II SA/Kr 1040/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów oddala skargę Starosta [...] postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 148, art. 149 § 3 i art. 150 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J. Ł., Z. Ł., o wznowienie postępowania scaleniowego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. nr [...] zatwierdzającą projekt scalenia gruntów na terenie Gmina Z. odmówił wznowienia postepowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 9 grudnia 2008 r. J. Ł. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o zmianę decyzji scaleniowej Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. w części w jakiej dotyczy długości i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. , a także o zmianę poprzedzającego tę decyzje Obwieszczenia Prezydenta Miasta K. z dnia 25 września 1978 r. w części w jakiej dotyczy długości i granic działki nr [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. . Pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. [...] Urząd Wojewódzki w K. przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek J. Ł., a następnie pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało wniosek do Starostwa Powiatowego w K.. Następnie pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. J. Ł. sprecyzował wniosek, że chce wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z kolei pismem z dnia 31 października 2011 r. Z. Ł. i W. Ł., i przyłączyli się do wniosku J. Ł., jednocześnie Z. Ł. i J. Ł. wskazali, że powzięli wiadomość o tym, że błędne określenie powierzchni działki oraz jej granic musiało nastąpić w latach 70 XX- wieku i które zostało niezgodnie ze stanem faktycznym potwierdzone w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 06.09.1980 r., w drugiej dekadzie listopada 2009 r., natomiast W. Ł. powziął o tym wiadomość w dniu 14 października 2011 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia 15.06.2012 r. Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14.12.2012 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Następnie po rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargi Z. Ł. i J. Ł., wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Kr [...] uchylił wydane postanowienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia 14.12.2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że organ I instancji nie ustalił prawidłowego kręgu stron postępowania, co było jego obowiązkiem i czym naruszył przepisy postępowania, a z uwagi na śmierć C. Ł. w dniu 08.01.2013 r. rzeczą organu w ponownie przeprowadzonym postępowaniu powinno być ustalenie jego następców prawnych oraz ustalenia kręgu stron postępowania o podmioty, które mogą mieć w nim interes prawny. Starosta [...] rozpatrując ponownie sprawę ustalił, iż Z. i W. Ł. umową sprzedaży Rep. [...] zawartą w formie aktu notarialnego w dniu [...].10.1968 r. nabyli parcelę l. kat. [...] o pow. 0,1939 ha. W 1978 r. dla obr. R. jedn. ewid. Z. założona została nowa ewidencja gruntów, która zastąpiła dotychczas operat ewidencji gruntów sporządzony w oparciu o mapy katastralne. Nowa ewidencja gruntów, zgodnie z § 10 obowiązującego wówczas Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów, który stanowił, że granice działki określa przebieg linii według faktycznego stanu władania stwierdzonego na gruncie, uwidoczniła faktyczny stan użytkowania na gruncie bez uwzględniania stanu prawnego granic nieruchomości. W wyniku założenia nowej ewidencji według faktycznego stanu władania stwierdzonego na gruncie, w rejestrach ewidencyjnych dla obr. R. , jedn. ewid. Z. , dla działki nr [...] o powierzchni 0,13 ha, obr. R. , jedn. ewid. Z. wpisano jako właścicieli: Z. Ł. i W. Ł.. Ponadto protokół z ustalenia stanu władania potwierdza, że Z. Ł. czynnie uczestniczyła w zakładaniu ewidencji składając w nim stosowne wyjaśnienia odnośnie stanu prawnego działki [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. oraz podpisując się pod założoną ewidencją. Następnie w latach 1979-1980 na terenie gm. Z. zostało przeprowadzone postępowanie scaleniowe zatwierdzone decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. W wyniku tego postępowania działka nr [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. , zmieniła jedynie oznaczenie na nr [...], gdyż była traktowana jak niezmiennik (zmieniła jedynie oznaczenie zachowując powierzchnię, granicę i wartość starego stanu). W dniu 30 listopada 1998 r. dla działki nr [...] została założona księga wieczysta KW [...], gdzie w dziale II jako właściciele ujawnieni zostali Z. Ł. i W. Ł., na prawach wspólności małżeńskiej. Aktualnie działka stanowi własność J. Ł., na podstawie umowy darowizny Rep. A nr [...] z dnia 4 kwietnia 2002 r. Organ wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość wznowienia postępowania od wystąpienia w sprawie jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145a i art. 145b. K.p.a. przesłanek w sytuacji gdy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od uprawnionej do tego osoby i zostało ono złożone w terminie określonym w art. 148 K.p.a. Przepis art. 148 § 1 K.