II SA/Kr 1043/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt SKO.EA/418/80-81/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 13 czerwca 2023 r., znak SKO.EA/418/80-81/2022, orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta Gminy Z. z 2 czerwca 2022 r. nakładającego na M. K. - K. (skarżąca, zobowiązana, strona) grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł w celu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr IS.6324.5.2022 z 8.04.2022 r. wystawionym przez Wójta Gminy Z. w celu przymuszenia dla podjęcia określonych czynności w sprawie ochrony środowiska, to jest "przywrócenia ciągłości spływu komunalnych ścieków socjalno-bytowych z budynków położonych na działkach nr [...] oraz [...], obręb Z., Gmina Z. do publicznej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez kanalizację zlokalizowaną na działkach [...] oraz [...] obręb Z. Gmina Z., poprzez przywrócenie kolektora sanitarnego zlokalizowanego na tych działkach do stanu sprawnego, zgodnie z dokumentacją projektowa zatwierdzona decyzją nr AB.KL150,2019 z 6 lutego 2019 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydanym przez Starostę Krakowskiego - w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. W razie niewykonania obowiązku we wskazanym terminie może być nałożona kolejna grzywna w celu przymuszenia lub dokonane wykonanie zastępcze. Jako podstawę prawną aktu podano: art. 2, art. 15 § 1, art. 26, art. 64a § 1, art. 119 § 1 i § 2, art. 120 § 1, art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 18 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) Powyższe postanowienie zapadało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Dnia 2.03.2022 r. doręczono stronie skarżącej upomnienie z 25.02.2022 r. do przywrócenia ciągłości spływu komunalnych ścieków socjalnobytowych z budynków położonych na działkach nr [...], nr [...] oraz nr [...] obręb Z., Gmina Z. do publicznej kanalizacji sanitarnej poprzez kanalizację zlokalizowaną na działkach [...] oraz [...] obręb Z., Gmina Z. (...) zgodnie z dokumentacja projektową zatwierdzoną decyzją numer AB.V.l.150.2019 z dnia 6 lutego 2019r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę wydanym przez Starostę Krakowskiego. W odpowiedzi na to upomnienie strona postępowania wniosła 8.03.2022 r. do organu egzekucyjnego pismo z wnioskiem o udostępnienie projektu wykonawczego instalacji sanitarnej, której dotyczy tytuł wykonawczy albowiem strona postępowania była przekonana, o czym wcześniej informowała wierzyciela (Urząd Gminy Z.), że żądanie wykonania czynności objętych tytułem wykonawczym nie dotyczy strony postępowania, w tym sensie, że odcinek kanalizacji, którego dotyczy tytuł wykonawczy, zgodnie z dokumentacją projektową zatwierdzoną decyzją z 6 lutego 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę wydanym przez Starostę Krakowskiego pozostaje dostępny (drożny) i przez to obowiązek nałożony na stronę de facto i de iure jej nie dotyczy. W odpowiedzi organ egzekucyjny wyjaśnił, że nie dysponuje dokumentacją projektową i dla zapoznania się z nią należy zwrócić się do Starostwa Powiatowego w Krakowie. Z uwagi na brak podjęcia działań zmierzających do wykonania obowiązku Wójt Gminy Z. wystawił w dniu 8.04.2022 r. tytuł wykonawczy IS.6324.5.2022. W dniu 2.06.2022 r. Organ egzekucyjny wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w na stronę postępowania (opisane na wstępie). Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca, która wskazała, że w aktualnym stanie faktycznym istniejący obowiązek przywrócenia ciągłości spływu komunalnych ścieków socjalno - bytowych z budynków położonych na działkach nr [...] obręb Z., Gmina Z. do publicznej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez kanalizację zlokalizowaną na działkach [...] oraz [...] obręb Z., Gmina Z. poprzez przywrócenie kolektora sanitarnego zlokalizowanego na tych działkach do stanu sprawnego , zgodnie z dokumentacją projektową zatwierdzoną decyzją nr AB.N/.l. 150.2019 z dnia 6.02.2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę Krakowskiego nie dotyczy strony. Podkreślono, że zobowiązana nie ma obowiązku jego wykonania, bowiem nie dokonała żadnych czynności, które by ten obowiązek naruszyły. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zakwestionowanej obecnie decyzji SKO (opisanej na wstępie) wskazało, że z akt sprawy wynika, że decyzją Wójta Gminy Z. z 7.07.2020 r. nr IS.7013.1.2020.RM nakazano skarżące j- właścicielce działek o nr ewid. [...] obr. Z. Gmina Z. wyeliminować negatywne oddziaływanie na środowisko oraz zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, a także przywrócić środowisko do stanu właściwego poprzez przywrócenie ciągłości spływu komunalnych ścieków socjalno - bytowych z budynków położonych na działkach nr [...] obręb Z., Gmina Z. do publicznej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez kanalizację zlokalizowaną na działkach [...] oraz [...] obręb Z., Gmina Z. poprzez przywrócenie kolektora sanitarnego zlokalizowanego na tych działkach do stanu sprawnego , zgodnie z dokumentacją projektową zatwierdzoną decyzją nr AB.V.l.150.2019 z dnia 6.02.2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę Krakowskiego. Decyzja ta w wyniku jej zaskarżenia została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z 