II SA/Kr 105/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski / spr. / AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi I. P. i J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących I. P. i J. P. kwotę 500 / pięćset / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją nr [...] z dnia [...].07.2007r., (znak: [...]) Starosta [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) odmówił I. P. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zalicznikową instalacją gazową w miejscowości B. na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [...]. W uzasadnieniu organ l instancji podniósł, że w przedłożonych dokumentów, "stwierdzono naruszenie obowiązujących przepisów w związku z czym postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego Starosta [...] nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowość?. Po uzupełnieniu dokumentacji stwierdzono, że wniosek dalej narusza prawo bowiem do wniosku została dołączona decyzja Burmistrza [...] o warunkach zabudowy. W pouczeniu decyzji Burmistrz [...] zawarł zapis, że decyzja o warunkach zabudowy wygaśnie, jeżeli dla danego terenu uchwalono zostanie plan miejscowy, którego ustalenia będą inne niż w wydanej decyzji. W toku prowadzonego postępowania na terenie wsi B. zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka objęta wnioskiem o udzielenia pozwolenia na budowę położona jest w terenie oznaczonym symbolem "[...]" - z podstawowym przeznaczeniem pod tereny rolnicze. Zgodnie z zapisem § 26 ust. 1 miejscowego planu obowiązuje ochrona przed przeznaczeniem na cele nierolnicze. W przepisie § 26 ust 2 planu zostały zawarte następujące ustalenia dla omawianego terenu: 1/ utrzymanie upraw polowych, ogrodniczych i sadownictwa, 2/ utrzymanie istniejących budynków mieszkalnych, gospodarczych, inwentarskich i usługowych, z możliwością wykonania robót budowlanych, 3/ wymianę substancji mieszkaniowej i gospodarczej 4/ możliwość realizacji drugiego budynku mieszkalnego, budynków gospodarczych, inwentarskich i garaży wyłącznie w granicach zabudowanych działek, 5/ możliwość przebudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejącej zabudowy na cele rekreacji indywidualnej lub agroturystyki, 6/ utrzymanie i budowę obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, 7/ utrzymanie oraz możliwość wytyczenia szlaków turystycznych, ścieżek rowerowych i tras konnych, 8/ możliwość realizacji stawów hodowlanych, 9/ realizacja ustaleń zawartych w § 12, który dotyczy ustaleń w celu ochrony przed skutkami osuwania się mas ziemnych. § 26 ust. 3 planu w terenach tych wyklucza lokalizacje obiektów budowlanych za wyjątkiem wyżej wymienionych. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na mapie, która nie zawiera linii rozgraniczających terenów o różnym przeznaczeniu, linii zabudowy. Elementy te winny się znaleźć na mapie zgodnie z przepisem § 6 ust I pkt. 1 Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Część opisowa do projektu zagospodarowania terenu nie zawiera danych wykazujących spełnienie ustaleń planu miejscowego. Nadto zgodnie z pkt 7 warunków przyłączenia obiektu do sieci gazowej wydanych przez Spółkę Gazownictwa w [...] podłączenie budynku do sieci gazowej wymaga budowy sieci gazowej. Zatem projekt zagospodarowania terenu winien pokazywać układ przewodów sieci gazowej. W projektach budowlanych występują rozbieżności dotyczące instalacji teletechnicznej. Branża teletechniczna została "wykreślona" (zgodnie z pismem Pełnomocnika z dnia 15-06-2007r.,) tylko z jednego egzemplarza projektu. Odwołanie I. i J. P. nie zostało uwzględnione i Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1. odmowa udzielenia pozwolenia na budowę była konsekwencją niezastosowania się Inwestora do treści postanowienia z dnia [...].05.2007r., dotyczącego obowiązku usunięcia nieprawidłowości. Nieprawidłowością, wskazaną w postanowieniu Starosty [...], która nie została usunięta jest niezgodność z ustaleniami § 26 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. 2. ustalenia planu nie dopuszczają budowy przedmiotowej inwestycji na działce i Inwestor nie mógł zastosować się do postanowienia Starosty [...]. Plan miejscowy wszedł w życie w dniu 13.05.2007r, to jest w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor dysponował wówczas decyzją ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji tej zawarte zostało pouczenie informujące, że jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, zgodnie z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, następuje wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. 