II SA/Kr 1057/05
PostanowienieWSA w Krakowie2005-10-26
Skład orzekający: Anna Szkodzińska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające, że żądane informacje zostały udzielone, stanowi akt lub czynność podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 PPSA?Ratio decidendi
Pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które jedynie stwierdza brak bezczynności organu w udzieleniu informacji, nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem kończącym postępowanie ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie mieści się ono w żadnej z kategorii aktów lub czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego określonych w art. 3 PPSA, w związku z czym skarga na takie pismo jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.Stan faktyczny
J. K. złożył skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 15 lipca 2005 r., które stwierdzało, że żądane przez skarżącego informacje zostały udzielone przez Wójta Gminy D. Wcześniej skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta, które nie zostało uwzględnione przez SKO. Skarżący powoływał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r. znak [...] postanawia: odrzucić skargę
II SA/Kr 1057/05
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie uwzględniło zażalenia J.K. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy D.
W piśmie z dnia 20 czerwca 2005 r. adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego "za pośrednictwem Urzędu Gminy w D." J. K., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, ponownie stwierdził, że nie uzyskał od Urzędu żądanych informacji.
W piśmie, które uczyniono przedmiotem skargi, stanowiącym odpowiedź na powyższe pretensje, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza, że w jego ocenie żądane informacje zostały udzielone.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /ppsa/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Pismo organu nie należy do żadnej z powyższych kategorii, a w takiej sytuacji skargę uznać należy za niedopuszczalną.
Oczywiście nie można wykluczyć sytuacji, w której organ rzeczywistemu rozstrzygnięciu nadaje formę pisma, a nie decyzji czy postanowienia. Wówczas w istocie chodzić może o akt administracyjny podlegający rygorom przepisów kpa. Pismo SKO z dnia 15 lipca 2005 r. nie zawiera rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej, a jedynie wyraźnie wyartykułowane stanowisko co do braku bezczynności Wójta w udzieleniu skarżącemu informacji. Gdyby jednak przyjąć nawet, że pismo to jest postanowieniem wydanym w trybie art. 37 kpa, to i tak skargi za dopuszczalną uznać nie można. Od takiego postanowienia bowiem nie służy zażalenie, ani nie kończy ono postępowania, nie jest zatem postanowieniem o jakim mowa w art. 3 § l ppsa.
Skargę zatem , jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § l pkt 6 cytowanej ustawy należało odrzucić.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło