II SA/Kr 1064/10

Kraków, dnia 15 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 lipca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 18 października 2010 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca R. B. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 lipca 2010 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z uchybieniem przepisu art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz art. 68 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa i wobec powyższego nie utrzyma się w obrocie prawnym, co czyni wniosek o wstrzymanie wykonania uzasadnionym. Skarżąca zaznaczyła, że powyższe okoliczności wskazała szczegółowo w złożonej skardze. Ponadto wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje konieczność zapłaty należności, której nie jest w stanie uiścić, a wszczęcie w stosunku do niej postępowania egzekucyjnego spowoduje wyrządzenie znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonalności decyzji jest zatem wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających to wstrzymanie. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Sąd wniosek taki może uwzględnić jeżeli po analizie wniosku, wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, że skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. W ocenie sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie znacznej szkody lub też wywoła nieodwracalne skutki, a tylko wystąpienie takich przesłanek pozwalałoby na zastosowanie ochrony tymczasowej, o jakiej mowa a art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaskarżone postanowienie, nakładające na skarżącą obowiązek zapłaty kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku ma charakter świadczenia pieniężnego, a zatem skutki wykonania takiego świadczenia mają niewątpliwie odwracalny charakter. W przypadku bowiem uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia postanowienia skarżąca będzie mogła otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Podnieść ponadto należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową, a tym samym nie wykazała, że w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. W złożonym wniosku skarżąca odniosła się przede wszystkim do treści zaskarżonego postanowienia. Zaznaczyć należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zatem zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu zarzuty podniesione wobec zaskarżonego postanowienia pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku skarżącej. Zaskarżone postanowienie będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jego zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.