3. zdaniem organu odwoławczego odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę, spowodowana niezgodnością z ustaleniami § 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. jest zasadna. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli I. i J. P. i nie precyzując żądania skargi podnieśli, że : - w październiku 2006 roku kupili działkę nr [...] w miejscowości B. a w styczniu 2007 roku zlecili osobom z właściwymi uprawnieniami, załatwienie wszystkich formalności niezbędnych do uzyskania Pozwolenia na Budowę domu jednorodzinnego, - 6 lipca 2007 roku otrzymali od Starosty [...] decyzję o odmowie wydania pozwolenia na budowę, - wnoszą o "zmianę kwalifikacji działki nr [...].....z rolnej na budowlaną, co umożliwiłoby ... uzyskanie zgody na budowę". - w dalszym ciągu uzasadnienia skargi podnieśli kwestie natury społecznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione z w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie z powodów w niej przedstawionych, bowiem dokonana w kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji naruszają prawo. W sprawie niniejszej organ l instancji, odmawiając wnioskowi skarżących wskazał, że wnioskodawcy nie wykonali w całości postanowienia z dnia 31.05.2007r wydanego w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r., nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. M.in. obowiązek ten dotyczył uzupełnienia "części opisowej do projektu zagospodarowania terenu o dane wykazujące spełnienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. w zakresie ustalonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]-02-2007r. ( w szczególności określenie danych wykazujących spełnienie zasad kształtowania zabudowy, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz kultury współczesnej, zagospodarowania terenów podległych ochronie, ochronie zdrowia i bezpieczeństwa ludzi)" oraz "doprowadzenie rozwiązań projektowych zawartych w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawartymi w § 26 (w myśl § 26 ust 3 w terenach oznaczonych symbole [...] wyklucza się realizację obiektów budowlanych za wyjątkiem wymienionych w § 26 ust 2)". Rozpoznając odwołanie organ II instancji, skoncentrował się tylko na nieprawidłowości polegającej na niezgodności zamierzonej inwestycji z " .... z ustaleniami § 26 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B.", gdyż ustalenia planu nie dopuszczają budowy przedmiotowej inwestycji na przedmiotowej działce i Inwestor nie mógł zastosować się do postanowienia Starosty [...]. Plan miejscowy wszedł w życie w dniu 13.05.2007r, to jest w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor dysponował wówczas decyzją ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji tej zawarte zostało pouczenie informujące, że jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, zgodnie z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, następuje wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Jak można przyjąć, organ odwoławczy przyjmuje, że w przypadku uchwalenia planu - dotychczas wydane decyzje, jeżeli ustalenia planu są inne niż ustalenia zawarte w wydanej decyzji, wygasają z mocy prawa. Otóż tak nie jest a wskazuje na to wyraźnie treść art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.nr.80 poz.717 z późn.zm. - zwaną dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.), który stanowi m.in., że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kpa. W takiej sytuacji, jak w sprawie niniejszej organ administracji architektoniczno-budowlanej, obowiązany jest zawiadomić organ o którym mowa w art. 60 ust.1 ustawy o planowaniu z 2003 r., o zaistniałej sytuacji ( art. 100 § 1 kpa) a wójt, burmistrz albo prezydent miasta zobowiązani będą do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę powinno być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. W aktach sprawy nie odnaleziono decyzji która stwierdziłaby wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy a żaden z orzekających w sprawie organów nie wspomina aby taka decyzja została wydana, l to jest główny powód uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji. Inne powody zastosowania przez organ l instancji art. 35 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r., wymykają się spod kontroli sądowej. Organ odwoławczy nad tymi zagadnieniami przeszedł do porządku dziennego, a niekompletność przedstawionego projektu budowlanego uniemożliwia kontrolę stanowiska organu l instancji. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" oraz art.135 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.