II SA/Kr 106/18

Dnia 10 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w N. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. (znak: [...]), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i § 2, art. 158 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w N. S. od ostatecznej decyzji warunkowej Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą [...], położonej w N. S. stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] w obrębie [...] na działki gruntu o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], stwierdziło wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Skargę na ww. decyzję wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący – Prokurator Rejonowy w N. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta N. S. z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]) w części dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] położonej w N. S. stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] w obrębie [...] na działki gruntu o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz uznania, iż w pozostałej części decyzja warunkowa z dnia 28 marca 2011 r. (znak: [...]), została wydana z naruszeniem prawa. Pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 17 sierpnia 2017 r., sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę Prokuratora Rejonowego w N. S. z dnia 4 sierpnia 2017 r. wraz z jej 74 odpisami i kopertą. Po nadesłaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ww. skargi wraz z aktami postępowania, w piśmie z dnia 13 lutego 2018 r. Prokurator Rejonowy w N. S. wskazał, że jego skarga z dnia 4 sierpnia 2018 r. wniesiona w przedmiotowej sprawie na decyzję z dnia 28 czerwca 2018 r., została rozpoznana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 54 § 1 p.p.s.a., jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w następstwie czego Prokurator wniósł o umorzenie postepowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jednocześnie wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r., na podstawie art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca), ustawodawca dokonał m.in. zmiany brzmienia art. 52 p.p.s.a. w zakresie § 3 tego artykułu, zgodnie z którego obecną treścią – jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Ustawodawca dostrzegł jednak w tym zakresie, że w przypadku postępowań, w których występuje wielość stron postępowania może dojść do sytuacji, w której jedna z nich zaskarży decyzję do sądu administracyjnego, a druga złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dlatego też, w celu zapobieżenia możliwej do powstania z tego tytułu kolizji środków zaskarżenia, dodano na podstawie art. 9 pkt 5 ustawy nowelizującej art. 54a p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę (§ 1). Z kolei stosownie do treści § 2 ww. przepisu, jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy temu organowi. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się. Podobnie wraz z dokonaną nowelizacją zmianie uległa treść art. 53 p.p.s.a., do którego dodano § 4, wedle którego termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Dodać przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Ponadto stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Należy przy tym zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Tym samym postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Podkreśla się również, że w powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2798/15, LEX nr 2261496). Wskazuje się przy tym, że umorzenie postępowania administracyjnego oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągniecie jego celu albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1186/09, LEX nr 622996). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, gdyż jak wynika z treści pisma z dnia 12 września 2017 r. skierowanego do Prokuratora Rejonowego w N. S. (k. 121 a.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 54a § 1 p.p.s.a., poinformowało Prokuratora, iż inna strona postępowania zwróciła się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia 28 czerwca 2017 r., będącej zarazem przedmiotem ww. skargi Prokuratora. Dlatego też z uwagi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze powiadomiło skarżącego, że rozpozna przedmiotową skargę Prokuratora jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczność ta znajduje swoje potwierdzenie także w komparycji decyzji z dnia 26 października 2017 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję z dnia 28 czerwca 2017 r., w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ww. decyzja z dnia 26 października 2017 r. została wydana na skutek rozpoznania skargi Prokuratora Rejonowego w N. S. i wniosku J. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 28 czerwca 2017 r. Tym samym, wobec rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniesionej w przedmiotowej sprawie skargi Prokuratora na decyzję z dnia 28 czerwca 2017 r. jak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od tej (zaskarżonej) decyzji, z uwagi na wniesienie takiego wniosku przez inną stronę postępowania oraz wydania w następstwie jej rozpoznania decyzji z dnia 26 października 2017 r. należało uznać, że postępowanie sądowe ze skargi Prokuratora na decyzję z dnia 28 czerwca 2017 r. stało się bezprzedmiotowe. Na marginesie należy również dodać, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 28 czerwca 2017 r., która – o czym tut. Sąd powziął wiedzę z urzędu – również została odrębnie zaskarżona przez Prokuratora Rejonowego w N. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a w związku z tym w ramach rozpoznawania skargi na decyzję z dnia 26 października 2017 r., kontroli legalności podlegać będzie także wydana w toku postępowania administracyjnego decyzja z dnia 28 czerwca 2017 r. Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.