II SA/Kr 104/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 7 grudnia 2009 r. nr [....] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skargę oddala. W dniu [....] stycznia 2009r. G.B. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na działce nr [....] w miejscowości K. Do wniosku dołączona została karta informacyjna przedsięwzięcia, wypis skrócony z rejestru gruntów dla działki objętej wnioskiem i działek sąsiednich, a także kopia mapy ewidencyjnej z terenem działki nr [....] oraz terenami działek sąsiednich. Organ l instancji zawiadomił ustalone strony postępowania o jego wszczęciu oraz poinformował o możliwości zapoznania się z wnioskiem oraz złożonymi dokumentami w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Następnie Burmistrz R. zwrócił się do Starosty Powiatu w T. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z wnioskiem o wyrażenie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wykonania raportu oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2009r. Starosta T. wyraził opinię, iż dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2009r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. również wyraził opinię, iż dla opisanego wyżej przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego też postanowieniem z dnia 12 lutego 2009r. Burmistrz R. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Pismami z dnia [....] lutego i [....] lutego 2009r. A.S. - właścicielka działki nr [....] sąsiadującej z działką nr [....] podniosła, iż nie wyraża zgody na budowę tartaku, bowiem inwestycja ta wiązać się będzie z uciążliwościami, takimi jak hałas, zanieczyszczenie środowiska oraz emisją pyłów wytwarzanych w trakcie procesu produkcyjnego. G.B. , po zapoznaniu się z aktami sprawy, w piśmie z dnia [....] 2009r. uzupełniła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzupełnienie to polegało na wskazaniu, iż nie jest możliwa inna lokalizacja przedsięwzięcia, a także na wyjaśnieniu, że prowadzona działalność nie będzie w sposób negatywny wpływać na środowisko, bowiem ilość drewna, która podlegać będzie procesowi obróbki w tartaku (około 200 m3 w ciągu roku) przywozi 9-10 ładunków samochodem (dłużycą) rocznie. Wskazano także na sposób postępowania z odpadami, które jeżeli chodzi o trociny to zabierane będą kontenerem, a pozostałe odpady po cięciu drewna wykorzystywane będą w celach opałowych. Decyzją z dnia 3 marca 2009r. Burmistrz R. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na działce nr [....] w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust.1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymaga sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przedstawiono również w uzasadnieniu decyzji dane dotyczące inwestycji zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, przywołano wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów opiniujących, a także wskazano, iż w toku postępowania zapewniony został czynny udział stronom tego postępowania. Z ustaleń faktycznych dokonanych przez organ wynika także, iż planowana inwestycja realizowana będzie na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego, który to obszar utworzony został rozporządzeniem Nr 73/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 27 grudnia 2005r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w województwie małopolskim (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2005r. Nr 126, poz. 797). Od decyzji z dnia 3 marca 2009r. A.S. złożyła odwołanie podnosząc, iż w jej ocenie należy przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, bowiem postępowanie to pozwoli na ustalenie, czy planowana inwestycja nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na jej nieruchomość. W uzasadnieniu odwołania opisano także potencjalne zagrożenia, które wywoływać może funkcjonowanie tartaku domagając się w końcowej jego części "ponownego rozpatrzenia tej sprawy z uwzględnieniem zarówno potrzeb ochrony środowiska jak i ludzi". Decyzją z dnia 24 kwietnia 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję organu l instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zasadniczym powodem uchylenia decyzji organu l instancji było ustalenie, iż inwestycja planowana jest na obszarze chronionego krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego, a co za tym idzie konieczne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i dopiero po przeprowadzeniu takiego postępowania możliwym będzie ustalenie, czy inwestycja, z uwagi na konieczność ochrony przyrody znajdującej się w obszarze chronionego krajobrazu, możliwa będzie do zrealizowania. W toku dalszego postępowania G.B., stosownie do żądania organu l instancji, uzupełniła kartę informacyjną planowanego przedsięwzięcia. Organ l instancji wystąpił do Starosty Powiatu w T. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. o wyrażenie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 27 maja 2009r. Starosta T. zaopiniował konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W opinii sanitarnej również z dnia [....] maja 2009r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. zaopiniował konieczność przeprowadzenia takiego postępowania. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009r. Burmistrz R. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Określił również, iż zakres raportu powinien być zgodny z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W dniu [....] sierpnia 2009r. G.B. przedłożyła raport o oddziaływaniu na środowisku planowanego przedsięwzięcia. Organ l instancji pismami z dnia [....] sierpnia 2009r. wystąpił do Starosty Powiatu w T. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. W opinii sanitarnej z dnia [....] września 2009r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego w T. zaopiniował budowę tartaku pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, określając w tej opinii warunki realizacji przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 24 września 2009r. Starosta Powiatu w T. uzgodnił pozytywnie realizację przedsięwzięcia, również określając wskazane w tym postanowieniu warunki. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Burmistrz R. decyzją z dnia 19 października 2009r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 71, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82, art. 85 ust 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 173 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), art. 104 kpa określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia p.n.: "Budowa tartaku na działce nr [....] w K". Od decyzji tej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. złożyła A.S. , podnosząc, iż celowo została zaniżona wielkość 200 m3 na rok przerobu drewna w tartaku, przy równoczesnym otrzymaniu 200 m3 odpadów. Zdaniem odwołującej się powstanie ilości odpadów w takiej samej wielkości jak ilość zużywanego drewna dowodzi niecelowości i braku logiki powstawania inwestycji produkującej tylko odpady. W dalszej części odwołania podniesiono, że zaniżenie wielkości przerobu drewna powoduje, iż wszelkie dane przyjęte do wyliczeń są nierzetelne w szczególności jeżeli chodzi o ilość zużywanej wody, a także hałas oraz wielkość odpadów powstałych przy produkcji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 7 grudnia 2009r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 pkt 1, 3 i 6, ust. 2, art. 77 ust.1, art. 79 ust. 1, art. 82 ust. 1 i ust. 3 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Kolegium podkreśliło, że została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której podstawą był przedłożony przez wnioskodawczynię raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta nie wykazała negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. Zdaniem Kolegium organ l instancji wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto w decyzji w sposób szczegółowy określone zostały warunki, o których mowa w art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy oraz uwzględniono warunki uzgodnienia przedsięwzięcia określone przez Starostę Powiatu w T. , a także wskazania zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż G.B. podała zaniżone dane, w szczególności w zakresie ilości drewna, które podlegać będzie obróbce w tartaku. Wniosku takiego nie można wywieść z tego, że w trakcie procesu produkcyjnego powstawać ma 200 m3 odpadów, przy równoczesnym założeniu, że w ciągu roku w tartaku przerabianych będzie również 200 m3 drewna. Odpady mają bowiem inną objętość jak również inną masę niż drewno surowe. Wniosku takiego nie można również wywieść z tego, iż ciągu roku przy procesie przerobu drewna zużywane będzie około 10 m3 wody. Kolegium zaznaczyło, iż określenie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ilości drewna, które podlegać ma procesowi przerobu, powoduje, że w sytuacji, gdy przyjęte przez wnioskodawczynię wielkości zostaną przekroczone, możliwe będzie wdrożenie postępowań związanych z ponadnormatywnym zanieczyszczeniem środowiska naturalnego, w szczególności przez hałas, czy też powstające odpady. Nie jest możliwe natomiast założenie, że G.B. w istocie planuje odstępstwa od przyjętych na etapie niniejszego postępowania założeń i tym samym narażać się będzie na konsekwencje związane z niezastosowaniem się do przepisów dotyczących ochrony środowiska. Zdaniem Kolegium także ilość zużywanej wody, tj. około 10 m3 rocznie, w żadnym razie nie spowoduje zaniku wody na działkach sąsiednich, gdyż taka ilość wody zużywana jest w ciągu jednego miesiąca przez czteroosobową rodzinę. Kolegium wyjaśniło też, że dojazd do planowanego tartaku odbywać się ma, nie jak to wskazuje strona, wzdłuż granicy jej działki, lecz po przeciwnej stronie. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A.S. , domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżąca zakwestionowała przede wszystkim faktyczną ilość przecieranego drzewa w tartaku, która jej zdaniem celowo została zaniżona. Skarżąca zarzuciła też, że planowane przedsięwzięcie negatywnie wpłynie na poziom wód gruntowych na terenach przyległych. W skardze podważono również prawidłowość obliczenia odległości projektowanego tartaku do domu skarżącej, która będzie o wiele mniejsza niż to określa decyzja. Zdaniem skarżącej będzie ona wynosiła 60 m, a od placu manewrowego do domu - 50 m. Wszystkie te wady w ocenie skarżącej spowodowały, że organy administracyjne błędnie uznały planowane przedsięwzięcie za nieuciążliwe dla środowiska i sąsiadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 16 marca 2010r. zwolnił skarżącą od wpisu sądowego, a w poozostałym zakresie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 póz. 2573) jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009r. Burmistrz R. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla budowy tartaku na działce nr [....] w K. i kwestia konieczności sporządzenia takiej oceny nie była kwestionowana przez strony w dalszym toku kontrolowanego postępowania. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Przepis ten należy odczytywać nie tylko jako ustanawiający mechanizm inicjujący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (postępowanie wszczynane na wniosek strony), lecz także wskazujący, że to wnioskodawca decyduje o treści wniosku i dopiero ta treść podlega ocenie organu stosownie do wymogów określonych w dziale V ustawy. Organ może wydać decyzję odmowną tylko w sytuacji, gdy dany wniosek nie spełnia konkretnych ustawowych wymogów. Organ nie jest natomiast uprawniony do oceniania celowości realizacji danego przedsięwzięcia pod względem ekonomicznym albo oceniania zakładanego przez wnioskodawcę poziomu produkcji itp. Podkreślić trzeba, że zadaniem organu jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego i opisanego przedsięwzięcia. Organ nie może zakładać np. że produkcja tartaku będzie większa niż wskazana we wniosku. Dlatego też główny zarzut skargi, jakoby organy wydały kontrolowaną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie błędnie ustalonej ilości przerabianego przez tartak drewna, nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. To wnioskodawca bowiem formułuje wniosek wszczynający postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określa w nim założenia planowanego przedsięwzięcia i przedstawia organowi wymagane prawem dokumenty, zaś organ dokonuje oceny planowanego przedsięwzięcia i wydaje decyzję pozytywną dla wnioskodawcy lub też odmawia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium trafnie wskazało w uzasadnieniu swojej decyzji, że dopiero w sytuacji, gdy przyjęte przez wnioskodawczynię wielkości zostaną przekroczone, możliwe będzie wdrożenie postępowań związanych z ponadnormatywnym zanieczyszczeniem środowiska naturalnego, w szczególności przez hałas, czy też powstające odpady. Natomiast niedopuszczalna byłaby "prewencyjna" odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia oparta na założeniu, że planowane przedsięwzięcie będzie zrealizowane odmiennie niż to opisano we wniosku. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie wzięły pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w decyzji w sposób szczegółowy określone zostały warunki, o których mowa w art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy oraz uwzględniono warunki uzgodnienia przedsięwzięcia określone przez Starostę Powiatu w T. , a także wskazania zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. Treść raportu nie budzi wątpliwości zarówno pod względem wymogów formalnych jak również analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska naturalnego. Odnośnie wpływu planowanego przedsięwzięcia na poziom wód na gruntach sąsiednich, analiza dokonana w raporcie oddziaływania na środowisko, a sporządzona przez osoby dysponujące wiedzą fachową, wskazuje, że projektowane przedsięwzięcie w fazie realizacji może powodować zagrożenie dla wód podziemnych, ale zagrożenie to musiałoby wynikać z niedbałego wykonawstwa, zaś nie istnieje bezpośrednie zagrożenie wód powierzchniowych (str. 119 raportu). Ryzyko tego rodzaju istnieje jednak przy realizacji niemal każdego przedsięwzięcia budowlanego i nie mogło stanowić podstawy do odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie budzi również wątpliwości kwestionowana w skardze odległość planowanego tartaku od budynku skarżącej. Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i oddalić skargę na podstawie art. 151 ppsa.