II SA/Kr 1070/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia 5 czerwca 2014 r., znak [....] wydaną na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 29 listopada 2013 r., poz. 1409) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K.D. od decyzji Starosty T. z dnia 31 marca 2014 r., znak [....] , Wojewoda [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia działek nr [....] i [....] w R. , objętych zgłoszeniem z dnia 17 lutego 2014 r. Orzekając w ten sposób Wojewoda [....] wskazał, że w związku ze zgłoszeniem K.D. , działającego poprzez pełnomocnika, swojego ojca, Z.D. , w sprawie zamiaru przystąpienia w dniu 1 kwietnia 2014 r. do wykonania robót budowlanych przy budowie ogrodzenia w gospodarstwie rolnym - działki nr [....] i [....] etc....do 20 o pow. 6,34 ha w R. , według załączonej mapy, ok. 2,2 m od granicy, wzdłuż drogi gminnej L i D, dokonanym w Starostwie Powiatowym w T. w dniu 17 lutego 2014 r., postanowieniem Starosty T. z dnia 10 marca 2014 r., na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 123 k.p.a., nałożono na zgłaszającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia dokumentacji, w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, o wskazanie w zgłoszeniu: wszystkich działek, na których ma być zlokalizowane ogrodzenie z podaniem szerokości bramy i furtki wejściowej, kierunku ich otwierania i wysokości ogrodzenia; przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; uzgodnienia lokalizacji ogrodzenia od drogi gminnej, tj. działek nr [....] i [....] z zarządcą drogi; uzgodnienia lokalizacji ogrodzenia z dysponentem sieci energetycznej i gazowej w związku z kolizją z tymi sieciami; oznaczenie na kopii mapy zasadniczej do celów opiniodawczych lokalizacji ogrodzenia zgodnie z uzyskanymi uzgodnieniami zarządcy dróg i dysponentów sieci. W odpowiedzi na postanowienie organu, w piśmie K.D. ( nadanym przesyłką poleconą w dniu 20 marca 2014 r. w Urzędzie Pocztowym [....] , z datą wpływu do Starostwa Powiatowego w T. dnia 24 marca 2014 r.), podano, że przedkłada się mapę gospodarstwa zagrodowego o pow. ponad 11 ha (w tym w [....] 6,36 ha) oraz wyciąg z ewidencji gruntów jako potwierdzenie własności, a także zestawienie materiałów mobilnych do montażu ogrodzenia dla zabezpieczenia zwierząt hodowlanych przed kradzieżami oraz informuje się, iż ogrodzenie przebiegać będzie przez działki nr [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , etc....jak również wskazuje, że 4 metrowa brama bez furtki będzie otwierana do wewnątrz, natomiast wysokość ogrodzenia na elementach betonowych-mobilnych wzdłuż drogi (w odległości 2,3 m od drogi) wynosić będzie 1,25 m. Decyzją Starosty T. z dnia 31 marca 2014 r., znak [....] , na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 104 k.p.a., wniesiono sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia działek nr [....] i [....] w R. , objętych zgłoszeniem z dnia 17 lutego 2014 r. Uzasadnieniem dla powyższego było stwierdzenie , że złożone zgłoszenie nie zostało uzupełnione w określonym w postanowieniu terminie, ponieważ w przedłożonym piśmie nie podano całkowitej wysokości ogrodzenia (podano jedynie wysokość paneli ogrodzenia bez wysokości elementów betonowych, na których mają być panele umieszczone), w terminie do dnia 28 marca 2014 r. nie uzupełniono braków ujętych w punktach 1 2, 3, 4, 5 postanowienia z dnia 10 marca 2014 r. Ponadto organ pierwszej instancji wyjaśniał, że rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej budowy obrodzenia w zagrodzie rolniczej, zgodnie z art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, należy do kompetencji starosty. Od decyzji powyższej decyzji (doręczonej Z.D. w dniu 22 kwietnia 2014 r., zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. pod podany adres w K. ) odwołanie do Wojewody [....] w terminie ustawowym (nadane listem poleconym w dniu 6 maja 2014 r. w UP [....] ) wniósł K.D. , działający poprzez pełnomocnika - swojego ojca - radcę prawnego Z.D. . Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, jako wydanej po upływie 30 dni od dokonania zgłoszenia, merytorycznie bezzasadnej, a także sprzecznej z interesem gminy i starosty oraz interesem społecznym. W punkcie pierwszym uzasadnieniu odwołania powołano szereg przepisów prawa procesowego i materialnego, które winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, a także postanowień Sądu Najwyższego i wyroki sądów administracyjnych. W punkcie drugim wskazano, że zarządca drogi gminnej w R. , wbrew zasadzie równości stron i praworządności, odprowadza na działki nr [....] i [....] wody opadowe powodujące podtapianie stajni i podwórka przy braku nadzoru Starostwa Powiatowego w T. W kolejnych punktach uzasadnienia odwołania podano, że strona zobowiązuje się w każdej chwili zmodyfikować przebieg ogrodzenia nie związanego trwale z gruntem w sytuacji, gdy będzie ono komukolwiek przeszkadzać, stwierdzono , iż wrysowany na mapie przebieg ogrodzenia mobilnego jest możliwy do przesunięcia, natomiast przebieg drogi gminnej w żaden sposób nie koliduje z cudzą własnością i mediami, a ponadto część prywatnego gruntu przy drodze odstępuje się na rzecz inwestycji gminnych. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania i analizie akt sprawy, Wojewoda [....] uznał, że zakwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. W tym zakresie wyjaśnił, że stosownie do z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, jednakże zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu, zgodnie z art. 30 ust. 2, należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Nadto w przepisie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazano, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W analizowanej sprawie postanowieniem Starosty T. z dnia 10 marca 2014 r. nałożono na zgłaszającego K.D.obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w uprzednio opisanym zakresie. Trafnym było wezwanie zgłaszającego zamiar budowy ogrodzenia na szeregu działkach do uzupełnienia zgłoszenia o wymagane (zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Takiego oświadczenia nie można zastąpić wypisem z rejestru gruntów dołączonym do pisma K.D. , które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 24 marca 2014 r. Trafnym było również wezwanie zgłaszającego do podania szerokości bramy i furtki oraz kierunku ich otwierania, ponieważ okoliczności te są uregulowane wyraźnie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a nie zostały one opisane w zgłoszeniu. Zgodnie z § 43, rozporządzenia szerokość bramy powinna wynosić w świetle co najmniej 2,4 m, a w przypadku zastosowania furtki jej szerokość powinna być nie mniejsza niż 0,9 m na drodze pożarowej szerokości te regulują przepisy odrębne dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Również sposób otwierania bram i furtek został określony w przepisach techniczno-budowlanych. Zgodnie z § 42 rozporządzenia, bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki. W sytuacji niejednoznacznych informacji zawartych w zgłoszeniu organ pierwszej instancji miał prawo do nałożenia obowiązku jego uzupełnienia o brakujące dokumenty precyzujące lokalizację ogrodzenia. Z akt sprawy wynika, że informacje przedstawione przez stronę na dołączonych mapach są nieprecyzyjne i niespójne. Również treść zgłoszenia z określeniem działek i odległości planowanego ogrodzenia od dróg (działki nr [....] ), a także jego długości jest niejednoznaczna. W sytuacji nieprzedłużenia wymaganych dokumentów w następstwie wydanego postanowienia i nie dokonania stosownych wyjaśnień, podjęte przez inwestora działania nie mogą być uznane jako spełniające nałożony na podstawie obowiązującego prawa obowiązek. Starosta T. nie mógł więc uznać zgłoszenia budowy ogrodzenia za zgodne z obowiązującymi przepisami nie wiedząc, czy zamiar zgłaszającego tych przepisów nie narusza. Wojewoda [....] wskazał także, że nie podziela stanowiska strony, iż przewidziany w art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu, nie został przez organ zachowany. Zgodnie z dotychczasowym stanowiskiem, prezentowanym w orzecznictwie oraz w doktrynie, uwzględniając uregulowania zawarte w art. 30 Prawa budowlanego i mając na uwadze treść art. 57 § 1 k.p.a., jako początkowy dzień biegu terminu 30-dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, a w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w jakim to uzupełnienie nastąpiło (pismo K.D. z dnia 19 marca 2014 r. nie uzupełniało zgłoszenia), bądź też dzień następny po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Dla określenia daty z jaką termin uważa się za zachowany należy sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a. W myśl tego przepisu, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a w tym wypadku jest to decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Termin 30-dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy Wojewoda [....] stwierdził, że ustawowy termin 30-dniowy na wniesienie sprzeciwu został zachowany, bowiem w okolicznościach wydania postanowienia Starosty T. z dnia 10 marca 2014 r., o nałożeniu obowiązku uzupełniania zgłoszenia, termin 30-dniowy rozpoczął bieg od dnia 29 marca 2014 r., tj. od dnia następnego po upływie terminu wskazanego w postanowieniu, a decyzję Starosty T. z dnia 31 marca 2014 r. doręczono stronie, na zasadzie art. 44 § 4 k.p.a., w dniu 22 kwietnia 2014 r., tj. przed terminem upływającym w dniu 28 kwietnia 2014 r. W niniejszej sprawie, w której strona w określonym terminie nie przedłożyła brakujących dokumentów i sprzeciw Starosty T. z dnia 31 marca 2014 r. został wniesiony w terminie ustawowym, należało orzec jak w sentencji. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 5 czerwca 2014 r., znak [....] , K.D. domagał się jej uchylenia, jako nieadekwatnej do stanu faktycznego i prawnego. Skarżący zarzucał, że decyzja o sprzeciwie została wydana po upływie 30 dni od dokonania zgłoszenia, jest bezzasadna merytorycznie, sprzeczna z interesem gminy, starosty i rolnictwa, zaś nadto brak było podstaw do wydania postanowienia dotyczącego uzupełnienia zgłoszenia. Powyższe zarzuty skarżący rozwijał w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych, niż objęte w niej szerszą argumentacją. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją, ma związek z unormowaną w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r. , poz.1409 ze zm. – dalej w skrócie również Pb) instytucją zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Zakres jej zastosowania został uregulowany w art. 30 ust. 1 Pb i obejmuje między innymi budowę ogrodzeń od strony dróg publicznych ( art. 29 ust. 1 pkt 23 Pb). Stosownie do art. 30 ust. 2 Pb, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W szczególnych sytuacjach dalsze wymogi natury dowodowej wniosku przewidziane są w art. 30 ust. 3, 4 i 4a Pb. Jak stanowi art. 30 ust. 5 Pb, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1-3 Pb, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1), budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 pkt 2) albo zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (art. 30 ust. 6 pkt 3). W niniejszej sprawie podstawą do wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu wobec zgłoszenia K.D. z dnia 17 lutego 2014 r., dotyczącego zamiaru budowy ogrodzenia od strony dróg publicznych, było stwierdzenie, że zgłoszenie nie zostało uzupełnione w terminie określonym w postanowieniu Starosty T. z dnia 10 marca 2014 r., znak [....] , które wydano na podstawie art. 30 ust. 2 Pb. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika jednakże, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, skutkującym wystąpieniem na tym etapie wady kwalifikowanej, która w myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, a która ma zasadnicze znaczenie dla oceny legalności obu wydanych decyzji. W doktrynie wskazuje się trafnie, że instytucja zgłoszenia stanowi swojego rodzaju substytut pozwolenia na budowę oraz uznaje, że zgłoszenie jest sui generis wnioskiem, a doręczenia organowi zgłoszenia wszczyna postępowanie administracyjne (zgodnie z art. 61§ 3 k.p.a.), którego bieg regulują też przepisy szczególne. Takie postępowanie może zakończyć się milczącą zgoda organu na realizację inwestycji, albo wniesieniem sprzeciwu (tak Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarza. Komentarze BRCKA. Wydanie 4 str. 328, a także T.B. Babiel, artykuł Rzeczposp. PCD 2001/9/4, E. Frankiewicz , artykuł ST 2005/4/50-57, B. Majchrzak, glosa GSP-Prz.Orz. 2006/2/55-68). Do zgłoszenia stosuje się zatem przepisy k.p.a., jedynie z uwzględnieniem regulacji szczególnych. Pomimo rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie, które dotyczą różnych aspektów w zakresie wykładni i stosowania przepisów dotyczących instytucji zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych ( w tym charakteru zgłoszenia oraz jego skutków), należy uznać, że postanowienie z art. 30 ust. 2 Pb, jako akt administracyjnym, jest doręczane na zasadach określonych w k.p.a. Zgodnie z 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z art. 29 i art. 30 k.p.a wynika, że stronami mogą być m. in. osoby fizyczne, które jeżeli mają pełną zdolność do czynności prawnych działają w postępowaniu administracyjnym osobiście, zaś przy jej braku działają w nim przez przedstawiciela ustawowego. Nadto stosownie do art. 32, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W myśl art. 40 § 1 i 2 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Artykuł 33 § 1,2,3 i 4 k.p.a. przewiduje, że: § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. § 2. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu. § 3. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. § 4. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Powyższy cytat z przepisów art. 33 k.p.a., jak również dalsze wywody pomijają odrębności związane z procedowaniem w systemie elektronicznym, jako zbędne w stanie faktycznym sprawy. Uznając za trafne koncepcje doktryny i orzecznictwa, w myśl których już zgłoszenie, jako określony rodzaj podania (wniosku), wszczyna regulowane w sposób szczególny postępowanie administracyjne, należy przyjąć, że nieprzedłożenie do zgłoszenia wniesionego przez pełnomocnika inwestora dokumentu pełnomocnictwa, obliguje organ do tego, aby przed wydaniem postanowienia z art. 30 ust. 2 Pb zastosował art. 64 § 2 k.p.a. Organ administracji publicznej powinien zatem wezwać pełnomocnika wnoszącego zgłoszenie w imieniu strony do usunięcia braków dotyczących pełnomocnictwa, w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. O ile czynności takich organ administracji publicznej nie podejmie, zaś wyda postanowienie na podstawie art. 30 ust. 2 Pb, kierując je wprost do strony, to tym samym naruszy wyżej powołane przepisy postępowania, ze skutkiem pozbawienia strony możności udziału w sprawie na zasadniczym etapie postępowania, zmierzającym do oceny legalności zgłaszanej budowy albo innych robót budowlanych. Celem postępowania w sprawie zgłoszenia jest ustalenie przez organ, czy zamierzone budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też powinien on nie dopuścić do ich realizacji. Dlatego też składany przez inwestora wniosek powinien zawierać dane (informacje) o planowanej inwestycji w zakresie umożliwiającym ich skonfrontowanie z przepisami technicznymi oraz dokonanie oceny, czy zamierzenie jest zgodne z prawem ( tak A. Kosicki , Komentarz do art. 30 ustawy - Prawo budowlane, LEX 2014). Postanowienie w sprawie braków wniosku z art. 30 ust. 2 Pb, dotyczą w istocie nie braków formalnych, lecz braków natury dowodowej, a winno zostać doręczono stronie (albo jej przedstawicielowi ustawowemu), lub w to miejsce skutecznie ustanowionemu pełnomocnikowi, co jednakże może wymagać uprzedniego zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Jak słusznie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, przepis art. 40 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń, obarcza organy administracyjne obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych w tym orzeczeń, pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika, winien on mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje takie same skutki prawne ( tak NSA w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 98/11, zam. zb. LEX nr 1219180). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na fakt, że zgłoszenie przez K.D. zamiaru budowy ogrodzenia od strony dróg publicznych zostało dokonane nie przez stronę osobiście, tylko przez pełnomocnika Z.D. , który nie przedłożył jednakże do podania stosownego pełnomocnictwa. Doręczenie w tej sytuacji bezpośrednio K.D. postanowienia Starosty T. z dnia 10 marca 2014 r., znak [....] , który osobiście potwierdził też jego odbiór, jest bezskuteczne i może zostać uznane jedynie za udzielenie stronie określonej informacji. Jeżeli nawet powyższe postanowienie nie pozostało bez odpowiedzi, której udzielił za stronę Z.D. przedkładając dopiero wówczas z własnej inicjatywy pełnomocnictwo notarialne z dnia 6 września 2010 r. Rep. [....] , to stan taki pozostaje bez wpływu na ocenę legalności działań organu pierwszej instancji oraz popełnionych uchybień nie konwaliduje. Decyzja organu pierwszej instancji została zatem wydana z naruszeniem uprzednio powołanych przepisów postępowania i zasadny z art. 10 § 1 k.p.a., co stanowi też o naruszeniu art. 30 ust. 2 Pb. Wystąpienie wady kwalifikowanej powinien był dostrzec organ odwoławczy, który naruszył prawo orzekając w tej sytuacji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c w zw. z art. 135 p.p.s.a.