II SA/Kr 1067/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej A. Spółka z o.o. w K. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia 6.06.2013 r. (znak: [...] którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...].11.2012 r. (znak: [...] wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez Uzdrowisko [...] Sp. z o.o. robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] oraz nr [...] ,[...] obr. [...] w K. Decyzje te zapadły w następującym stanie sprawy: Dnia 6.11.2012 r. do organu I instancji zostało wniesione zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na wskazanych wyżej działkach. Dnia 15.11.2012 r., wydana została decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez Uzdrowisko [...]sp. z o.o. w K. robót budowlanych polegających na budowie tego ogrodzenia. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że prace objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" przyjętego uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 13 kwietnia 2011 r. (dalej uchwała powoływana jako mpzp). Jak wskazano, ogrodzenie ma być usytuowane w obszarach oznaczonych w planie miejscowym symbolami: l LU/ZP, 2LU/ZP, 3LU/ZP, 4LU/ZP (tereny lecznictwa uzdrowiskowego, w tym parku zdrojowego), 1KX (tereny wydzielonych ciągów pieszych), 1KDD (teren ulic dojazdowych), 1KDX (tereny wydzielonych ciągów pieszo-jezdnych) oraz w sąsiedztwie cieku oznaczonego symbolem l WS (tereny wód powierzchniowych śródlądowych). Podkreślono, że zgodnie z par. 5 ust. 2 pkt 8 mpzp -zakazuje się grodzenia nieruchomości przy ciekach wodnych, w odległości od 1,5 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej, przy czym dla rzeki Wilgi do 30 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej tej rzeki. Organ I instancji stwierdził, iż sporne ogrodzenie ma się znajdować w sąsiedztwie cieku wodnego l WS. Nadto organ ten podał, że część ogrodzenia będzie usytuowana na terenie przeznaczonym pod ciągi piesze (1KX,), ulice dojazdowe (l KDD), wydzielone ciągi pieszo-jezdne (l KDX). Organ I instancji podkreślił, że par. 22 ust. 3 mpzp dopuszcza lokalizację chodników i tras rowerowych, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej oraz zieleni. Zdaniem organu, cytowany zapis planu, nie przewiduje możliwości sytuowania ogrodzeń na wskazanych wyżej terenach. Stwierdzono także, iż zgodnie z par. 11 ust. 2 mpzp w terenach oznaczonych symbolami [...] do [...] zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych z wyjątkiem podziemnej infrastruktury technicznej oraz zakazuje się lokalizacji wszelkich urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni. W powyższej regulacji, organ I instancji upatruje niezgodności zgłaszanych robót z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od opisanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 15.11.2012 r. wniosło Uzdrowisko [...] sp. z o.o. w K. , zarzucając naruszenie: - par. 5 ust. 2 pkt 8, par. 22 ust. l i 3 mpzp poprzez przyjęcie, iż projektowane ogrodzenie narusza mpzp; - par. 11 ust. 2 mpzp, a także art. 7 ,77 oraz 107 par. 3 Kpa - poprzez niejasne określenie powodów wniesienia sprzeciwu w zakresie lokalizacji ogrodzenia w sąsiedztwie cieku wodnego l WS, oraz - par. 11 ust. l, par. 9 ust. l pkt 2 lit c oraz par. 9 ust. l pkt 6 mpzp - poprzez nieuwzględnienie charakteru, przeznaczenia oraz funkcji terenu LU/ZP oraz l KX, 1KDD, l KDX. Decyzją z dnia 6.06.2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego zachowany został trzydziestodniowy termin, określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane (zgłoszenie wpłynęło do organu 06.11.2012 r., doręczenie decyzji nastąpiło 16.11.2012 r.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano również, że zgodnie z § 11 ust. 2 w terenach oznaczonych symbolami [...] do [...] zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem podziemnej infrastruktury technicznej oraz zakazuje się lokalizacji wszelkich urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni, w rozumieniu par. 3 pkt 10 mpzp. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska inwestora, iż przedmiotowe ogrodzenie zlokalizowane na nieruchomości zabudowanej - nie stanowi obiektu budowlanego. Inwestor wskazywał, że "urządzenia samodzielne, stanowiące całość techniczno-użytkową stanowią obiekty budowlane, natomiast urządzenia związane z obiektem budowlanym w aspekcie technicznym lub funkcjonalnym są urządzeniami budowlanymi nie dającymi się zakwalifikować do zakresu desygnatów obiektu budowlanego, z uwagi na swój niesamodzielny charakter. Innymi słowy, ogrodzenie lokalizowane na nieruchomości zabudowanej jest co do zasady urządzeniem z uwagi na swój związek z zabudową nieruchomości, a ogrodzenie lokalizowane na działce niezabudowanej jest obiektem budowlanym, z uwagi na swój samodzielny techniczno-użytkowy charakter". Wojewoda podkreślił, że ogrodzenie zostało zakwalifikowane do urządzeń budowlanych, zgodnie z definicją zawartą w art 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, jako urządzeń technicznych związanych z obiektem budowlanym, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W art. 3 pkt l lit. a Prawa budowlanego wskazano, że jeśli w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Zatem ogrodzenie stanowiące urządzenie techniczne związane z budynkami usytuowanymi na ogradzanej działce, jest częścią tak utworzonego obiektu budowlanego. Bezzasadnym byłoby twierdzenie, że ogrodzenie będąc jedynie częścią obiektu budowlanego, tym obiektem nie jest i nie stosuje się wobec niego ewentualnych rygorów nałożonych przepisami prawa. Idąc bowiem takim wadliwym rozumowaniem, należałoby uznać, że budynek bez urządzeń technicznych, również nie jest obiektem budowlanym, co stałoby w sprzeczności z art. 3 pkt 2 wymienionej ustawy, w którym bezsprzecznie kwalifikuje się budynek jako obiekt budowlany. Zauważono, że stanowisko to jest zgodne z prawomocnymi z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w tym: wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 24.08.2012 r.; sygn. akt II SA/Kr 721/12, wyrokiem WSA w Krakowie z 30.08.2007 r.; sygn. akt II SA/Kr 1354/05 oraz wyrokiem NSA z dnia 2.12.2010 r.; sygn. akt IIOSK 1974/10 Wojewoda podkreślił także, iż zgodnie z § 11 ust. 2 Uchwały Rady Miasta K. z dnia 13.04.2011 r., w terenach oznaczonych symbolami [...] do [...] zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem podziemnej infrastruktury technicznej oraz zakazuje się lokalizacji wszelkich urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zielem. Jak wykazano, zgłaszane ogrodzenie posiada charakter obiektu budowlanego, co eliminuje ten rodzaj przedsięwzięcia z katalogu obiektów dopuszczonych do realizacji na wskazanych terenach lecznictwa uzdrowiskowego od [...]do[...] . Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, o braku możliwości usytuowania ogrodzenia na powyższych terenach przesądza również zakaz lokalizacji urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni. Z treści bowiem § 11 ust. 2 ww. mpzp wynika, że intencją uchwałodawcy było zapobieżenie jakiejkolwiek zabudowy wskazanych terenów, w sposób powodujący pomniejszenie istniejącej powierzchni terenów zieleni (czyli powierzchni gruntu rodzimego pokrytej kwiatami, trawą, krzewami lub drzewami). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca -Uzdrowisko [...] sp. z o.o. w K. - domagała się uchylenia decyzji Wojewody z dnia 6.06.2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 15.11.2012 r., a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. Przepisów postępowania (art. 7, 77, 107 par. 3 K.p.a.) poprzez brak wskazania na czym polegają naruszenia postanowień mpzp "[...] ". Brak interpretacji par. 11 ust. 2 planu "zakaz lokalizacji urządzeń terenowych pomniejszających powierzchnię terenów zielonych", brak ustalenia charakteru (prawnego) wody przebiegającym na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym. Zarzucono brak odniesienia się do zarzutów odwołania dotyczących tego, że projektowane ogrodzenie zmniejsza powierzchnię terenów zielonych, w sytuacji gdy konstrukcja ogrodzenia (panele na słupkach) powiązana jest z gruntem punktowo, przez co zajmuje "pomijalną powierzchnię gruntu". Kwestionowano także, iż nielogiczne jest przyjęcie, że urządzenie budowlane będące niesamodzielną częścią obiektu budowlanego jest tyko z tego powodu samodzielnym obiektem budowlanym. II. Przepisów prawa materialnego tj.: - par. 11 ust. 2 mpzp w zw. z art. 3 pkt l, 3, 9 Prawa budowlanego. Skarżący zarzucił błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż każde urządzenie stanowi budynek lub budowlę i podlega zaliczeniu do obiektów budowlanych, podczas gdy tylko niektóre urządzenia (samodzielne, stanowiące całość techniczno-użytkową) stanowią obiekty budowlane jako budowle, niesamodzielne zaś urządzenia stanowić mogą jedynie część obiektu budowlanego, a nie samodzielny obiekt, którego lokalizacja jest zakazana przez par. 11 ust. 2 planu. Błędnym było, zdaniem strony skarżącej zakwalifikowanie ogrodzenia projektowanego na nieruchomościach zabudowanych - jako obiektu budowlanego, jest to bowiem infrastruktura niesamodzielna, funkcjonalnie powiązana z zabudowaniami na nieruchomości. Jest to urządzenie, które nie jest zaliczone od budynków ani budowli, a więc nie stanowi obiektu budowlanego ze względu na swój niesamodzielny charakter. - par. 11 ust. 2 w zw. z par. 5 ust. 2 pkt 7, 8, i par. 22 mpzp - poprzez przyjęcie, że z powołanych przepisów wynika zakaz wznoszenia ogrodzenia na terenach[...] , a tym samym, że projektowane ogrodzenie narusza postanowienia mpzp. Jak podano, mpzp nie zakazuje lokalizacji ogrodzeń, a w par. 5 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz par. 22 ust. 3 lub par. 11 ust. 2 dopuszcza ich lokalizację. Wskazano, że ogrodzenie nie stanowi "urządzenia terenowego pomniejszającego istniejącą powierzchnię terenów zieleni", o którym mówi par. 11 ust. 2 mpzp. - par. 11 ust. l, par.9 ust. l pkt 2 lit c, par. 9 ust. l pkt 6 mpzp - poprzez ich niezastosowanie, co spowodowało, że nie uwzględniono charakteru, przeznaczenia i funkcji terenu [...] ,[...] ,[...] ,[...] - podczas gdy charakter tych terenów nie zakazuje lokalizacji na niech ogrodzenia objętego zgłoszeniem. - par. 10 ust. 8 mpzp, poprzez brak uwzględnia, że plan dopuszcza realizację nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej związanej z obsługą obszaru objętego planem, a zatem również ogrodzeń. - par. 5 ust. 2 pkt 8 mpzp, poprzez niewłaściwą ocenę, iż lokalizacja ogrodzenia w okolicach terenu [...] jest niezgodna z powołanym przepisem, podczas gdy woda na obszarze zamierzenia skarżącego nie stanowi cieku wodnego, lecz jest "wodą w rowie". - par. 22 ust. 3 mpzp, poprzez niewłaściwą ocenę, iż lokalizacja ogrodzenia na terenach oznaczonych l[...] ,[...] ,[...] - jest niezgodna z powołanym przepisem, podczas gdy przepis ten wprost wskazuje, że dopuszcza się tam lokalizację m.in. urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, a przedmiotowe ogrodzenie stanowi urządzenie techniczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 6.06.2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 15.11.2012 r. nie są prawidłowe, wobec czego podlegają uchyleniu. Zgodnie z art. 28 ust. l ustawy z dnia 7.07.1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2010 Nr 243 póz. 1118) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ust. l pkt 23 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Z art. 30 ust. l pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Poza sporem w kontrolowanej sprawie jest okoliczność, iż ze względu na lokalizację planowanego przez inwestora ogrodzenia, zamiar jego wykonania wymagał zgłoszenia właściwemu organowi. Podstawą prawną zaskarżonej w tej sprawie decyzji jest art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wnosząc sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych, orzekające w kontrolowanej sprawie organy wskazały, że budowa planowanego ogrodzenie jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Swoszowice Uzdrowisko" przyjętego uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 13 kwietnia 2011 r. Planowane ogrodzenia przewidziane zostało bowiem w obszarach, które we wskazanym planie miejscowym mają oznaczenie: [...] ,[.,..] (tereny lecznictwa uzdrowiskowego, w tym parku zdrojowego), [...] (tereny wydzielonych ciągów pieszych), [...] (teren ulic dojazdowych), [...] (tereny wydzielonych ciągów pieszo-jezdnych) oraz w sąsiedztwie cieku oznaczonego symbolem [...] Co do obszaru oznaczonego w planie miejscowym symbolem [...] , organy powołały się na przepis par. 11 ust. 2 planu, który ich zdaniem wyklucza sytuowanie ogrodzeń. Przepis ten stanowi, że w terenach oznaczonych symbolami [...] do [...] zakazuje się lokalizacji nowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem, podziemnej infrastruktury technicznej oraz zakazuje się lokalizacji wszelkich urządzeń terenowych pomniejszających istniejącą powierzchnię terenów zieleni, w rozumieniu § 3 pkt 10. Przeznaczenie, o którym mowa w ust. l pkt l, może być realizowane wyłącznie w istniejących budynkach znajdujących się na tych terenach lub w obiektach powstałych w miejsce tych budynków. Interpretując ten przepis Wojewoda uznał, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym, oraz, że ten obiekt będzie pomniejszał - tereny zieleni. Zajmując stanowisko wobec tego poglądu sąd uznał, że jest on nietrafny. Po pierwsze, należy uznać, że brak jest podstaw prawnych dla przyjęcia stanowiska, w myśl którego na gruncie kontrolowanej sprawy uprawnione jest traktowanie ogrodzenia jako obiektu budowlanego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że pojęcie urządzenia budowlanego ma swą ustawową definicję w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, przez urządzenia budowlane rozumieć należy takie związane z obiektem budowlanym urządzenia techniczne, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Cytowany przepis, wprost wiec wskazuje ogrodzenia, jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Odczytując zatem treści powołanego przepisu stwierdzić należy, że ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym tylko w pewnych, określonych w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego warunkach i okolicznościach. Kwalifikacja taka jest bowiem dopuszczalna wtedy tylko, gdy ogrodzenie jest związane z obiektem budowlanym i jednocześnie zapewnia możliwość korzystania z niego. Ustawa traktuje zatem ogrodzenie jako urządzenie budowlane tylko pod warunkiem istnienia pewnego związku o charakterze funkcjonalnym pomiędzy istniejącym obiektem budowlanym (art. 3 pkt l Prawa budowlanego) a powiązanym z nim ogrodzeniem, pełniącym w stosunku do niego rolę służebną. W innych okolicznościach, a więc w szczególności w sytuacji braku innego obiektu budowlanego lub też braku wspomnianego związku, rozważać można odmienną kwalifikację ogrodzenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego. Zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt: II OSK 1709/2008 (LexPolonica nr 2474916), że ogrodzenie działki już zabudowanej niewątpliwie