II SA/Kr 106/17

Dnia 22 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 listopada 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Decyzją z dnia 24 listopada 2016 r. (znak: [...] ), na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań Z. B. i R. B. reprezentowanego przez r. pr. W. K. , od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia 14 czerwca 2016 r. (znak: [...] ) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "W." Sp. z o.o. [...] Sp. K. pozwolenia na budowę obejmującą: "Budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i murami oporowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., ogrzewczą wraz z wymiennikownią, wentylacją mechaniczną i oddymiającą, wewnętrzną obsługą komunikacyjną, naziemnymi miejscami postojowymi, przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji sanitarnej wraz z instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej, instalacją wewnętrzna kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym i drenażem oraz likwidacjami: istniejącej napowietrznej linii przyłącza telekomunikacyjnego, istniejącego przyłącza energetycznego wraz ze złączem, istniejącego przyłącza c.o., istniejącego przyłącza gazu, istniejącej studni na działce nr [...] , [...] , [...] i części działek [...] , [...] obr. [...] oraz: w zakresie przyłącza wodociągowego i likwidacji przyłącza energetycznego na części działki [...] obr. [...] , w zakresie przyłącza kanalizacji sanitarnej, likwidacji istniejącego przyłącza c.o. i likwidacji istniejącej napowietrznej linii przyłącza telekomunikacyjnego na części działek [...] i [...] obr. [...] , położonych przy ul. [...] w [...] " – ETAP I zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. (znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego została przedstawiona uzupełniająca analiza nasłonecznienia oraz dodatkowe dokumenty, tj. decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 sierpnia 2016 r. Nr [...] (znak: [...] ) o pozwoleniu na budowę obejmującą m.in. rozbudowę i przebudowę drogi wewnętrznej – ul. [...] na odcinku od ul. [...] do rejonu ul. [...] oraz zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 lipca 2016 r. (znak: [...] ) o przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia o przebudowie odcinka ul. [...] i przebudowie ul. [...] . W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był prawidłowy i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a projektowana inwestycja i postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę były zgodne z prawem, co dawało podstawę do udzielenia pozwolenia na jej realizację. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 u.p.b., gdyż za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, także sprawdzający, którzy to w przedmiotowej sprawie, stosownie do treści art. 20 ust. 4 u.p.b., dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy dodał także, że wszyscy projektanci i sprawdzający, w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego, posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto odnosząc się do zgłaszanego zarzutu dotyczącego niezgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, którą ustalono warunki dla 3 budynków, w sytuacji gdy został zaprojektowany 1 budynek o długości ok. 100 m, organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi promesę dla inwestora o wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę, a tym samym organ administracji badający zgodność inwestycji z warunkami decyzji o warunkach zabudowy, nie może czynić zarzutu inwestorowi, że swoje zamierzenie ograniczył tylko do jednego budynku, zamiast trzech, w sytuacji gdy ten jeden budynek spełnia wymogi decyzji, takie jak powierzchnia zabudowy czy terenu biologicznie czynnego i inne parametry określone w decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Z kolei w odniesieniu do zarzutu dotyczącego wprowadzonych przez projektowany budynek ograniczeń w nasłonecznieniu dz. nr [...] obr. [...] i tym samym ograniczeń w możliwości jej zabudowy, organ odwoławczy podał, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uregulowane są zagadnienia dotyczące m.in. zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§13 ww. rozporządzenia) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (§ 60 ww. rozporządzenia), przy czym przepisy te dotyczą istniejących budynków. Organ odwoławczy zaznaczył, że brak jest jednak unormowań związanych z zacienianiem działek sąsiednich spowodowanych planowaną inwestycją, a w związku z tym organ administracji nie ma instrumentów pozwalających oceniać to zagadnienie. Ponadto w odpowiedzi na zgłaszane zastrzeżenia wskazujące, że projektowany budynek spowoduje znaczne uciążliwości poprzez zwiększenie hałasu emitowanego przez samochody, Wojewoda [...] podał, że ruch samochodowy spowodowany przez samochody użytkowników budynku należy zaliczyć do tzw. immisji pośrednich, czyli związanych z korzystaniem z rzeczy. W odniesieniu zaś do stwierdzenia, że nastąpi wzrost ilości mieszkań względem decyzji o warunkach zabudowy, organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja ta nie określa ilości mieszkań, jako że parametry inwestycji określone w decyzji o warunkach zabudowy dotyczą takich zagadnień jak linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, wielkość terenu biologicznie czynnego, czy też szerokość i wysokość elewacji frontowej, kształt dachu. Zdaniem organu II instancji nie można również uznać za skuteczny zarzut, wskazujący że wysokość budynku znajduje się w górnej granicy wymogów decyzji o warunkach zabudowy, co biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu może spowodować przekroczenie tej wysokości, jako że zapisy decyzji o warunkach zabudowy dotyczą elewacji frontowej, tj. od strony ul. [...] , zaś wysokość liczona jest od poziomu terenu projektowanego przy elewacji frontowej. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że jak wynika z decyzji o warunkach zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku do kalenicy powinna wynosić od 13,5 m do 14,5 m, a do okapu od 9,5 m do 10,5 m, zaś zaprojektowany budynek nie przekracza tych parametrów, bowiem wysokość do kalenicy wynosi 14,5 m a do okapu 10,5 m. Ponadto w odniesieniu do zgłaszanych zastrzeżeń dotyczących modernizacji ul. [...] Wojewoda [...] podał, że jak wynika z przedstawionych przez inwestora dokumentów, zostało udzielone pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę i rozbudowę ul. [...] na odcinku od ul. [...] do rejonu ul. [...] (decyzja nr [...] z dnia 4 sierpnia 2016 r.) oraz przyjęte zostało zgłoszenie na przebudowę odcinka ul. [...] i odcinka ul. [...] , co w ocenie organu odwoławczego nakazywało przyjąć, że inwestor spełnił zalecenia dotyczące włączenia inwestycji do dróg publicznych. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd z drogi wewnętrznej jaką jest ul. [...], a projektowany budynek nie wymaga drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, bowiem nie jest zaliczony do obiektów budowlanych, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Wojewoda [...] podał również, że dla przedmiotowej inwestycji została opracowana opinia geotechniczna, którą określono geotechniczne warunki posadowienia oraz wykonano dokumentację geologiczno-inżynierska, uzgodnioną decyzją Prezydenta Miasta [...]. Organ odwoławczy wskazał także, że jak wynika z projektu budowlanego zaprojektowano łącznie 143 miejsc postojowych dla 119 lokali, co daje współczynnik 1,2 miejsca postojowego na mieszkanie, a więc jest on zgodny z zaleceniami uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa. Organ II instancji zaznaczył, że dla przedmiotowej inwestycji wyznaczono linię zabudowy w odległości 12,0 m od krawędzi działki drogowej i zarówno część podziemna, jak i nadziemna budynku nie przekraczają tej linii. Podobnie organ odwoławczy wskazał, że zachowany został wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, jako że zaprojektowana całkowita powierzchnia zabudowy dla tej inwestycji wynosi 41,6% (przy dopuszczalnej wielkości na poziomie od 40% do 52%). Organ odwoławczy podał, że wielkość powierzchni biologicznie czynnej, wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy, powinna wynosić nie mniej niż 20%, a zaprojektowano 30,70%. Ponadto dopuszczalna szerokości elewacji frontowej, tj. elewacji od ul. [...] została ustalona w decyzji o warunkach zabudowy na 16m z tolerancją do 20%, tj. do 19,2m, a zaprojektowana szerokości elewacji frontowej wynosi 19,2 m. Organ odwoławczy wskazał również, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, liczona do kalenicy powinna wynosić 14 m z tolerancja ± 0,5m (zaprojektowana – 14,5 m), a do okapu 10 m z tolerancja ± 0,5m (zaprojektowana 10,5 m). Organ II instancji wskazał, że zaprojektowany budynek przykryty jest 12 dachami dwuspadowymi o kącie nachylenia 15° i 26°, co jest zgodne z parametrami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie forma dachu została określona jako dwu lub wielospadowy o kącie nachylenia od 15° do 45°. Tym samym zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany należało uznać za zgodny z wymogami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 5 listopada 2014 r. Nr [...] w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych i biologicznie czynnych. Ponadto w ocenie Wojewody [...] , organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił obszar oddziaływania inwestycji, który oprócz terenu, na którym jest ona zlokalizowana, obejmował również działki nr [...] , [...], [...], [...], [...], ] obr. [...]. Organ odwoławczy dodał również, że projektowana inwestycja nie ogranicza nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w sposób niedopuszczalny, tj. poniżej 3 godzin i nie ogranicza obecnego dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi liczonego w sposób określony w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym w ocenie organu odwoławczego inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikające z art. 35 ust. 1 i z art. 32 ust. 4 u.p.b. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący R. B.. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w jego ocenie występuje niezgodność inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, bowiem dotyczyła ona 3 budynków, a został zaprojektowany 1 budynek. Zdaniem skarżącego błędnie dokonano również wyliczenia, oznaczenia poziomów zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto w ocenie skarżącego nie jest jasny sposób obliczenia wysokości i szerokości budynku, które zostały określone w górnej granicy wymogów. Zdaniem skarżącego przedmiotowa inwestycja zacienia całą jego dz. nr [...] obr. [...] i ogranicza możliwości jej zabudowy, a dodatkowa analiza nasłonecznienia zawiera błędy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego), przesłanym za pośrednictwem Wojewody [...], skarżący R. B. cofnął przedmiotową skargę. W piśmie z dnia 3 lutego 2017 r. Wojewoda [...] przychylił się do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania sądowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Stosownie zaś do treści art. 60 in principio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Należy przy tym zaznaczyć, że oświadczenie woli skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, z tym zastrzeżeniem, że Sąd jest zobligowany do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, jako że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek dopuszczalności cofnięcia skargi określonych w ww. przepisie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.