w odległości 3 lub 4 m. od granicy), natomiast w decyzji l instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, organ dla tego samego obszaru i "w tych samych okolicznościach" poza zmianą inwestora - ustalił warunki zabudowy. W ocenie skarżącej organ naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 kpa, nie odnosząc się do zastrzeżeń. Nadto zarzuciła, że organy l i II instancji nie uwzględniły wszystkich stron postępowania tj. właścicieli działek: 8 , 9 ,11 , 12 oraz, że zaskarżona decyzja nie została doręczona A.T. i R.T. .Powtórzyła również zastrzeżenia co do wyznaczenia linii zabudowy. Podniosła, że ustalenia szerokości elewacji frontowej wymagane przez § 6 ust. 2 rozporządzenia z Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. nie zostało wystarczająco uzasadnione. Wskazała, że szczególnie istotna w przedmiotowym postępowaniu jest ochrona osób trzecich, bowiem ustalone w decyzji warunki mają charakter wiążący w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Tymczasem inwestycja została ulokowana w niedopuszczalnej, sprzecznej z przepisami odległości od sąsiednich działek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dodatkowo wskazano, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 kpa, gdyż wszystkie fakty podniesione przez skarżącą były znane organom obydwu instancji i zostały wzięte pod uwagę. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie można było uwzględnić analizy sporządzonej do decyzji wydanej w dniu [...]. 01. 2006 r. , a dla rozpatrywanej sprawy została sporządzona nowa analiza. Podano, że działki nr 11., 12 oraz 9 i 8 nie sąsiadują z terenem planowanej lokalizacji budynku letniskowego, czyli z działkami 1 i 3 . Graniczą wprawdzie z działką nr 2 lecz działka ta (zabudowa budynkiem nr [...]) nie jest faktycznie brana pod uwagę jako teren lokalizacji nowej zabudowy. Nie ma więc żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wskazał, że decyzja dla A.T. i R.T. została doręczona ich pełnomocnikowi tj. K.T. Obowiązująca linia zabudowy jest oznaczona na mapie stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji. Linia prawidłowo nawiązuje do budynku nr [...] na działkach nr 13 i 14 , przy czym organ wskazał, że projektowany budynek na obszarze obejmującym działki nr: 15 i 16 i 17 wydanej przez Burmistrza Miasta Z. 5 stycznia 2009 r. o warunkach zabudowy ustala nieprzekraczalną linię zabudowy również w nawiązaniu do budynku nr [...]. Ustalony parametr szerokości elewacji frontowej został prawidłowo uzasadniony. Organ podkreślił, że decyzja nie określa ani odległości usytuowania projektowanego budynku od granicy działki i istniejącej zabudowy, ani jakichkolwiek ustaleń w zakresie konstrukcji budynku. Nieuprawniony jest w konsekwencji zarzut naruszenia interesu osób trzecich. Jest to bowiem zarzut przedwczesny, gdyż inwestor obowiązany jest do zachowania w trakcie sporządzania projektu budowlanego wszystkich przepisów odrębnych, w pierwszej kolejności warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto Kolegium podało, że nie przyjęło opinii techniczno-budowlanej, ponieważ odnosi się ona do istniejącego na działce budynku, który nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji. Decyzja nie ma też na celu zalegalizowania samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji nie odpowiadają prawu. Przede wszystkim należy podnieść, że obowiązkiem organu jest prawidłowe ustalenie kręgu stron w każdej sprawie, jednak w przedłożonych aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy brak dokumentów tj. wypisów z ksiąg wieczystych i z rejestru gruntów umożliwiających weryfikację poprawności działania organów w tym zakresie w sprawie z wniosku B.M.-P. o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego (domu letniskowego) wraz z urządzeniami budowlanymi, miejscami postojowymi i komunikacja wewnętrzną w granicach terenu określonego we wniosku, w Z. w rejonie ul. [...] na działkach nr 1 , 2 i 3 , w obr.[...]. W sprawie niesporne jest jednak, że w postępowaniu przed organami l i II instancji nie brali udziału właściciele lub wieczyści użytkownicy działek nr ewid.: 8 , 9 , 11, 12 , graniczących z działką nr ewid. 2 obr. [...], która to działka -obok działek nr 1 i 3 - została objęta wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy ustosunkowując się w odpowiedzi na skargę do zarzutu skarżącej o pominięciu w/w stron przyznał, że w sprawie nie uwzględniono właścicieli działek nr 8 , 9 11, 12 , graniczących z działką nr 2 . Należy podkreślić, że w ocenie organu odwoławczego właścicielom powyższych działek nie przysługuje status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ponieważ działka nr 2 " "faktycznie nie jest brana pod uwagę jako teren lokalizacji nowej zabudowy". W ocenie sądu z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Oceniając czy właścicielom działek nr: 8 , 9 ,11 ,12 graniczących z działką nr 2 przysługuje przymiot stron postępowania należy wskazać na treść art. 28 kpa stanowiący, że stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Określając osoby, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy trzeba także wskazać na treść art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych oraz treść art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt. 2 lit. d stanowiący, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa się wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Z przepisów tych wynika zatem, że osoby trzecie mają prawo domagać się ochrony swego interesu prawnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. A zatem także właścicielom lub użytkownikom wieczystym działek sąsiadujących z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przysługuje status strony postępowania ( por. uchwałą 5 sędziów NSA z 4. 12. 1995 r. , sygn. VI SA20/95, ONSA 1996/2/54, Lex 23844). Ponieważ w rozpatrywanej sprawie przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji budowa budynku mieszkalnego (domu letniskowego) wraz z urządzeniami .budowlanymi: miejscami postojowymi, komunikacją wewnętrzną - zgodnie z wnioskiem B.M.-P. z 10.10.2008 r. - objęła teren trzech działek o nr ewid. 1 , 2 i 3 obr. [...] w Z. to nie jest uprawnione przyjęcie - tak jak to przyjęły organy l i li instancji - że właściciele działek sąsiadujących z działką nr 2 nie mają przymiotu strony. Trzeba podkreślić, że nawet jeżeli planowany budynek będzie lokowany na działce nr 1 , czego zresztą decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z [...].02.2009 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją nie przesądza, wskazując jedynie w graficznym załączniku nr 1 "nieprzekraczalną linię zabudowy" na terenie w/w działki, to cała planowana inwestycja obejmuje obok budynku mieszkalnego także inne urządzenia budowlane: miejsca postojowe i komunikację wewnętrzną. Należy także podkreślić, że w uzasadnieniach decyzji organów organy l i II instancji brak jakichkolwiek analiz dotyczących wpływu tych elementów wnioskowanej inwestycji na działki sąsiednie. Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu stanowi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania, co uzasadniało uchylenie decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy p.p.s.a. Trzeba również zauważyć, że w postępowaniu przed organem l instancji uchybiono przepisom postępowania administracyjnego w zakresie dyspozycji z art. 10 § 1 kpa. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawarte w treści tego przepisu sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje o jaki moment postępowania chodzi. Jest nim moment, w którym organ, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Naruszenie zasady z art. 10 § 1 stanowi więc kwalifikowaną wadę procesową, która daje podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony (art. 147 kpa). Natomiast jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy wydanie decyzji przez organ l instancji nie zostało poprzedzone skierowaniem do stron zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 kpa. W ocenie sądu organy uchybiły także przepisom art. 61 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącym o konieczności dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Oznacza to, że planowana zabudowa powinna - zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa - odpowiadać istniejącej, zastanej charakterystyce urbanistycznej analizowanego obszaru. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze w ocenie sądu organy nie uzasadniły w sposób wystarczający odstępstwa jakie przyjęte zostało dla wnioskowanego budynku mieszkalnego (domku letniskowego) przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej. Zgodnie z § 6 ust. 1 szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Przepis § 6 ust. 2 dopuszcza wyznaczenie innej szerokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Oznacza to, zatem, że ewentualne odstępstwa wymagają przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i w oparciu o jej wyniki uzasadnienia ewentualnego odstępstwa. Natomiast jak wynika z tekstowego załącznika nr 2 do decyzji l instancji organ ustalił szerokość elewacji wnioskowanego budynku na 5,5 m tj. znacznie poniżej średniej szerokości elewacji w analizowanym obszarze ( 13,4 m), nie przeprowadzając analizy funkcji oraz cech zabudowy obszaru wyznaczonego wokół działki inwestora. Wskazał jedynie, że nowa zabudowa to "drobnokubaturowy domek letniskowy" oraz, że cześć działki, na której planowana jest inwestycja ma szerokość ok. 12 m. W ocenie sądu wskazanie na niewielkie parametry działki nie spełnia w wystarczającym zakresie wymagań § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Nadto trzeba podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa uzasadnienie decyzji administracyjnej pełniąc istotną rolę w realizacji zasady obowiązku informowania stron (art. 9 kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 kpa) powinno zawierać jednoznaczne wyjaśnienie wszelkich istotnych wątpliwości i rozbieżności podnoszonych przez strony. Tych cech nie posiada decyzja l instancji w zakresie uzasadnienia dlaczego w analizowanym terenie organ l instancji ustalił warunki dla zabudowy "domku letniskowego" , którego parametry w tym szerokość elewacji frontowej odbiega znacznie od zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Wada ta nie została wyeliminowana w decyzji drugoistancyjnej. W odniesieniu do pozostałych zarzutów dotyczących ustalenia parametrów wnioskowanej zabudowy należy wskazać, że nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności zarzuty do dotyczące naruszenia przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów technicznych należy uznać za przedwczesne na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy . Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niedoręczenia zaskarżonej decyzji A.S. z domu T. i R.T. , gdyż jak wynika z przedłożonego w aktach administracyjnych sprawy pełnomocnictwa notarialnego z 11. 04. 2008 r. ich pełnomocnikiem w tej sprawie była K.T. . Zgodnie z art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W związku z powyższym organy prawidłowo doręczyły decyzję l i II instancji K.T. , działającej także jako pełnomocnik A.S. i R.T. Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien poprawnie ustalić krąg stron postępowania oraz szczegółowo wyjaśnić i uzasadnić odstępstwo zakresie ustalenia szerokości elewacji frontowej przedmiotowego budynku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" p.p.s.a orzekł jak w sentencji ponieważ stwierdzono istnienie przesłanki dającej podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p. s.a.