jest urządzeniem technicznym, związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami zgodnie z definicją urządzenia zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, ale jest też budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wchodzącą w zakres szerokiego pojęcia obiektu budowlanego. Kwalifikacja zatem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wzniesieniu ogrodzenia uzależniona jest od stwierdzenia jego związku z istniejącym na tej samej działce obiektem budowlanym. W kontrolowanej sprawie jest bezsporne, że na działkach, których dotyczy zgłoszenie zamiaru budowy ogrodzenia - znajduje się szereg budynków, służących funkcjonującemu na nich uzdrowisku, prowadzonemu przez stronę skarżącą. Jak wynika z akt sprawy, z budynkami tymi, przedmiotowe ogrodzenie będzie funkcjonalnie powiązane w ten sposób, iż zapewniać będzie niezakłócone przez osoby postronne, z nich korzystanie. Uwzględniając zatem wskazane funkcje ogrodzenia, oraz wynikające z akt sprawy jego cechy (parametry techniczne), zdaniem sądu, zasadne jest więc zaliczenie spornego ogrodzenia do kategorii urządzeń budowlanych. Po drugie, nie można podzielić poglądu Wojewody, iż spełniona jest w sprawie druga przesłanka wynikająca z par. 11 ust. 2 planu zagospodarowania przestrzennego (tj., iż ogrodzenie - jako urządzenie terenowe pomniejszać będzie istniejącą powierzchnię terenów zieleni). Zauważyć należy, że pojęcie "urządzenie terenowe" - nie zostało w planie zdefiniowane. Stwierdzić jednak trzeba, że w par. 11 ust. 9 pkt 9 mpzp wskazane zostało, że "terenowym urządzeniem sportowym" są - korty tenisowe (o łącznej maksymalnej powierzchni 2640 m2). W par. 11 ust. 3 planu wskazano zaś, że urządzeniem terenowym jest "ścieżka ruchowa". Nadto, zwrócić uwagę należy, że par. 14 ust. 2 planu, stanowi, iż "W terenach oznaczonych symbolami 1U(A) do 4U(A) dopuszcza się lokalizację nowych obiektów budowlanych, infrastrukturę techniczną, a także wszelkie urządzenia terenowe, wyłącznie pod warunkiem zachowania istniejącej powierzchni terenów zieleni, w rozumieniu § 3 pkt 10." Uznać zatem należy, że z treści planu można wnioskować, że lokowanie "urządzeń terenowych" jest dopuszczalne na określonym obszarze objętym planem, przy jednoczesnym zachowaniu powierzchni terenów zielonych. Inaczej mówiąc, wg cytowanego planu miejscowego, nie zawsze zrealizowanie "urządzenia terenowego", będzie się wiązać z uszczerbkiem dla powierzchni zielonej. Mając zatem na uwadze przedstawioną przez inwestora w zgłoszeniu z dnia 6.11.2012 r. technologię wykonania spornego ogrodzenia (panele umocowane na metolowych słupkach), uznać należy, że trafny jest argument strony skarżącej, iż takie "zabudowanie" metalowymi słupkami, może stanowić najwyżej "pomijalną powierzchnię" pomniejszającą teren zielony. Mieć przy tej ocenie należy na uwadze okoliczność, iż działki stanowiące własność strony skarżącej mają powierzchnię kilkunastu hektarów. W uzasadnieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych w zakresie odnoszącym się do zamierzenia inwestora na obszarach planu oznaczonych symbolami [...] ,[...[ oraz [...] - organy podały, że zapisy planu nie przewidują możliwości lokalizacji na tym obszarze ogrodzeń. Stwierdzić jednak należy, że w dotyczącym tych terenów par. 22 mpzp - nie wprowadzono wyraźnego zakazu sytuowania ogrodzeń. Jedynie w ust. 4 wskazanego przepisu podano, że w terenach [...] i [...] zakazuje się lokalizowania miejsc postojowych bezpośrednio przy krawędzi jezdni ulicy lokalnej. Należy przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z par. 5 ust. 2 pkt 7 planu miejscowego - w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania przestrzeni publicznych na obszarze objętym planem, zakazuje się grodzenia nieruchomości od strony przestrzeni publicznej wyznaczonych ulic na linii położonej bliżej jezdni ulicy niż przebiega linia rozgraniczająca teren ulicy, wskazana na rysunku. Przepis ten określa zatem zakres w jakim możliwe jest grodzenie nieruchomości na terenie objętym planem miejscowym[...]