II SA/Kr 1045/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Jacek Bursa Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. C. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 24 kwietnia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. K. oraz Z. K. pozwolenia na rozbudowę istniejącej fermy drobiu polegającej na budowie: "budynku inwentarskiego - kurnika, instalacji przyłączeniowej wodociągowej, instalacji przyłączeniowej energetycznej, zbiornika na ścieki o pojemności 4m3 z instalacją przyłączeniową kanalizacyjną, dwóch zbiorników na ścieki o pojemności 3 m3 każdy z instalacjami przyłączeniowymi, sześciu studzienek z instalacją kanalizacji opadowej, zbiornika na wody opadowe o pojemności 8 m3, pięciu studni chłonnych na wody opadowe, dwóch silosów paszowych, płyty gnojowej, utwardzeniu terenu na działce nr [...] w miejscowości P.." Starosta podał m.in., że w toku postępowania wpłynęły uwagi zgłoszone przez J. C. dotyczące robót ziemnych przeprowadzonych w minionych latach przez inwestorów, a polegających na wykonaniu nasypu powodującego szkodę na jego działce. Starosta poinformował, że uzyskał od Wójta Gminy oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. informacje, że wójt nie prowadził postępowania administracyjnego w tej kwestii, a PINB umorzył przedmiotowe postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odnosząc się zatem do tej kwestii, organ I instancji wyjaśnił, że kwestie związane z robotami ziemnymi polegającymi na wykonaniu nasypu nie są przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę, a z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż masa ziemna powstała w wyniku wykopów zostanie rozlokowana tak, by nie naruszyć stosunków wodnych. Odnosząc się do zarzutów J. C., że ferma drobiu w niekorzystny sposób bezpośrednio oddziałuje na okolicę, organ wyjaśnił, że w projekcie budowlanym zawarty jest opis techniczny dotyczący wpływu rozbudowy fermy drobiu na zdrowie ludzi, środowisko oraz sąsiednie obiekty. Organ wskazał, że projekt zawiera szczegółowe dane dotyczące sposobu utylizacji odpadów oraz sposobu ochrony powietrza przed emisją nieprzyjemnych zapachów poprzez sprawny system wentylacji mechanicznej oraz możliwość zastosowania w paszy dodatków hamujących na poziomie enzymatycznym wydzielanie amoniaku ze ściółki. Starosta zaznaczył też, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a do projektu załączono wymagane opinie i zezwolenia. Starosta wskazał, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego i posiadaniu kwalifikacji rolniczych. Wskazano także, że projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi oraz został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawców ds.: zabezpieczeń przeciwpożarowych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz sanitarno - higienicznych. W zakresie oddziaływania na środowisko do projektu załączono pismo Wójta Gminy znak: [...] z dnia 16 maja 2014 r., z którego wynika, że przewidywany zakres prac nie spełnia kryteriów definicji przedsięwzięcia określonego w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego należy stwierdzić, że planowana rozbudowa fermy drobiu nie podlega procedurze oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu od decyzji Starosty J. C. wskazał, że nie zgadza się na rozbudowę istniejącej fermy drobiu i podniósł, że uwagi dotyczące prowadzonych przez inwestorów na terenie działki inwestycyjnej prac ziemnych, zgłaszane przez niego w Urzędzie Gminy, jak też w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w W., nie przyniosły żadnego rezultatu. Odwołujący się podał, że w wyniku tych prac powstał nasyp o wysokości 5-7 metrów wznoszący się nad jego działką oraz innymi działkami sąsiadującymi. Ponadto zarzucił, że funkcjonująca ferma drobiu z powodu wytwarzanych nieprzyjemnych zapachów, jest uciążliwa dla działek znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. Wojewoda decyzją z dnia 1 lipca 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że zastrzeżenia dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia prac ziemnych zawarte w odwołaniu były przez J.C. zgłaszane w toku postępowania przed organem I instancji i zostały dostatecznie wyjaśnione. Wojewoda zaznaczył, że Starosta powołał się