II SA/Kr 1060/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody z dnia 11 czerwca 2018 r, znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda postanowieniem z dnia 11 czerwca 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia A. S.-U. na postanowienie Starosty [...] z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]) w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami, zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. M. , gm. W. W.", utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W trakcie prowadzenia wznowionego postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]), organ I instancji wydał postanowienie z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]) o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji własnej. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. spowodowana była uznaniem, iż nie zachodziło prawdopodobieństwo uchylenia ww. decyzji kończącej postępowanie o pozwolenie na budowę, podlegające wznowieniu. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła A. S.-U. podnosząc, że organ I instancji przedwcześnie, bez prawidłowej analizy, uznał zgromadzone w sprawie dowody za potwierdzające wyrażone stanowisko. Organ odwoławczy wskazał na wstępie, że zgodnie z art. 150 i art. 152 k.p.a. organem właściwym do orzekania w sprawie wstrzymania wykonania ww. decyzji był w przedmiotowej sprawie Starosta [...]. Wojewoda zwrócił również uwagę, że istotną okolicznością w sprawie było, iż decyzja z dnia 22 sierpnia 2014 r. została wykonana, co potwierdzało przede wszystkim zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dla powiatu ziemskiego z dnia 10 listopada 2016 r. (znak: [...]) o niewniesieniu sprzeciwu wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestycji pn.: "Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami, zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. M. , gm. W. W.", zrealizowanej na podstawie decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) o udzieleniu pozwolenia na budowę. Dlatego też organ odwoławczy podkreślił, że niemożliwe było wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia już wykonanego, co tym samym nakazywało utrzymać w mocy postanowienie Starosty [...] o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r. Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca – A. S.-U., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od Wojewody na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16), sprostowanym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16) oraz opinią geologiczno-inżynierską na temat warunków gruntowo-wodnych dla fragmentu dz. nr [...] sąsiadującej z nasypem dróg dojazdowych na dz. nr [...], [...] i [...], obr. M. , gm. W. W.: 1) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami, zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. M. , gm. W. W.", z uwagi na błędne uznanie organu, że nie można wstrzymać decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r., pomimo iż nieruchomość skarżącej położona jest w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, zaś sama działka skarżącej nr [...] bezpośrednio przylega do inwestycji, wskutek czego skarżąca pozbawiona została możliwości brania udziału w przedmiotowym postępowaniu mimo, iż jej nieruchomość położona jest w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co zostało potwierdzone expressis verbis w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16), sprostowanym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2016 r., a w konsekwencji 2) naruszenie art. 152 § 1 k.p.a., a to poprzez utrzymanie decyzji Starosty [...] z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]), a w konsekwencji odmowę wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy Wojewoda obowiązany był (i nadal jest) do uchylenia przedmiotowej decyzji, bowiem okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo, że została ona wydana bez udziału wszystkich stron postępowania, które nie brały w nim udziału bez własnej winy, co zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16), w którym to Sąd stwierdził, że skarżąca posiada legitymację do udziału w przedmiotowym postępowaniu, a tym samym, na zasadzie art. 152 § 1 k.p.a. organ powinien wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji z urzędu lub zgodnie ze zgłoszonym żądaniem strony, albowiem skarżąca poniosła szkodę rażących rozmiarów z powodu zalewania jej nieruchomości, pozbawienia jej nieruchomości przejazdu dotychczasową drogą, albowiem bez jej zgody znacznie podniesiono wysokość planowanej inwestycji drogowej w stosunku do poziomu działki skarżącej; 3) naruszenie art. 6 k.p.a., tj. obowiązku działania przez organy administracyjne na podstawie przepisów prawa, a to poprzez odmowę wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, podczas gdy skarżąca bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, tym samym organ powinien wznowić postępowanie i na zasadzie