17.05.2021 r. znak SKO.OŚ/4170/229/2020 i SKO.OŚ/4170/228/2020. Następnie upomnieniem wezwano Zobowiązaną do wykonania ciążącego na Niej obowiązku. Z uwagi na brak podjęcia działań zmierzających do wykonania obowiązku Wójt Gminy Z. wystawił dnia 8.04.2022 r. tytuł wykonawczy nr IS.6324.5.2022, który został doręczony zobowiązanej. Nadto wobec niewykonania przez Zobowiązaną obowiązku organ egzekucyjny - Wójt Gminy Z. - nałożył na Zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł. W ocenie Kolegium Wójt Gminy Z., jako organ egzekucyjny, prawidłowo wszczął i przeprowadził postępowanie egzekucyjne. Przepisy prawa nie pozostawiają w tym przypadku organowi sfery (swobodnego) uznania administracyjnego, ale organ ten jest związany przepisami prawa. Kwota grzywny jest kwotą na jaką pozwalają przepisy prawa. Przy czym Kolegium wskazuje, że przy ustaleniu wysokości wymierzanej grzywny należy także uwzględnić, że jako środek egzekucyjny stanowi ona formę nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do określonego zachowania się i wykonania obowiązku wynikającego z norm prawa materialnego. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, powinna więc ona być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji obowiązku. Jak wskazał NSA sytuacja majątkowa zobowiązanego ma znaczenie w kontekście celowości i skuteczności nakładanej grzywny. Ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, nie powinien przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Nie można natomiast z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Należy bowiem mieć na względzie, że może się on uwolnić od nałożonego obowiązku uiszczenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek o charakterze niepieniężnym . Wójt Gminy Z. wymierzając grzywnę, wyważył w tym przypadku wysokość sankcji dla Strony z interesem publicznym (ochroną środowiska i gospodarki odpadami). Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Sytuacja majątkowa zobowiązanego i jego możliwości płatnicze mają znaczenie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podnosząc argumentację analogiczną jak w treści zażalenia wskazano, że w aktualnym stanie faktycznym istniejący obowiązek przywrócenia ciągłości spływu komunalnych ścieków socjalno - bytowych do publicznej kanalizacji sanitarnej poprzez przywrócenie kolektora sanitarnego zlokalizowanego na tych działkach do stanu sprawnego zgodnie z dokumentacją projektową zatwierdzoną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydanego skarżącej nie dotyczy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym za zasadzie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przedmiotowej sprawie ramy prawne kontroli zaskarżonej decyzji wyznaczają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, dalej u.p.e.a.), w szczególności postanowienia rozdziału 2, działu III ustawy. W myśl art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywna ta, stosownie do art. 120 u.p.e.a. może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. W art. 121 u.p.e.a. wskazano, że grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Jeśli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (art. 121 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 121 § 2 u.p.e.a. z zastrzeżeniem § 5 (dotyczącego przymusowej rozbiórki) każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Zgodnie zaś z art. 121 § 3 u.p.e.a. grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200 000 zł. W art. 122 u.p.e.a wskazano tryb wymierzania grzywny. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W myśl art. 125 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie. Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanego, przez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Dlatego nie ma tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (wyroki NSA z: 31 sierpnia 2016 r. II OSK 2975/14; 26 maja 2015 r. II OSK 2611/13; 13 czerwca 2014 r. II OSK 106/13, cbosa). By środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna winna być na tyle wysoka, by w ocenie zobowiązanego nieopłacalne było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony (wyroki NSA z: 26 lipca 2012 r. II OSK 813/11; 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1475/19, wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1335/21). W orzecznictwie podkreśla się również, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a., gdyż zażalenie takie byłoby w istocie rzeczy zarzutem. Środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinny zostać oparte na zasadzie wyłączności rozumianej w ten sposób, że jednego rodzaju przesłanka powinna umożliwiać określonemu podmiotowi wniesienie jednego rodzaju środka prawnego. Tym samym w niniejszej sprawie badaniu podlega jedynie legalność wydania postanowienia o nałożenia grzywny, w tym wystąpienie przesłanek do jej nałożenia (wynikających m.in. z art. 119 ustawy, w którym wymieniono przypadki, w których nakłada się grzywnę) oraz sposobu ustalenia jej wysokości (tak m.in. wyrok NSA z dnia 2 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 1682/20, wyrok NSA z dnia 9 maja 2023, sygn. akt II OSK 1573.20). Podkreślenia wymaga, że W postępowaniu egzekucyjnym ani organy, ani sądy administracyjne nie są władne oceniać prawidłowości wykonywanej decyzji, w szczególności w sytuacji, gdy taka sądowa kontrola tej decyzji już miała miejsce. Dopóki wykonalność ostatecznej decyzji administracyjnej nie zostanie wstrzymana, albo też decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, organy egzekucyjne mają prawo i obowiązek prowadzić egzekucję określonych w decyzji obowiązków. Zasadnicze znaczenie ma fakt, czy egzekwowany obowiązek wynika z ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym decyzji. Dopóki obowiązek ten nie zostanie przez zobowiązanych wykonany, organ zobligowany jest doprowadzić do jego wykonania, stosując w tym celu przewidziane prawem środki egzekucyjne, w tym również grzywnę w celu przymuszenia (zob. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2027/20). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje: Poza sporem jest, że w mocy pozostaje obowiązek nałożony ostateczna decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 7 lipca 2020 r. znak IS.7013.1.2020.RM nakazującą przywrócenie ciągłości spływu komunalnych ścieków socjalno-bytowych z budynków położonych na działkach nr [...] oraz [...], obręb Z., Gmina Z. do publicznej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez kanalizację zlokalizowaną na działkach [...] oraz [...] obręb Z. Gmina Z., poprzez przywrócenie kolektora sanitarnego zlokalizowanego na tych działkach do stanu sprawnego, zgodnie z dokumentacją projektowa zatwierdzona decyzją nr AB.KL150,2019 z 6 lutego 2019 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydanym przez Starostę Krakowskiego. Decyzja ta stanowi podstawę tytułu wykonawczego wydanego w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Wójta Gminy Z. (k. 6). Nie budzi także wątpliwości w świetle akt administracyjnych sprawy, że pismem z dnia 25 lutego 2022 r. znak IS.6324. 5.2022 wystosowano do skarżącej upomnienie, w którym wezwano do dobrowolnego wykonania obowiązku, informując, ze brak wykonania spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a w pouczeniu zawarto informację o możliwości nałożenia grzywny w celu przymuszenia 9k. 2 i 3 administracyjnych akt sprawy). Zarówno upomnienie, jak i tytuł wykonawczy zostały prawidłowo skarżącej doręczone (k.1 i k. 7 administracyjnych akt sprawy). W tym stanie faktycznym zostało wydane postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie to zawiera wszystkie wymagane prawem (art. 122 u.p.e.a. elementy), zaś nałożona grzywna mieści się w wartościach wynikających z art. 121 u.p.e.a. Postanowienie organu I instancji jako zgodne z prawem zostało następnie utrzymane w mocy przez organ II instancji. W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy uznał, że skarżone postanowienie należy utrzymać w mocy, albowiem przeprowadzona przez tut. Sądu kontrola tego postanowienia wykazała, że odpowiada ono prawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd stwierdza, co następuje. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie z tego powodu, że ukierunkowane są na obalenie tytułu wykonawczego i będącej podstawą jego wydania ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. o nałożeniu przedmiotowego obowiązku. Skarżąca podnosi w szczególności, że "w opisanym stanie faktycznym i wykazanym dokumentami (mapami) strona skarżąca wskazuje, że nałożony na nią obowiązek - "przywrócenia ciągłości spływu komunalnych ścieków socjalnobytowych z budynków położonych na działkach nr [...], nr [...] oraz nr [...] obręb Z., Gmina Z. do publicznej kanalizacji sanitarnej poprzez kanalizację zlokalizowaną na działkach [...] oraz [...] obręb Z., Gmina Z. (...) zgodnie z dokumentacją projektową zatwierdzoną decyzją numer AB.V.1.150.2019 z dnia 6 lutego 2019r o zatwierdzeniu projektu budowalne20 i udzielenia pozwolenia na budowę wydanym przez Starostę Krakowskiego znak: AB. V.6740.1.12.2019.MMC’’ jej nie dotyczy. Od strony faktycznej można skonstatować, że strona postępowania nie ma obowiązku jego wykonania, gdyż nie dokonała żadnych czynności, które ten obowiązek by naruszyły. Innym słowy strona postępowania nie musi dokonywać żadnych czynności dla wykonania nałożonego na nią w tytule wykonawczym obowiązku, gdyż obowiązku tego wcześniej nie naruszyła." Innymi słowy skarżąca uważa, że brak było podstaw do nałożenia na nią przedmiotowego obowiązku. Wyjaśnia, że w czasie przeszłym część prywatna kanalizacji istniała, lecz została ona częściowo przez stronę postępowania zniesiona, gdyż była w złym stanie technicznym, a także ze względów gospodarczych i zamierzeń inwestycyjnych na działce [...], o czym , co wymaga podkreślenia, inwestorzy zaprojektowanej instalacji kanalizacji sanitarnej objętej dokumentacją projektową zatwierdzoną decyzją numer AB.V.1.150.2019 z dnia 6 lutego 2019r., o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę wydanym przez Starostę Krakowskiego znak: AB.Y.6740.1.12.2019.MMC, zostali poinformowani przez stronę skarżącą na już pismem z dnia 5.03.2019r., czyli na długo przed sprzedażą domów wybudowanych przez tegoż inwestora na działkach nr [...] obręb Z.. Jako, że zarzuty zawarte w skardze mają charakter w istocie zarzutów egzekucyjnych ukierunkowanych na nieistnienie obowiązku nie mogą odnieść skutków względem prawidłowego skądinąd postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.