II SA/Kr 1040/13

Kraków, dnia 28 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 4 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji P.N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 4 czerwca 2013 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 1 800,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Do skargi załączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, że wraz z żoną ma na utrzymaniu czteroletniego syna, a ponadto spłaca raty kredytu za dom we frankach szwajcarskich w średniej wysokości ok. 1 500,00 zł miesięcznie. To powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla niego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego podlega uwzględnieniu, jednakże z innych przyczyn niż podniesione we wniosku. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać również należy, że materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej powoływana jako u.g.n.), w tym przepis art. 145 ustawy. W myśl przepisu art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a u.g.n., w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że decyzja organu II instancji wydana została w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym między innymi o art. 145 u.g.n., a zatem na podstawie przepisów Działu III tejże ustawy. Wskazać należy, że w sytuacji, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeń uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek skarżącego przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Takie stanowisko jest również prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt I OZ 717/10). Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność – co wynika z akt administracyjnych sprawy - że organ nie wydał postanowienia w trybie przepisu art. 9 u.g.n., konieczne stało się ustanowienie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Zaszły bowiem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na postawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.