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzje w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z dokumentów scaleniowych między innymi z rejestru przed scaleniem gdzie Z. Ł. przyjmuje bez zastrzeżeń działkę nr [...] o pow. 0,13 ha, obr. R. , jedn. ewid. Z. , jak i kwestionariusza życzeń w którym była deklaracja: "Pozostawienia działki budowlanej bez zmian" z podpisem Z. Ł. wynika, że strony brały czynny udział w postępowaniu scaleniowym. Zatem Z. Ł. już w chwili ogłoszenia wskazanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6.09.1980 r. miała wiedzę co stanowiło podstawę przyjęcia powierzchni działki nr [...] jako 0,13 ha. Ponadto z postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w K. sprawa o założenie księgi wieczystej dla działek: nr [...] i nr [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. prowadzona była z wniosku Z. Ł. przy uczestnictwie W. Ł.. W wyniku czego w dniu 30 listopada 1998 r. założono księgę wieczystą nr [...] dla działek na podstawie dołączonej do wniosku mapy i wypisów z ewidencji gruntów, na której widać dokładnie granice działki nr [...] oraz jej powierzchnię 0,13 ha. Organ stwierdził, że aby założyć księgę wieczystą strony musiały również powołać się na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 6.09.1980 r. jako podstawę nabycia działki nr [...], co potwierdza postanowienie oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 30.11.1998 r. Przede wszystkim jednak pismem z dnia 26.11.2001 r. Wojewoda [...] wyjaśnił dogłębnie całą historię działki nr [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. , kiedy nastąpiła zmiana jej powierzchni oraz jaką decyzją została zatwierdzona. W piśmie z dnia 9.12.2008 r. J. Ł. wskazuje, że wiedzę na temat zmiany powierzchni działki oraz zatwierdzenia jej przez decyzję scaleniową zarówno on jak i jego rodzice powzięli z pisma Wojewody [...] z dnia 26.11.2001 r. Dobitnie potwierdzają powyższe J. Ł. i Z. Ł. w późniejszym odwołaniu z dnia 28.06.2012 r. gdzie wskazali, że "pismo Wojewody [...] z dnia 26.11.2001 r. pozwoliło wnioskodawcom stwierdzić, w jakim postępowaniu mogło dojść do wydania przeczenia skutkującego zmianą powierzchni ich nieruchomości - niezwłocznie po otrzymaniu pisma, bo 9.12.2008 r., wystąpili więc z żądaniem wznowienia. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że wnioskodawcy o nowych okolicznościach faktycznych, które mogły by być brane ewentualnie pod uwagę w wznowieniu postępowania z art. 145 § l pkt 5 jakim jest określenie granicy i powierzchni działki przed scaleniem nr [...] wiedzieli już w latach 1979 - 1980 r. kiedy było prowadzone postępowanie scaleniowe, ewentualnie przy założeniu księgi wieczystej dla działek nr [...] i nr [...], obr. R. , jedn. ewid.. Z. , a najpóźniej od dnia doręczenia pisma Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2011 r. Wobec powyższego bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. zatwierdzającą projekt scalenia gruntów na terenie Gmina Z., w części dotyczącej działki nr [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. upłynął dla wnioskodawców najdalej na początku 2002 r. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 28.09.2009 r. oznacza, iż przekroczony został miesięczny termin określony w art. 148 § 1 K.p.a. a tym samym należy odmówić wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Na postanowienie to J. Ł. złożył zażalenie zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 7 i 77 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, że wnioskodawcy wiedzieli o przesłance uzasadniającej wznowienie postępowania najpóźniej w roku 2002 po otrzymaniu pisma Wojewody [...] z dnia 26.11.2001 r. Wątpliwości potwierdza fakt , iż treść pisma nie pozwala na dokonanie takich ustaleń co czyni bezprzedmiotowym rozważanie czy doręczenie tego pisma mogło stanowić o rozpoczęciu biegu terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej (postanowienia). W myśl art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zaistniała przeszkoda do wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. - czyli jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 9.12. 