na znajdujące się w aktach sprawy dokumenty dotyczące wyjaśnienia prawidłowości wykonanej przez inwestorów w 2007 roku niwelacji terenu przyszłej inwestycji. Wynikało z nich jednoznacznie, że prace ziemne zostały wykonane należycie i nie wystąpiła zmiana stosunków wodnych ani inne uciążliwości dla terenów sąsiednich. Prawidłowość wykonania nasypu została także potwierdzona przez PINB w W. pismem z 17 marca 2015 r., zaś decyzją z 3 kwietnia 2008 r. znak: [...] postępowanie w tej sprawie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Organ II instancji podniósł równocześnie, że te prace zostały już wykonane w 2007 roku i jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, nie są objęte pozwoleniem na budowę stanowiącym przedmiot wydanej decyzji. Wojewoda wskazał, że co do mas ziemnych uzyskanych z planowanej rozbudowy fermy drobiu, w projekcie zagospodarowania znajduje się informacja, że wykopy będą przeprowadzone jedynie pod fundamenty i ściany fundamentowe, a powstałe w ten sposób masy ziemne "zostaną zagospodarowane do ułożenia, jak wskazano w części opisowej projektu zagospodarowania "podbudowy pod podłogi na gruncie w poziomie parteru." Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestorzy uzyskali warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji oraz powołał się na stanowisko Wójta Gminy z dnia 16 maja 2014 r. stwierdzające, że planowane zamierzenie nie podlega procedurze oceny oddziaływania na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do drugiego zarzutu odwołania dotyczącego kwestii uciążliwości zapachowej, zwrócono uwagę, że opis techniczny do projektu budowlanego zawiera szczegółowe rozwiązania dotyczące systemu wentylacji, sposobu segregacji i usuwania odpadów oraz utylizacji padłych sztuk drobiu. Ponadto Wojewoda wskazał, że "teren fermy zostanie dodatkowo, wzdłuż granic z działkami sąsiednimi "odgrodzony" za pomocą zieleni izolacyjnej niskiej i wysokiej, co zapewnić ma kompensację oddziaływania." Skargę do WSA w Krakowie na ww. decyzję Wojewody wniósł J. C., zarzucając, że: 1) przemieszczenie przez K. oraz Z. K. znacznej ilości ziemi z działek sąsiednich na działkę stanowiącą ich własność nastąpiło bez uzyskania pozwolenia, a powinno to być kwalifikowane jako roboty budowlane podlegające przepisom Prawa budowlanego; 2) realizacja spornej inwestycji spowoduje zmianę stosunków wodnych poprzez podniesienie wysokości działki w stosunku do działek sąsiednich; 3) realizacja spornej inwestycji spowoduje zacienienie działki skarżącego na długości około 100 metrów, co będzie miało wpływ na zbiory owoców; 4) ferma drobiu poprzez emisję nieprzyjemnych zapachów, degradację krajobrazu oraz poprzez możliwość przedostania się do wód szkodliwych bakterii negatywnie wpływa na nieruchomości sąsiednie, w szczególności na rozwój agroturystyki oraz ceny działek znajdujących się w okolicy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty podniesione w skardze oraz we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi, uznając zarzuty skargi za bezzasadne (oświadczenie ucz. K. K. na rozprawie oraz odczytane i złożone pismo procesowe na rozprawie). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – zwana dalej "ustawą środowiskową"). Z kolei ustawa środowiskowa w art. 59 ust. 1 stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 60 ustawy środowiskowej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) szczegółowo określa, jakie przedsięwzięcia zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a jakie do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z treści § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 2 ust. 1 pkt 102 i 103 tego rozporządzenia wynika, że kryterium zakwalifikowania danego przedsięwzięcia polegającego na chowie lub hodowli zwierząt jest liczba tzw. dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) obliczanych według współczynników przeliczeniowych sztuk zwierząt na DJP określonych w załączniku do rozporządzenia. Zwrócić należy uwagę, że § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia wyraźnie stanowi, że za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Podsumowując ww. rozważania, trzeba stwierdzić, że na potrzeby postępowania prowadzonego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę konieczne jest ustalenie przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, do jakiej kategorii przedsięwzięć, w rozumieniu ustawy środowiskowej, powinno być zakwalifikowane rozpatrywane zamierzenie inwestycyjne. Taka kwalifikacja przesądza bowiem o tym, jakie wymogi powinny zostać spełnione dla zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ulega też wątpliwości, że to projekt budowlany przesądza o przyszłym kształcie planowanej inwestycji, konkretna treść projektu jest zatwierdzana przez organ prowadzący postępowanie, a w razie wątpliwości, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego jest zgodna z prawem, to treść projektu budowlanego oraz samej decyzji zatwierdzającej projekt będą stanowiły wzorzec, do którego porównywać się będzie realizowaną inwestycję w celu udzielenia odpowiedzi, czy miało miejsce ewentualne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę i jakiego rodzaju jest to odstępstwo. Dlatego też tak istotnym jest, żeby wszystkie istotne elementy planowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały umieszczone i jasno określone w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w projekcie budowlanym. W ocenie Sądu, niedopuszczalnym jest precyzowanie ważnych parametrów inwestycji jedynie w dokumentach znajdujących się w aktach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ten sposób bowiem trudno byłoby ustalić, jaki kształt zamierzenia inwestycyjnego został zaakceptowany przez organ, a także znacznie utrudniona byłaby kontrola prawidłowego realizowania danej inwestycji przez organy nadzoru budowlanego. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, Sąd stwierdził, że organy architektoniczno – budowlane wadliwie zbadały spełnienie wymogów określonych w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skoro bowiem kluczową kwestią dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej fermy drobiu jest obliczenie liczby dużych jednostek przeliczeniowych, a to z kolei ma ścisły związek z ilością sztuk drobiu, jaką przedmiotowa ferma jest w stanie pomieścić, to dane te, jak i rozmiary fermy, po dokonanej przebudowie powinny jasno wynikać z treści decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę lub z samego projektu budowlanego. W ten sposób bowiem rozstrzygnięcie kwestii zakresu postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opiera się na niebudzącej wątpliwości podstawie i prawidłowość rozstrzygnięcia w tym zakresie jest łatwa do zweryfikowania. Tymczasem w kontrolowanym postępowaniu organy rozstrzygnęły o zakresie wymaganego postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie na podstawie treści projektu planowanej rozbudowy fermy drobiu, lecz opierając się na informacji podanej przez inwestorów, którzy wskazali przewidywaną liczbę sztuk drobiu, jaka ma być hodowana w fermie. Ta zaś informacja stanowiła wyłączną podstawę do stwierdzenia przez Wójta Gminy w piśmie z 16 maja 2014 r. (k. 41 akt adm. I instancji), że przedmiotowe przedsięwzięcie nie podlega procedurze oceny oddziaływania na środowisko. Sąd uznał, że takie działanie organu jest nieprawidłowe dlatego, że przenosi treść istotnego dla kształtu inwestycji rozstrzygnięcia poza decyzję o pozwoleniu na budowę oraz poza projekt budowlany. Przede wszystkim jednak ustalenia organów w zakresie liczby dużych jednostek przeliczeniowych nie zostały oparte o obiektywne i łatwe do zweryfikowania kryterium wynikające z treści § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, który to przepis nakazuje za liczbę DJP przyjąć maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Tymczasem na podstawie akt administracyjnych nie sposób ustalić, jaka będzie maksymalna możliwa obsada inwentarza w rozbudowanej fermie. Nie można też zaakceptować takiej wykładni przepisów Prawa budowlanego, ustawy środowiskowej i rozporządzenia, z której wynikałoby, że liczbę DJP będzie obliczać się na podstawie oświadczenia projektanta lub inwestora. Byłoby to nie tylko sprzeczne z powołanym już § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, ale także otwierałoby możliwość do obchodzenia przepisów Prawa budowlanego, ustawy środowiskowej i rozporządzenia i w konsekwencji niweczyłoby cały sens postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Łatwo można bowiem wyobrazić sobie taką sytuację, że inwestor planuje budowę bardzo dużej fermy o takiej maksymalnej obsadzie inwentarza, która wymagałaby przeprowadzenia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie, a równocześnie jednak inwestor oświadczyłby, że nie zamierza w pełni korzystać z możliwości, jakie dają rozmiary tej fermy i będzie w niej hodować jedynie niewielką ilość sztuk drobiu niewymagającą przeprowadzenia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ten sposób ustalenie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostałoby oderwane od obiektywnych kryteriów i opierałaby się na trudnych do zweryfikowania oświadczeniach inwestora lub projektantów, chociaż zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie nie mamy nawet żadnego takiego oświadczenia. Jedynym dokumentem, na podstawie którego organy doszły do wniosku, że przedsięwzięcie polegające na rozbudowie istniejącej fermy drobiu nie należy nawet do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest pismo Wójta Gminy z 16 maja 2014 r. skierowane do inwestorów. W związku z powyższym Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) polegającego na wadliwym ustaleniu, czy w stosunku do przedmiotowej inwestycji została spełniona przesłanka wynikająca z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. To zaś naruszenie niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ prowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji bez uprzedniego zbadania, czy inwestycja ta wymaga, a jeśli tak to w jakim zakresie, przeprowadzenia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy zobowiązane będą do usunięcia tego naruszenia prawa poprzez zastosowanie się do wykładni przepisów przedstawionej powyżej. Będzie to oznaczało rozstrzygnięcie o ewentualnej konieczności przeprowadzenia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie rozwiązań projektowych i obliczenia liczby dużych jednostek przeliczeniowych w oparciu o maksymalną obsadę inwentarza rozbudowanej fermy. Konieczne też będzie odniesienie się do informacji zawartych w postanowieniach PPIS w W. z dnia 22 listopada 2007 r. [...] i z dnia 22 grudnia 2008 r. [...] (k. 51 - 54 akt sądowych) oraz decyzji wójta gminy [...] nr RGG i [...] z dnia 2 lutego 2009 r. (k. 55 - 57), zgodnie z którymi, już istniejący kurnik posiada obsadę 15 000 szt. drobiu (= 60 DJP), a planowany - 12 000 szt. drobiu (= 48 DJP). Zwrócić należy zatem uwagę, że: 1/powierzchnia istniejącego kurnika, wg zatwierdzonego projektu budowlanego (z datami: sierpień 2006, listopad 2014) wynosi 1356 m2, a w ww. dokumentach stwierdzono, że już istniejący kurnik posiada obsadę 15 000 szt. drobiu (= 60 DJP); 2/ w "Charakterystyce przedsięwzięcia" stanowiącego załącznik nr 1 do ww. decyzji wójta gminy [...] z 2009 r. podano, że projektowany budynek kurnika będzie miał obsadę 12 000 szt. drobiu (= 48 DJP) przy powierzchni użytkowej 1214, 35 m2, podczas gdy w zatwierdzonym projekcie budowlanym i udzielonym pozwoleniu na budowę przewidującym powstanie nowego kurnika o powierzchni użytkowej 1309 m2 "zaakceptowano" informację wójta gminy [...] zawartą w jego piśmie z 16 maja 2014 r., że istniejąca obsada kur to 8 000 szt.= 32 DJP, a planowana to 6 900 szt.= 27,6 DJP, czyli łącznie 14 900 szt. = 59,6 DJP Co do pozostałych zarzutów skargi podnieść należy, że do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest wymagana – przez ustawę Prawo budowlane, ani inne przepisy prawa – zgoda sąsiadów. Co do prac ziemnych wykonanych w latach ubiegłych podnieść należy – jak prawidłowo wyjaśniły to organy – że nie były one objęte pozwoleniem na budowę stanowiącym przedmiot wydanej decyzji. Również naruszenie stosunków wodnych wskutek wykonania ww. prac ziemnych leży poza granicami rozpatrywanej sprawy i należy do właściwości wójta gminy, a nie organu architektoniczno-budowlanego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w punkcie i sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 135 ppsa. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając rzecz skarżącego kwotę 500 zł, czyli równowartość uiszczonego wpisu od skargi. Zgodnie z art.152 § 1 ppsa w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.