art. 152 § 1 k.p.a. wstrzymać wykonanie decyzji; 4) naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez pominięcie przez Wojewodę oceny prawnej i wytycznych, co do dalszego postępowania w zakresie sposobu rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącej zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16) wydanego w przedmiotowej sprawie, sprostowanego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2016 r.; 5) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż nie została spełniona przesłanka do wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę, podczas gdy z analizy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16) wynika, że skarżącej przysługuje przymiot strony, a tym samym zaistniała przesłana prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 6) nieuwzględnienie, że na skutek bezprawnie wydanej decyzji i prac podjętych na działkach sąsiadujących z dz. nr [...] doszło do: * nieodwracalnego naruszenia stosunków wodnych na dz. nr [...], * całkowitej dewastacji zagospodarowania działki poprzez nawiezienie zanieczyszczonej ziemi, co w konsekwencji uniemożliwia jakiekolwiek wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości, co zostało potwierdzone wprost w opinii geologiczno-inżynierskiej na temat warunków gruntowo-wodnych dla fragmentu dz. nr [...] sąsiadującej z nasypem dróg dojazdowych na dz. nr [...], [...] i [...], obr. M. , gm. W. W.. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16) oraz poglądy doktryny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody z dnia 11 czerwca 2018 r. (znak: [...]), wydane po rozpatrzeniu zażalenia A. S.-U. i utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]) w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami, zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. M. , gm. W. W.". A zatem niezależnie od tego, że w skardze jest także mowa o decyzji Starosty [...] z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]), Sąd I instancji tak jak wyżej precyzuje przedmiot kontroli, a zarzuty odnoszące się w skardze do tej ww. decyzji Sąd kwalifikuje jako zarzuty odnoszące się do postanowienia Starosty [...] z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]). Normatywnym wzorcem kontroli jest m.in. treść art. 152 k.p.a. zgodnie z którą § 1. Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. § 2. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze". W ocenie Sądu treść tego przepisu należy wykładać nie tylko w myśl wykładni literalnej ale także systemowej i funkcjonalnej w związku z czym wstrzymanie wykonania decyzji już wykonanej, czyni bezpodstawne wstrzymywanie decyzji w okolicznościach tu wskazanych, a to z uwagi na niewykonalność takiego postanowienia. Ta okoliczność wyłącza analizowanie przesłanek prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że w myśl art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Z kolei w myśl art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Treść wykładanego przepisu w postaci art. 152 k.p.a. ma walor prospektywny, chodzi o to, aby przeciwdziałać skutkom wykonania decyzji wykonalnych. Zarazem przepis ten nie może pzreciwstawiac się wartościom chronionym przez treść art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd jednocześnie wyjaśnia, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2018 r. IV SA/Po 362/18, którego stanowisko podziela, w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie". Kwestią "sporną" pomiędzy organem a skarżącą jest zgodność z prawem postanowienia organu II instancji utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]) wydane w trakcie prowadzenia wznowionego postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]), w którym organ I instancji orzekł o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji własnej. Po zapoznaniu się z całością akt sprawy i treścią kontrolowanych postanowień, Sąd Instancji stwierdza, że podziela argumentację organu II instancji, że istotną i rozstrzygającą o treści przedmiotowych postanowień organu I i II instancji okolicznością jest to, że ww. decyzja Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. została wykonana, co bezsprzecznie potwierdza zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dla powiatu ziemskiego z dnia 10 listopada 2016 r. (znak: [...]) o niewniesieniu sprzeciwu wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestycji pn.: "Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami, zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. M. , gm. W. W.", zrealizowanej na podstawie decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) o udzieleniu pozwolenia na budowę. W związku z tym, w ocenie Sądu I instancji, nieuzasadnione obowiązującym prawem i sprzeczne z nim byłoby wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia/(decyzji) już wykonanego. W konsekwencji, co za tym idzie - jako zgodne z powszechnie obowiązującym prawem na dzień wydania kontrolowanych