2008 r. wnioskiem skierowanym do Wojewody [...] o zmianę ostatecznej decyzji scaleniowej Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. w części w jakiej dotyczy długości i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]. Wnioskodawca w kolejnym piśmie wskazał jako podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zaś pismem z dnia 31 października 2011 r. Z. Ł. i W. Ł., przyłączyli się do wniosku J. Ł.. W sprawie nie jest sporne, że Z. i W. Ł. nabyli umową sprzedaży w dniu 25.10.1968 r. parcelę l. kat. [...] o pow. 0,1939 ha, b .gm. kat. R. . W 1978 r. dla obr. R. jedn. ewid. Z. założona została nowa ewidencja gruntów, która zastąpiła dotychczasowy operat ewidencji gruntów sporządzony w oparciu o mapy katastralne. Dla nowo ewidencjonowanej działki nr [...] o powierzchni 0,13 ha, obr. R. , jedn. ewid. Z. wpisano jako właścicieli: Z. Ł. i W. Ł.. Potwierdza tę okoliczność znajdujący się w aktach sprawy protokół z ustalenia stanu władania z 1978 r. sporządzony przez geodetę A. K. z Wojewódzkiego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w K. (k 125). Z. Ł. czynnie uczestniczyła w tych czynnościach składając podpis na dokumencie . Warto także wyjaśnić w tym miejsc , iż podpis dotyczył także drugiej działki należącej do niej tj. działki nr [...] o pow. 0,23 , wyszczególnionej w protokole. Kolejnym dokumentem potwierdzającym tezę o wiedzy stron co do stanu posiadania działki nr [...] o pow.0,13 ha są dokumenty związane z założeniem księgi wieczystej dla przedmiotowej działki datowane na 30.11.1998 r. - wypis z rejestru gruntów z 14.07.1997 r (k 135) , wyrys z mapy ewidencji gruntów z podanymi granicami działki (k 136), zawiadomienie Sądu Rejonowego dla [...] Wydz. Zamiejscowy w K. z dnia 30.11.1998 r. Postępowanie scaleniowe w Gminie Z przeprowadzono w latach 1976-78, w jego wyniku wydano ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów na terenie Gmina Z. we wsiach: [...] obejmującą m.in. .działkę nr [...] w R. . Z dokumentów tego postępowania znajdujących się w aktach sprawy, w tym rejestru szacunku porównawczego gruntów przed scaleniem z 27 marca 1984 r. powierzchnię działki nr [...] (obecnie nr [...]) wynika, że powierzchnię tej działki określono jako 0,13 ha, a przy tym wpisie znajduje się odręczny wpis o treści "Przyjmuję bez zastrzeżeń. Ł. Z." (karta 29). Data doręczenia tej decyzji jest więc ostatnią datą, w której Z. i W. Ł. mogli powziąć wiedzę na temat powierzchni działki nr [...] stanowiącej jeden z przedmiotów postępowania scaleniowego . Nie ma również tutaj mowy o pomyłce czy niepewności wobec możliwości pomyłki co do przedmiotu decyzji scaleniowej. Wskazano w niej działkę nr [...] ([...]) o powierzchni 0,13 ha. Organ stwierdził, że nie udało się ustalić dokładnej daty doręczenia pisma Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2001 r. Jednakże działka nr [...] stanowiła w postępowaniu scaleniowym niezmiennik, zmieniła jedynie oznaczenie na nr [...] zachowując "powierzchnię, granice i wartość starego stanu". W piśmie podkreślono, że znane były stronom postępowania warunki prowadzonego scalenia i zostały zaakceptowane przez nie. W tej sytuacji stanowisko co do podnoszonej w zażaleniu zmiany długości działki w postępowaniu scaleniowym zostało wyjaśnione już w dacie pisma. Pismo Wojewody [...] zostało niewątpliwie doręczone adresatom, co potwierdzono w zażaleniu, a także, we wniosku J. Ł. z dnia 9 grudnia 2008 r . To zaś pozwala przyjąć założenie , iż jego doręczenie nastąpiło najdalej w grudniu 2001 r. co czyni uprawnionym określenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r., najdalej na początek 2002 r. W tej sytuacji złożony po siedmiu latach wniosek o wznowienie postępowania w sposób oczywisty nie zachowuje określonego w art. 148 § 1 K.p.a. terminu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedzieli się oni o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w K. wnieśli J. Ł. i Z. Ł. zarzucając naruszenie: 1/ art. 7 i 77 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że wnioskodawcy wiedzieli o przesłance uzasadniającej wznowienie postępowania najpóźniej w roku 2002 po otrzymaniu pisma Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2001 r., podczas gdy w rzeczywistości o istnieniu podstaw do wznowienia wówczas nie mogli wiedzieć, przyjęcie przez organ II instancji, że pismo z dnia 26 listopada 2001 r. zostało w 2001 r. doręczone stronom, choć brak ku temu dowodów, a dowodów takich organ nie przeprowadził; przyjęcie przez organ II instancji, że z treści zażalenia miało wynikać jakoby pismo miało być doręczone stronom, podczas gdy zażalenie podanych twierdzeń nie zawierało; całkowite pominięcie przez organ II instancji okoliczności związanej z ustaleniem czy i kiedy W. Ł. miał powziąć wiedzę o powierzchni działki nr [...] jako przedmiotu scalenia; przyjęcie przez organ II instancji jakoby pismo Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2001 r. miało pozwalać wnioskodawcom na określenie, które z postępowań dotknięte jest wadą powodującą konieczność jego wznowienia, na czym polega wada prawna wydanego orzeczenia, podczas gdy treść pisma nie pozwala na dokonanie takich ustaleń – co powoduje, iż bezprzedmiotowym jest rozważanie przez organ czy doręczenie tego pisma mogło stanowić o rozpoczęciu biegu terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. 2/ art. 148 § 1 i art. 149 § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem błędnego przyjęcia, że w grudniu 2001 r. strony posiadały wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę wniosku o wznowienie postepowania i skutkujące odmową wznowienia postepowania, podczas gdy w rzeczywistości zachodzi podstawa wznowienia postępowania. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę Z. Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., zwanej dalej – P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.). Badając zgodność z prawem postanowienia 11 czerwca 2018 r. oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Starosty K. Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Na wstępie wskazać należy, że (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2813/16, LEX nr 2582224) w świetle art. 148 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania może być wniesione ze skutkiem prawnym w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. W związku z tym ograniczeniem czasowym, organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego jednomiesięcznego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie przez organ administracji publicznej, w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia zatem merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż skutkować musi odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych. Jednocześnie wskazać, że wniesienie podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego, uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą podmiotowe lub przedmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia i czy został zachowany termin do złożenia wniosku. To, czy przyczyny wznowienia wskazane we wniosku faktycznie wystąpiły jest dokonaniem oceny merytorycznej, nie formalnej poprawności wniosku i taką kwestię organ może rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W niniejszej sprawie organy słusznie odmówiły wznowienia postępowania, albowiem przekroczony został termin skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Merytoryczne przesłanki wznowienia postępowania nie podlegały zatem ani badaniu przez organy, ani ergo kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że z analizy akt sprawy wynika, iż J. Ł. w piśmie z dnia 9 grudnia 2008 r. zawarł wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. W jego uzasadnieniu wskazał, że z pisma z dnia 26 listopada 2001 r. wynika, iż jego rodzice nabyli w roku 1968 nieruchomość złożoną z działki l. kat nr 64. Działka ta miała powierzchnię 0,1934 ha. Działka ta miała szerokość 20 metrów, a długość – 96,7 m. Pomimo tego na mapach ewidencyjnych kształt działki pokazano błędnie – zapisano, że ma ona jedynie 12 metrów szerokości za to aż 167 m długości, co było wskazane w piśmie z dnia 26 listopada 2001 r. W piśmie z dnia 9 grudnia 2008 r. J. Ł. wskazuje, że wiedzę na temat zmiany powierzchni działki oraz zatwierdzenia jej przez decyzję scaleniową zarówno on jak i jego rodzice powzięli z pisma Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2001 r. Bezsporne w sprawie jest, że Z. i W. Ł. umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego w dniu 25 października 1968 r. nabyli parcelę l. kat. [...] o pow. 0,1939 ha. W 1978 r. dla obr. R. jedn. ewid. Z. założona została nowa ewidencja gruntów, która zastąpiła dotychczas operat ewidencji gruntów sporządzony w oparciu o mapy katastralne. Nowa ewidencja gruntów, zgodnie z § 10 obowiązującego wówczas Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów, który stanowił, że granice działki określa przebieg linii według faktycznego stanu władania stwierdzonego na gruncie, uwidoczniła faktyczny stan użytkowania na gruncie bez uwzględniania stanu prawnego granic nieruchomości. W wyniku założenia nowej ewidencji według faktycznego stanu władania stwierdzonego na gruncie, w rejestrach ewidencyjnych dla obr. R. , jedn. ewid. Z. , dla działki nr [...] o powierzchni 0,13 ha, obr. R. , jedn. ewid. Z. wpisano jako właścicieli: Z. Ł. i W. Ł.. Zdaniem Sądu jedną z najistotniejszych okoliczności w przedmiotowej sprawie jest to, ze Z. Ł. czynnie uczestniczyła w zakładaniu ewidencji, gdyż składała wyjaśnienia odnośnie do stanu prawnego działki [...] oraz podpisała się pod założoną ewidencją. Następnie w latach 1979-1980 na terenie gm. Z. zostało przeprowadzone postępowanie scaleniowe zatwierdzone decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. W wyniku tego postępowania działka nr [...], obr. R. , jedn. ewid. Z. , zmieniła jedynie oznaczenie na nr [...], gdyż była traktowana jak niezmiennik (zmieniła jedynie oznaczenie zachowując powierzchnię, granicę i wartość starego stanu). W dniu 30 listopada 1998 r. dla działki nr [...] została założona księga wieczysta KW [...], gdzie w dziale II jako właściciele ujawnieni zostali Z. Ł. i W. Ł., na prawach wspólności małżeńskiej. Z dokumentów scaleniowych między innymi z rejestru przed scaleniem gdzie Z. Ł. przyjmuje bez zastrzeżeń działkę nr [...] o pow. 0,13 ha, obr. R. , jedn. ewid. Z. , jak i kwestionariusza życzeń w którym była deklaracja: "Pozostawienia działki budowlanej bez zmian" z podpisem Z. Ł. wynika, że strony brały czynny udział w postępowaniu scaleniowym. Zatem Z. Ł. już w chwili ogłoszenia wskazanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. miała wiedzę co stanowiło podstawę przyjęcia powierzchni działki nr [...] jako 0,13 ha. Zdaniem Sadu z okoliczności sprawy i zgromadzonych dokumentów wynika jednoznacznie, że Z. Ł. brała czynny udział w postępowaniu i w momencie ogłoszenia decyzji znała jej treść. To, że następca prawny o treści decyzji dowiedział się później nie może mieć znaczenia rozstrzygającego. Co ważne również z postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w K. wynika, że sprawa o założenie księgi wieczystej dla działek: nr [...] i nr [...] prowadzona była z wniosku Z. Ł. przy uczestnictwie W. Ł.. Zatem właściciele działki również na tym etapie byli o wszystkim informowanie, znali stan sprawy i wiedzieli jak wyglądają dokumenty dotyczące spornej działki. Pamiętać należy, że aby założyć księgę wieczystą strony musiały również powołać się na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. jako podstawę nabycia działki nr [...], co potwierdza postanowienie oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 30 listopada 1998 r. Również w piśmie z dnia 26 listopada 2001 r. Wojewoda [...] wyjaśnił kwestię zmiany powierzchni działki. W sprawie znamienne jest również to, że skarżący nie wskazują dokładnie daty, kiedy zapoznali się z pismem Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2001 r. Podkreślenia wymaga, że obowiązek precyzyjnego oznaczenia okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania obciąża stronę domagającą się wznowienia, albowiem tylko strona może posiadać wiedzę na temat tego, kiedy powzięła wiadomość o istnieniu określonych przesłanek wznowieniowych, a także czy pewne zdarzenia faktyczne wywołały dla niej negatywne konsekwencje. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący nie wykazali, ze zachowali termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postepowania. Słusznie zatem organy dokonując analizy okoliczności sprawy, przebiegu postepowania scaleniowego uznały, że biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że strony dużo wcześniej wiedziały o zapadłej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 2008 r. Tym samym nie został zachowany termin przewidziany w art. 148 § 1 K.p.a. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a to obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.. Stąd orzeczono jak w sentencji.