II SA/Kr 1067/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Wojewody [....] z dnia 14 lipca 2016 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego skargę oddala. Starosta N. postanowieniem z 9 grudnia 2015 r., na podstawie art. 61 a § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w związku z art. 129 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015r., poz. 1774 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku W.S. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod fragment drogi krajowej nr [...] "[...] " położoną w K. o łącznej powierzchni 332 m2, oznaczoną jako: * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0109 ha (powstała z podziału działki ewid. nr [...]), * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0088 ha (powstałą z podziału działki ewid. nr [...] ), * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0078 ha (powstałą z podziału działki ewid. nr [...] , * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0057 ha (powstałą z podziału działki ewid. nr [...] ). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji wskazał, iż pismem z 8 stycznia 2014 r., uzupełnionym pismem z 30 listopada 2015 r., W.S. zwrócił się z wnioskiem "o zapłatę mojej działki która została zabrana i wydzielona na Skarb Państwa w 2008 roku, nr [...] położona w K. o pow. 332 m2 ". Organ podał, że w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie który w wyroku z 22 kwietnia 2015r., sygn. akt II SA/Kr 91/15 uchylił poprzednio wydane w sprawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nakazując wyjaśnienie dodatkowych okoliczności. W wyniku ponownego rozpoznania wniosku Starosta N. uzupełnił akta sprawy. Organ I instancji przedstawił przebieg postępowań administracyjnych dotyczących ww. działek przejętych na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną pod drogę krajową nr [...] ", jak również przebieg postępowań administracyjnych dotyczących ustalenia i wypłaty odszkodowania za przejęte na rzecz Skarbu Państwa, przedmiotowe nieruchomości. I tak wskazał, że operatem pomiarowym z 21 maja 2008r., nr [...] działka ewid. nr [...] o pow. 0,0194 ha podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0109 ha i [...] o pow. 0,0085 ha, działka ewid. nr [...] o pow. 0,0160ha podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0088ha i [...] o pow. 0,0072ha, działka ewid. nr [...] o pow. 0,0160ha podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0078ha i [....] o pow. 0,0082ha oraz działka ewid. nr [...] o pow. 0,0136ha podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0057ha i [...] – o pow. 0,0079ha. Wojewoda [...] ostateczną decyzją z 26 stycznia 2009 r. znak: [...] stwierdził nabycie przez Skarb Państwa z dniem 1 stycznia 1999r. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w K. , gmina N. , oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o pow. 0,0109ha (powstałej z podziału działki ewid. [...]), zajętej pod fragment drogi krajowej nr [...].". Wnioskiem z 31 sierpnia 2009 r. W.S. , wystąpił do Starosty N. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za ww. nieruchomość. Powyższe postępowanie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji Starosty N. z 1 grudnia 2009r. znak: [...] orzekającej o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę ewid. nr [...] z uwagi na fakt, że wniosek o odszkodowanie wpłynął po ustawowym terminie. Po rozpoznaniu ponownego wniosku W.S. z 16 czerwca 2010 r. ostateczną decyzją z 16 marca 2012 r., znak: [...] Starosta N. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość. Wojewoda [...] ostatecznymi decyzjami z 26 stycznia 2009 r. znak: [...] i znak: [...] stwierdził nabycie przez Skarb Państwa z dniem 11 stycznia 1999r. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w K. , gmina N. , oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o pow. 0,0088ha (powstałej z podziału działki ewid. [...] i [...] o pow. 0,0078 ha(powstałej z podziału działki [...] ) zajętej pod fragment drogi krajowej nr [...] ". Wnioskiem z 16 czerwca 2010 r. W.S. wystąpił do Starosty N. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za działki ewid. nr [...] i [...]. Ostateczną decyzją z 15 marca 2012r. znak; [...] Starosta N. orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako działki ewid. nr [...] i [...] Wojewoda [...] ostateczną decyzją z 26 stycznia 2009 r. znak: [...] stwierdził nabycie przez Skarb Państwa z dniem 1 stycznia 1999r. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w K. gmina N. , oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o pow. 0,0057ha (powstałej z podziału działki ewid. [...] ), zajętej pod fragment drogi krajowej nr [...] R-N-Z. ". W.S. wnioskiem z 16 czerwca 2010 r. wystąpił o ustalenie odszkodowania za działkę ewid. nr [...] Powyższe postępowanie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji Starosty N. z 14 września 2011 r., znak: [...] orzekającej o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę ewid. nr [...] , z uwagi na fakt, że wniosek o odszkodowanie wpłynął po ustawowym terminie. Po rozpoznaniu kolejnego wniosku ostateczną decyzją z 15 maja 2012 r., znak: [...] Starosta N. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę ewid. nr [...] . W 2013 r. wnioskodawca wystąpił kolejny raz o wypłatę odszkodowania za działkę ewid. nr [...] Starosta N. postanowieniem z 31 października 2013 r., znak: [...] orzekł o odmowie wszczęcia postępowania o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Organ wyjaśnił, że art. 61 a § 1 Kpa, przewiduje dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej zostanie wniesione tego rodzaju żądanie. Pierwsza z tych przesłanek ma miejsce w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Natomiast druga ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. W literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że art. 61 a Kpa stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy kierowane żądanie strony dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). O tożsamości sprawy można jednak mówić wyłącznie wtedy, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Sprawy ustalenia odszkodowania za przedmiotowe nieruchomości zostały rozstrzygnięte ostatecznymi orzeczeniami, a organ administracji nie może kolejny raz orzekać w tych samych sprawach, Zażalenie na postanowienie Starosty N. wniósł W.S. zwracając się równocześnie do organu odwoławczego z prośbą o zapłatę odszkodowania za przejęte na rzecz Skarbu Państwa działki: nr [...], nr [...] , nr [...] i nr [...] położone w K Wojewoda [...] postanowieniem z 14 lipca 2016 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ zacytował treść art. 61 §1 Kpa i wskazał, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania może zostać wydane, gdy spełnione są następujące przesłanki: żądanie wszczęcia postępowania wniesione zostało do organu administracji publicznej, żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną (przesłanka podmiotowa) lub postępowanie nie może zostać wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn - z wyłączeniem jednakże przyczyn wskazanych w art. 64-66 Kpa. Odwołując się do treści art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. — Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, organ II instancji podniósł, że kwestia odszkodowania za wymienione w sentencji zaskarżonego postanowienia Starosty N. działki była już przedmiotem prowadzonych zarówno przez Starostę N. jaki i Wojewodę [...] postępowań administracyjnych. Organ odwoławczy opisał przebieg postępowań w sprawie i konkludował, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że żądanie W.S. , w którym zwraca się on z prośbą dotyczącą działki oznaczonej nr [...] , położonej w K. o pow. 332 m2 (odpowiadającej powierzchni wszystkich przejętych przez Skarb Państwa działek, tj.: nr [...] , nr [...] , nr [...] i nr [...] ), Gmina N. , dotyczy spraw już wcześniej rozstrzygniętych. Z uwagi na identyczność podmiotu, identyczność przedmiotu oraz niezmieniony stan prawny i faktyczny organ I instancji stwierdził tożsamość sprawy administracyjnej, gdyż sprawy ustalenia odszkodowania za przedmiotowe nieruchomości zostały rozstrzygnięte ostatecznymi orzeczeniami, a organ administracji publicznej nie może kolejny raz orzekać w tej samej sprawie, zgodnie z zasadą trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 Kpa. Nadmienił, że na gruncie art. 61a § 1 Kpa wyrażony jest w doktrynie pogląd, że "inne uzasadnione przyczyny" odmowy wszczęcia postępowania to okoliczności powodujące niemożliwość wydania decyzji merytorycznej celem zakończenia postępowania. Wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją uważane jest za okoliczność, dla której odmowa wszczęcia postępowania jest uzasadniona. Kwestia ustalenia owej okoliczności będącej przeszkodą do wszczęcia postępowania administracyjnego musi być znana w chwili wniesienia żądania, a więc wynikać z treści podania. Organ nie może wydać postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy dla ustalenia istnienia owej okoliczności konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego - takie postępowanie powinno zatem zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, zgodnie z art. 105 § 1 Kpa. Organ odwoławczy zgodził się ze wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentem, iż "inną uzasadnioną przyczyną", dla której Starosta N. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego jest żądanie strony dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej. Była to zarazem okoliczność znana organowi I instancji w chwili wniesienia żądania. W.S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody [...], domagając się zapłaty za działki, "które zostały mu zabrane". Skarżący argumentował, że organy orzekające w sprawie są w błędzie, albowiem przedmiotowa działka nie mogła należeć do Skarbu Państwa w 1989 r. Działka ta została podzielona w 1998 r. i przekazana dzieciom skarżącego. Przy dokonywaniu wpisu do ksiąg wieczystych oznaczona była jako łąka lub teren rolny, nie droga. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy p.p.s.a. oraz § 2 wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegają akty wydane przez organ administracyjny jeżeli sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdzi, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik postępowania, albo też gdy sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie neiuzwględnienia skargi w całości lub w części – skargę oddala odpowiednio w całości lub w części. . Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ono przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] z 14 lipca 2016 utrzymujące w mocy postanowienie Starosty N. z 9 grudnia 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku W.S. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość - zajętą pod fragment drogi krajowej nr [...] "R. –N.-Z. " - położoną w Kl. o łącznej powierzchni 332 m2, oznaczoną jako: * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0109 ha (powstała z podziału działki ewid. nr [...] , * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0088 ha (powstałą z podziału działki ewid. nr [...]), * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0078 ha (powstałą z podziału działki ewid. nr [...] ), * działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0057 ha (powstałą z podziału działki ewid. nr [...] ). Na wstępie trzeba również wskazać, że w niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był do uwzględnić fakt, iż sprawa, której dotyczy postępowanie administracyjne była już przedmiotem oceny sądowej dokonanej w wyroku WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 91/15, w którym Sąd uchylił postanowienie Wojewody [...] z 14 listopada 2014 r. nr [...] oraz poprzedzające go postanowienie wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego z 8 stycznia 2014 r. , w którym zwrócił się o odszkodowanie za przejęcie na rzecz Skarbu Państwa dniu 28 lutego 2008 r. działki nr [...] o pow. 332 m² położonej w K. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że w jego ocenie organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny, iż postępowanie o odszkodowanie za ww. nieruchomość było już przedmiotem ostatecznego rozstrzygnięcia przez organ, a zatem rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania zostało wydane przedwcześnie. Organ zatem musi dostatecznie wyjaśnić tę kwestię, gdyż tylko w takiej sytuacji odmowa wszczęcia postępowania będzie zgodna z prawem . W związku z powyższym trzeba mieć na uwadze normę z art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie Sądu oceną prawną zawartą w wyroku oznacza, że wywiera on skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu sądu. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia. W terminie "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Kontrolując zatem legalność zaskarżonego aktu wydanego w ponownie prowadzonym postępowaniu kontroli poddać należy sposób, w jaki organ wykonał wytyczne sądu i podporządkował się wyrażonej przezeń ocenie prawnej (por. wyrok WSA w Gdańsku z 25. 10. 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1400/16). Trzeba też wskazać, że zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sądu organy obu instancji rozpoznając po raz kolejny wniosek W.S. z 8 stycznia 2014 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowanie za przejętą w 2008 r. przez Skarb Państwa nieruchomość, która we wniosku oznaczona została jako działka nr [...] o pow. 332 m² prawidłowo wypełniły oceny prawne i wskazówki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w powołanym wyroku z 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 91/15. A zatem ponownie oceniając wniosek Skarżącego z 8 stycznia 2014 r. , uzupełniony pismem z 30 listopada 2015 r. organy wskazały, że działka ewid. nr [...] w K. o pow. 0,0194 ha operatem pomiarowym z 21 maja 2008r., nr [...] podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0109 ha i [...] o pow. 0,0085 ha, z kolei działka ewid. nr [...] o pow. 0,0160ha podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0088ha i [...] o pow. 0,0072ha, działka ewid. nr [...] o pow. 0,0160ha podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0078ha i [...] o pow. 0,0082ha oraz działka ewid. nr [...] o pow. 0,0136ha podzieliła się na działki ewid. nr [...] o pow. 0,0057ha i [...] – o pow. 0,0079ha Kolejno ustalono, że w stosunku do nieruchomości z aktualnym oznaczeniem tj. jako działki nr [...], nr [...], i nr [...] i [...] o łącznej pow. 332 m². Następnie ustalono, że Wojewoda [...] decyzjami: z 26 stycznia 2009 znak [...] stwierdził nabycie przez Skarb Państwa z dniem 1 stycznia 1999r. z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej jako [...]; decyzją z 26 stycznia 2009 znak: [...] nabycie działki nr [...] ; decyzją 26 stycznia 2009 znak: [...] – działki nr [...] i decyzją z 26 stycznia 2009 znak: [...] – działki nr [...]. Wszystkie ww. działki zostały zajęte pod fragment drogi nr [...] "R. –N.-Z. ". Następnie wskazano, na fakt, iż W.S. wystąpił o ustalenie i wypłatę odszkodowania za powyższe działki po terminie wskazanym z w treści art. 73 usta. 4 ustawy z 13.10. 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 1998, nr 133, poz. 872 ze zm.) tj. po 31 grudnia 2005 r. W konsekwencji Starosta N. ostatecznymi decyzjami: z 1 grudnia 2009 znak: [...] orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowań za dz. nr [...], decyzją z 15 marca 2012 za działki nr [...] i [...] oraz decyzją z 14 września 2011 za działkę nr [...] Rozpatrując ponowne wnioski W.S. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotowe działki Starosta N. orzekł o umorzeniu postępowania ostatecznymi decyzjami: z 16 marca 2012 r. i decyzją z 15 maja 2012 r. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organ rozpoznający ponownie sprawę w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącego z 8 stycznia 2014 r. zastosował się do wskazówek zawartych w wyroku WSA z 22 kwietnia 2015 r., sygn.. akt II SA/Kr 91/15, co pozwoliło na wykazanie w sposób nie budzący wątpliwości, że organy prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 61a kpa. Zgodnie bowiem z treścią art. 61a kpa gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 ( wszczęcia postepowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną postępowania (co w niniejszej sprawie nie zachodzi) lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Sąd w ww. wyroku z 22.04. 2015 r. stwierdził bowiem, że prawidłowe zastosowanie normy art. 61 a kpa wymaga wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, że postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za ww. działki toczyło się i zostało już prawomocnie zakończone. Podkreślić należy, że ponieważ w ponownym postępowaniu w sposób nie budzący wątpliwości wykazano, że w odniesieniu do każdej z przedmiotowych działek postepowanie takie było prowadzone i zakończone prawomocnymi decyzjami – w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały iż że ze względu na fakt iż wniosek skarżącego z 8 stycznia 2014 r. dotyczy identycznego przedmiotu, został złożony przez ten sam podmiot przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym - organ prawidłowo odmówił wszczęcia postepowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość oznaczoną obecnie jako działki nr [...] , [...] ,[...] ,[...] o łącznej pow. 332 m ² w K . Nadmienić należy, że rozpoznawanej sprawie wystarczyło wskazanie iż sprawa odszkodowania została już wcześniej prawomocnie zakończona. W tej sytuacji zarzuty skargi nie są zasadne. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.