. W uzasadnieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych w zakresie odnoszącym się do zamierzenia inwestora na obszarze planu oznaczonego symbolem [...](ciek wodny) organy przyjęły, że w sprawie ma zastosowanie par. 5 ust. 2 pkt 8 planu. Przepis ten zakazuje grodzenia nieruchomości przy ciekach wodnych w odległości do 1,5 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej, przy czym dla rzeki [...] i, w odległości do 30 m od górnej krawędzi skarpy brzegowej tej rzeki. Stanowisko organów wynikało z przyjęcia, iż inwestor projektuje ogrodzenie w bezpośrednim sąsiedztwie cieku wodnego. Należy jednak zauważyć, że z informacji uzyskanej przez organ od [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. (k. 80 a.a.) wynika, że sporna woda ma status "rowu melioracyjnego". Z art. 9 ust l pkt 13 Prawa wodnego wynika, że rowem jest sztuczne koryto prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ich ujściu. Zauważyć należy, że rów może spełniać różne funkcje. Według kryterium pełnionej funkcji tego obiektu, można podzielić rowy na: 1) przydrożne, które pełnią funkcje polegającą na zbieraniu wody z nawierzchni drogi i niedopuszczaniu do jej zalania wodą deszczową z wyżej położonego terenu i odprowadzić dalej, żeby nie dopuścić do rozmoknięcia i osłabienia wytrzymałości nasypu drogowego oraz 2) melioracyjne, które służą do odwadniania meliorowanego terenu. Są to więc zgodnie z art. 73 ust l pkt l wskazanej ustawy urządzenia wodne melioracji szczegółowej. Zgodnie z art. 12 Prawa wodnego wody stojące oraz wody w rowach (w tym melioracyjnych) znajdujące się w granicach nieruchomości gruntowej stanowią własność właściciela tej nieruchomości. Jednocześnie art. 27 cytowanej ustawy stanowi, że zabrania się grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Uznać zatem należy, że wynikająca z akt sprawy kwalifikacja "wody" znajdującej się na działce inwestora (rów meliorac} \ :iy) świadczy o tym, że w sprawie nie będzie miał zastosowania powołany wyżej par. 5 ust. 2 pkt 8 planu, bowiem dotyczy on jedynie cieków wodnych naturalnych, którymi zgodnie z art. 9 ust. l pkt l c Prawa wód ego -są rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób stały lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. W tej sytuacji uznać należało, że przyjęta w zaskarżonej decyzji niedopuszczalność wzniesienia planowanego ogrodzenia nie miała dostatecznych podstaw. Niezależnie od przedstawionych rozważań należy stwierdzić, że ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 6.05.2008 r. (k. 9 a.a.) wynika, że Zespół Uzdrowiska w S. jest wpisany do rejestru zabytków. Decyzją objęte są Dom Zdrojowy, Restauracja Parkowa, wilia , obudowa źródła oraz park - granicach wskazanych w decyzji działek. Wskazana decyzja wymienia m.in. działki nr [...] ,[....] ,[...] ,[...] ,[...] Na działkach tych ma znaleźć się sporne ogredzenie (k. 13 a.a.). Zgodnie z art. 36 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, póz. 1568 ze zm.) -wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego (ust. 8 powołanego przepisu). Akta sprawy nie wyjaśniają, czy na wykonanie spornego ogrodzenia uzyskano pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Dodatkowo świadczy to więc o wadliwości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Mając powyższe na uwadze, sąd uchylił te decyzje na podstawie art. 145 par. l pkt l lit. a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., póz. 270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II wyroku).