postanowień - należy ocenić postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji, co zgodnie z prawem nakazywało organowi II instancji utrzymać w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r. W tej sytuacji, zdaniem Sądu nieuzasadnione są wszystkie zarzuty wniesionej i rozpatrzonej skargi. Dla wyniku kontrolowanej sprawy, z przyczyn o których mowa powyżej, nie ma znaczenia, że nieruchomość skarżącej, jak to jest podnoszone w skardze, jest położona w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, zaś sama działka skarżącej nr [...] bezpośrednio przylega do inwestycji, wskutek czego skarżąca pozbawiona została możliwości brania udziału w przedmiotowym postępowaniu mimo, iż jej nieruchomość położona jest w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co zostało potwierdzone expressis verbis w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16), sprostowanym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2016 r. W konsekwencji, w ocenie Sądu, kontrolowane organy nie naruszyły w związku z tym podaje skarżąca art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, w realiach kontrolowanej sprawy, kontrolowane organy nie naruszyły także art. 152 § 1 k.p.a., a to poprzez utrzymanie wg skarżącej "decyzji" Starosty [...] z dnia 22 grudnia 2017 r. (znak: [...]), a w konsekwencji odmowę wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy Wojewoda obowiązany był (i nadal jest) do uchylenia przedmiotowej "decyzji", bowiem okoliczności sprawy, wg skarżącej, wskazują na prawdopodobieństwo, że została ona wydana bez udziału wszystkich stron postępowania, które nie brały w nim udziału bez własnej winy, co zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16), w którym to Sąd stwierdził, że skarżąca posiada legitymację do udziału w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie Sądu, jak wynika z treści kontrolowanych postanowień i akt sprawy skarżąca jest ich adresatem a zatem jest stroną kontrolowanego postępowania. Co do zarzutu braku udziału w postępowaniu innych stron postępowania Sąd stwierdza, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2018 r. II OSK 1837/17 , którego stanowisko podziela: przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Kontrolowane organy nie naruszyły także, wbrew temu co twierdzi skarżąca, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., przez pominięcie przez Wojewodę oceny prawnej i wytycznych, co do dalszego postępowania w zakresie sposobu rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącej zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 564/16) wydanego w przedmiotowej sprawie, sprostowanego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2016 r. Zdaniem Sądu z analizy uzasadnienia tego ww. wyroku nie wynika, że zawarta tam ocena i wytyczne odnoszą się bezpośrednio do przedmiotu i sposobu rozpatrzenia obecnie kontrolowanej sprawy. Z powyższej argumentacji Sądu, opartej na bezsprzecznym fakcie wykonania decyzji, co do której prowadzone jest postępowanie wznowieniowe, wynika także, że kontrolowane organy nie naruszyły art. 6 k.p.a., tj. obowiązku działania przez organy administracyjne na podstawie przepisów prawa, a także art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. - ponieważ odmowa wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji jako już wykonanej, w ocenie Sądu uzasadnionej powyżej, jest zgodna z prawem i uzasadniona bezsprzecznym materiałem dowodowym. Okoliczność, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w zwyczajnym postępowaniu jurysdykcyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie może uzasadniać wstrzymania wykonania decyzji już wykonanej. Jednocześnie z treści uzasadnień kontrolowanych postanowień wynika, że są one wydane w ramach wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami, zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. M. , gm. W. W.. Kwestia wstrzymana wykonania wykonanej decyzji nie uzdrowi, w ocenie Sadu, jak to twierdzi skarżącą faktu, że na skutek bezprawnie wydanej decyzji i prac podjętych na działkach sąsiadujących z dz. nr [...] doszło do: nieodwracalnego naruszenia stosunków wodnych na dz. nr [...], całkowitej dewastacji zagospodarowania działki poprzez nawiezienie zanieczyszczonej ziemi, co w konsekwencji uniemożliwia jakiekolwiek wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości, co zostało potwierdzone stosowną opinią geologiczno-inżynierską. Ta argumentacja przesądza zarazem o wykonaniu ww. decyzji. Tym samym, wobec całości powyższych ocen i wyjaśnień podjętych w ramach kontroli przez Sąd I instancji, jego zdaniem organ II instancji nie naruszył art. 138 § 1 k.p.a. ponieważ zgodnie z prawem utrzymał w mocy z prawidłowym uzasadnieniem postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Droga wewnętrzna wraz z czterema zjazdami, zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. M. , gm. W. W.". Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.