II SA/Kr 107/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. L. i R. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] r. z dnia [...] maja 2013 r. M.L. i R.L. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 17 listopada 2017 r., znak: [...], którą organ II instancji uchylił decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2017 r. i orzekł co do istoty w ten sposób, że stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...].05.2013 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla K. i B. B. oraz K. i Z. K., dla zamierzenia budowlanego: "Budowa zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (w tym 8 wolnost. + 2 w zabudowie bliźniaczej) na działkach [...], [...], [...] obr. [...], z infrastrukturą techn. na działkach [...], [...], [...], [...], [...] (...) oraz zjazdem z ulicy [...] w K., budynki mieszkalne z instalacjami wewn.: wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, ccw+c.o., energii elektrycznej oraz rozbiórka części fundamentu kolidującego z projektowaną inwestycją", została wydana została z naruszeniem prawa; jednak brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji, na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 kpa, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Na jego uzasadnienie podano, że wstrzymanie wykonania jest uzasadnione "w świetle argumentów przedstawionych w skardze". Zastrzeżenia skarżących odnośnie decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczyły: niewłaściwego rozsączania wód opadowych, rodzaju infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, nadmiernego obciążenia ruchu drogowego oraz korzystania z działki drogowej stanowiącej współwłasność skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz.1369- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżące nie powołały żadnych okoliczności z których wynikałoby, że wykonanie decyzji powodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne odwołanie się do wad jakimi – w ocenie skarżących – obarczona jest decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] r. z [...] maja 2013 r. nie może być uznane za wystarczające. W dalszym ciągu nie wiadomo bowiem, w czym w istocie skarżące upatrują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie warto zaznaczyć, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi, zaskarżona decyzja nie będzie wywoływała skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Termin rozprawy wyznaczono na dzień 20 kwietnia 2018 r. W świetle powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji.