II SA/Kr 1042/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D.M. na postanowienie Wojewody z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego skargę oddala Wojewoda postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. znak [...] na podstawie: - art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2016.290); - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 zwanej dalej k.p.a.); po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej – D.M. , na postanowienie Prezydenta Miasta K. z 8.04.2016 r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 25.02.2015 r. nr [...] znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn:. Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, z lokalami usługowymi, garażami: podziemnym i nadziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjnymi, w tym odcinkami poza budynkiem i zbiornikami retencyjnymi, elektrycznymi, centralnego ogrzewania, klimatyzacji, wentylacji mechanicznej i oddymiania, zjazdami z dróg publicznych i przebudową słupa oświetleniowego kolidującego z wjazdem od ul. [...] oraz przyłączami: wodociągowymi, kanalizacji opadowej i kanalizacji sanitarnej, a także rozbudowa sieci energetycznej Sn i Nn wraz z budową stacji transformatorowej, dojazdem i zjazdem technicznym z ul.[...] oraz rozbiórka kolidujących elementów zagospodarowania tj. istniejących odcinków nieczynnych instalacji wewnętrznych: wodociągowych ze studzienkami i hydrantami wewnętrznymi, kanalizacyjnych ze studzienkami pośrednimi i wodościekowymi, gazowych i energetycznych, odcinka przyłącza wodociągowego oraz nawierzchni betonowych i asfaltowych, fragmentów stałych ogrodzeń oraz trzech istniejących zjazdów z ulicy [...] na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] przy ul. [...] w K. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta K. decyzją z 25.02.2015 r. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, z lokalami usługowymi, garażami: podziemnym i nadziemnym, wewnętrznymi instalacjami, zjazdami z dróg publicznych, przyłączami, a także na rozbudowę sieci energetycznej Sn i Nn, dojazdem i zjazdem technicznym z ul. [...] oraz rozbiórkę kolidujących elementów zagospodarowania. Inwestycja zlokalizowana ma być na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] przy ul [...]w K. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego 8.04.2015 r. ww. decyzja stała się ostateczna. Rozpatrując odwołanie skarżącej od ww. decyzji złożone w dniu 14.04.2015 r., Wojewoda [...] postanowieniem z 30.04.2015 r. znak: [...] orzekł o niedopuszczalności zażalenia z powodu braku posiadana przez skarżąca przymiotu strony oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ podniósł, iż wnioskiem z 14.03.2016 r. skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania jako przesłankę wskazując art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. niezawiniony przez skarżącą brak uczestnictwa w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z 25.02.2015 r. Organ I instancji postanowieniem z 8.04.2016 r., w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., 150 § 1 i art. 147 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 25.02.2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżąca uchybiła terminowi jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 k.p.a., do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. We wniesionym w ustawowym terminie zażaleniu skarżąca zarzuciła, że nie została jej doręczona decyzja o pozwoleniu na budowę, a w jej ocenie jest stroną postępowania zakończonego tą decyzją. Badając przedmiotową sprawę organ odwoławczy stwierdził że wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania we wniosku wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ powołał treść art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Dla oceny czy skarżąca mogła zainicjować postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia, kluczowym jest ustalenie między innymi czy dochowany został termin miesiąca, o którym mowa w cyt. przepisie. W ocenie organu odwoławczego skarżąca uchybiła terminowi jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Organ wskazał, iż jako dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji, przyjęto dzień napisania przez nią odwołania od decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania tj. 13.04.2015 r. Wniosek o wznowienie postępowania został przez skarżącą złożony w dniu 14.03.2016 r. tj. po okresie 11 miesięcy od daty przyjętej jako dzień, w którym skarżąca do wiedziała się o decyzji. Należy więc uznać, że został przekroczony termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca – D.M., . Podniosła ona, iż jako współwłaścicielce działki [...] obr. [...] przysługuje jej prawo bycia stroną. Wskazał, iż organy odmówiły jej prawa do bycia stroną z uwagi na to, że jej działka nie jest w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżąca podkreśliła, iż działki [...] i [...] bezpośrednio ze sobą graniczą. Powołała także art. 28 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145 a k.p.a. wad decyzji administracyjnych lub postanowień. Katalog przyczyn wznowienia wymieniony w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, iż wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a. ). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Dopiero w toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 k.p.a. prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko na tym etapie możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadna była odmowa wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 § 3 k.p.a. bowiem podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wskazać należy, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. ma ten efekt, że postępowanie nie może być wznowione. Niedotrzymanie terminu powoduje wyłącznie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Ciężar dowodu spoczywa na stronie, to ona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Precyzja we wskazaniu daty jest o tyle istotna, iż w oparciu o nią ustala się, czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000r., sygn. akt I sygn. akt VII SA/WM038/97, LEX Nr 43046). Strona, zatem musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Zachowanie tego terminu musi być udowodnione przez stronę. Organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze, ale musi ocenić je i co oczywiste przedstawić stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. W aktach sprawy znak [...] znajduje się odwołanie skarżącej z dnia 13 kwietnia 2015 r. od decyzji nr [...] z dnia 25 lutego 2015 r. złożone przez skarżąca w piśmie tym informuje ona, iż dowiedziała się o ww. decyzji w dniu 2 kwietnia 2015 r. , o tym, iż powyższa decyzja stała się ostateczna dowiedziała się z postanowienia wydanego przez Wojewodę [...] z dnia 20 kwietnia 2015 r. znak [...] Tak więc jeżeli przyjąć, nawet najbardziej korzystną wersję dla skarżącej, iż dowiedziała się ona o decyzji w dniu 13 kwietnia 2015 r. to i tak wniosek o wznowienia złożony w dniu 14 marca 2016 r. został złożony po upływie 11 miesięcy od daty, w której skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu do złożenia wniosku, godzi w zasadę trwałości decyzji ostatecznych i stanowi rażące naruszenie prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016.718 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.