II SA/Kr 1071/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "A" Spółki z o.o. w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASASADNIENIE W dniu 21 września 2010 r. A. sp. z o.o. w W. wystąpiła do Starosty M. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości L. Starosta M. , po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, decyzją nr [...], znak: [...] z dnia [...] listopada 2010 r. udzielił pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 17 grudnia 2010 r. Następnie w dniu [...] maja 2011 r. postanowieniem znak: [...], organ I. instancji wznowił z urzędu postępowanie w ww. sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podano, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę tej stacji sprawa dostępności komunikacyjnej nie została należycie rozpoznana i wymaga ponownego zbadania. Zachodni, bowiem prawdopodobieństwo, że jedyny dojazd od tej działki prowadzi przez, prywatny szlak drobny, po którym inwestor nie ma prawa do obsługi komunikacyjnej działki nr [...]. W dniu 10 maja 2011 r. Starosta M. postanowieniem znak: [...] nałożył na inwestora A. Sp. z o.o. w W. obowiązek usunięcia wskazanych w tym postanowieniu nieprawidłowości, m.in.: "braku oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o warunkach przyłączenia obiektu do dróg lądowych" oraz "braku oświadczenia właściwego zarządcy (właściciela) drogi wewnętrznej o możliwości połączenia działki nr [...] w L. z drogą publiczną". W dniu 6 lipca 2011 r. Starosta M. , w związku z niewykonaniem w całości przez inwestora obowiązku nałożonego w ww. postanowieniu, wydał decyzję znak: [...] , którą uchylił ostateczną decyzję Starosty M. nr [...] z dnia 19 listopada 2010 r. znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...] w miejscowości L. , dla inwestora - "A. " Sp. z o.o. w W. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budową stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...] w miejscowości L . Podstawą prawną rozstrzygnięcia w powyższy sposób był art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). W uzasadnieniu stwierdzono, że znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany posiadał braki i nieprawidłowości, w związku z czym w dniu 10 maja 2011 r. Starosta M. wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek usunięcia tych nieprawidłowości w terminie do 6 czerwca 2011 r. Inwestor uzupełnił braki w projekcie, jednakże nie spełnił warunku dotyczącego zapewnienia dostępności komunikacyjnej do działki nr [...] w L. W szczególności nie uzupełnił projektu budowlanego o oświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej o warunkach przyłączenia obiektu do dróg lądowych oraz o oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Za niewiarygodne uznano pisemne oświadczenie Urzędu Gminy L. znak: [...] z dnia 25 sierpnia 2010 r. o możliwości połączenia komunikacyjnego działki nr [...] z drogą nr ew. [...], w stosunku do której Urząd Gminy uznaje się za zarządcę. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 22 marca 2011 r. wynika, bowiem, że jest to droga prywatna. Niezależnie od rozważań dotyczących własności drogi nr ew. [...] ustalono, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu dojazd do działki nr [...] z działki nr [...] prowadzić ma poprzez szlak drożny po prywatnych działkach nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] [...] . W aktach sprawy znajduje się pismo i Z.C. z dnia 19 maja 2011 r. informujące, że nie wyraża zgody na dojazd do działki nr [...] po części szlaku drożnego na działkach nr [...] i [...] , których jest właścicielem. W tym stanie rzeczy uznano, że działka nr [...] w L. , na której zaplanowano budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie posiada dostępności komunikacyjnej. Przesłanka ta dała podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ podniósł, że ponieważ obowiązek określony w postanowieniu z dnia 10 maja 2011 r. nie został w określonym terminie w pełni wykonany, w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy wydano nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, w której orzeczono o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dobudowę, pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...] w miejscowości L. - zgodnie z wymogiem przepisu art. 35 ust. 3 cytowanej powyżej ustawy Prawo budowlane. Od decyzji tej, w terminie ustawowym, odwołała się A. sp. z o.o. w W. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, a to: art. 7 i art. 77 K.p.a.; art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.; art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.; art. 149 § 1 K.p.a.; art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., 2) przepisów prawa materialnego: art. 34 st. 3 a i 3 b Prawa budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 i ust. 3 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 4 w zw. z art. 4 Prawa budowlanego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] Wojewoda , na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty M. z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] . Organ podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji. Wskazano, że analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała poprawność działania organu I instancji. Powołano treść art. 145 K.p.a. i wyjaśniono, że w decyzji, którą organ wydaje na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., powinno znaleźć się rozstrzygnięcie usuwające z obrotu prawnego decyzję opartą o wadliwe ustalenie faktyczne, a następnie rozstrzygnięcie załatwiające sprawę merytorycznie. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył kopię decyzji Urzędu Gminy L. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] znak: [...], w załączniku do której wskazano: "warunki dojazdu - inwestycja nie wymaga stałego dojazdu. Zgodnie z informacja inwestora z dnia 06.05.2012 r. dojazd do planowanej inwestycji odbywać się będzie z drogi publicznej na dz. ewid. nr [...] poprzez działki nr Ew [...] ,[...] ,[...] ,[...] [...] ,[...] . ". Wskazano również, że do złożonego przez inwestora przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji dołączono kopię oświadczenia Wójta Gminy L. , w którym potwierdzono, że Wójt Gminy L. jest zarządcą drogi nr ewid. [...], oraz że istnieje możliwość połączenia poprzez tę drogę, działki nr [...] (na której jest planowana inwestycja) z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Organ podał, że z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień 5 października 2010 r., nie wynika, że ww. działka [...] znajduje się w zarządzie Wójta Gminy L. W dokumencie tym wskazano, że działka ta znajduje się w samoistnym posiadaniu 11 różnych osób fizycznych. Zaznaczono, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, iż inwestor uzyskał prawo do korzystania - w ramach dojazdu do swojej inwestycji - z działek nr ewid. [...] oraz [...] będących własnością Z.C. Dodatkowo podkreślono, że w aktach dotyczących postępowania wznowieniowego znajduje się oświadczenie Z.C. , że nie wyraża ona zgody na korzystanie z jej działki. Wojewoda stwierdził zatem, że Starosta M. , zgodnie zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) dokonał szczegółowej analizy w celu ustalenia czy istnieją powody do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej w sprawie z powodu, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, czyli, że działka nr [...] w L. , na której zaplanowano budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie posiada odpowiedniej komunikacji. Niezależnie od powyższego wskazano, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego stwierdzono, iż jedna ze stron – J.G. - nie żyje. Zwrócono się zatem do M.G. , współwłaściciela nieruchomości należącej do J.G. , z zapytaniem czy jest jedynym następcą prawnym po zmarłym. Jednocześnie poinformowano, iż w przypadku braku odpowiedzi w terminie 14 dni od daty otrzymania powyższego zapytania, tutejszy organ uzna, że M.G. jest jedynym następcą prawnym. M.G. nie udzieliła odpowiedzi w tej sprawie, a zatem uznano, że jest jedynym następcą prawnym zmarłego J.G. . W dniu 15 czerwca 2012 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] . Zakwestionowanej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 138 § 1 K.p.a. z uwagi na jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie takiego rozstrzygnięcia; - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nie zastosowanie jej w niniejszym postępowaniu, - art. 7 i 77 § 1K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności nie ustalenie czy okoliczności, o których wspomina organ I i II instancji w uzasadnieniu decyzji są "nowe" czy są "istotne" dla sprawy oraz czy w dniu wydania decyzji, były znane organowi, który wydał decyzję, a także czy istnieje potrzeba ustalania warunków przyłączenia działki ewidencyjnej nr [...] w L. do dróg lądowych, czy składania oświadczenia o możliwości połączenia działki z drogą publiczną, kto jest zarządcą drogi wewnętrznej o numerze ew. [...] oraz nieustalenie, kto jest spadkobiercą po prawdopodobnie zmarłej stronie postępowania J.G. i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu przyjęcie a priori, że spadkobiercą jest pani M.G. ; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niewystarczające wyjaśnienie, dlaczego i na podstawie, jakich dowodów organ uznał, iż, okoliczności, o których wspomina organ I instancji w uzasadnieniu decyzji są "nowe", są "istotne" dla sprawy oraz, że w dniu wydania decyzji, były znane organowi, który wydał decyzję oraz poprzez nie odniesienie się do twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie będącym odpowiedzią na postanowienie z dnia [...] maja 2011 roku oraz nie wyjaśnienie, dlaczego niewiarygodne są oświadczenia gminy L. zawarte w pismach z dnia 25 sierpnia 2010 roku oraz 6 czerwca 2011 r.; - art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., poprzez nie działanie przez Starostę M. w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nie prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło zaufanie obywateli do organów władzy publicznej; - art. 28 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie za stronę postępowania M.G. , jako następcę prawnego pana J.G. bez zweryfikowania faktycznego, czy J.G. nie żyje oraz bez zweryfikowania czy pani M.G. jest jego jedynym następcą prawnym; - art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydanie pozwolenia na budowę, a nieznane organowi, który wydał decyzje; - art. 149 § 1 K.p.a. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaistniała jakakolwiek przesłanka umożliwiająca wydanie takiego postanowienia; - art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaistniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2010 roku numer [...] na podstawie art. 145 § 1K.p.a., art. 145a K.p.a. lub art. 145b K.p.a., 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a i lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię tego przepisu i wywiedzenie z jego treści pozaustawowego obowiązku dołączenia zgód współwłaścicieli działek, które składają się na szlak drożny łączący działkę [...] w L. z drogą publiczną; - art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 i ust. 3 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nieprawidłowości opisane ww. normie prawnej nie zaistniały w stanie faktycznym sprawy; - art. 35 ust. 4 w zw. z art. 4 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie w sytuacji spełnienia przez skarżącą wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty M. z dnia [...] lipca 2011 roku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca spółka przedstawiła argumentację na uzasadnienie przedstawionych powyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Istotą sporu w tej sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy zgodna z prawem jest zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I. instancji, zgodnie z którą zasadnym było w postępowaniu wznowieniowym, opierając się na art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uchylenie ostatecznej decyzji Starosty M. nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...] w miejscowości L. , dla inwestora - "A. " Sp. z o.o. w W. oraz odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budową stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...] w miejscowości L. , w związku z wyjściem na jaw nowej istotnej okoliczności, jaką było brak zapewnienia dostępności komunikacyjnej do działki nr [...] w L. z drogi publicznej. Brak takiej dostępności skutkował, w myśl art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) – brakiem możliwości udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd nie podziela stanowiska organów wyrażonego w tej sprawie. Stanowisko zaś strony skarżącej jest zasadne i odpowiada prawidłowej wykładni art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem o charakterze szczególnym, prowadzi ono bowiem do wzruszenia i ponownego merytorycznego orzekania w sprawie, która już raz została ostatecznie rozstrzygnięta. Stanowi wiec wyjątek wobec generalnej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest trwałość ostatecznych decyzji administracyjnych. Tym samym przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania muszą być interpretowane restrykcyjnie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją wznawia się wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: a) ujawnione zostaną okoliczności faktyczne lub dowody, mające charakter "nowych" jak i "istotnych" dla sprawy. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Ujawnienie nowych dowodów może prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. "Nowe okoliczności faktyczne" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych; b) drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej; c) trzecią przesłanką jest sytuacja, w której "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wszystkie te trzy przesłanki muszą zaistnieć łącznie, w przeciwnym razie wznowienie postępowania będzie niedopuszczalne. Odnosząc powyższe rozważania do tej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sądu podnoszone przez organy administracji okoliczności nie są nowymi okolicznościami faktycznymi nie znanymi organowi wydającemu decyzje o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Prowadząc postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...] w miejscowości L. , Starosta M. dysponował informacjami co do dostępu z drogi publicznej do terenu działki nr [...] . Inwestor dołączył do pozwolenia na budowę decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] znak: [...] ustalającą lokalizacji inwestycji celu publicznego, w załączniku do której wskazano, że warunki dojazdu są szczególne, ponieważ inwestycja nie wymaga stałego dojazdu. W decyzji tej znalazło się sformułowanie, że zgodnie z informacją inwestora z dnia 6 maja 2012 r. dojazd do planowanej inwestycji odbywać się będzie z drogi publicznej na działce ewidencyjnej nr [...] poprzez działki nr [...] ,[...] [...] ,[...] ,[...] ,[...] ". Również w projekcie budowlanym na mapie zagospodarowania terenu wyraźnie określono przebieg dostępu z działki nr [...] do drogi publicznej. Dodatkowo, co istotne, inwestor przedłożył oświadczenie Wójta Gminy L. znak: [...] z dnia 25 sierpnia 2010 r. o możliwości połączenia komunikacyjnego działki nr [...] z drogą nr ew. [...] , w stosunku do której Wójt ten uznaje się za zarządcę. Mając na uwadze powyższe dokumenty, które inwestor przedłożył Staroście M. w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, nie można zasadnie podnosić, że organ ten nie wiedział o dojeździe z drogi publicznej do terenu inwestycji. Co najwyżej można stwierdzić, że Starosta mając taki materiał dowodowy, mógł zwrócić się o dodatkowe wyjaśnienia kwestii dojazdu. Same wątpliwości co do oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie mogą uzasadniać wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie można postępowania wznowieniowego traktować jako swoistej III. Instancji administracyjnej, a ewentualne zaniedbanie w należytym zbadaniu zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji nie mogą obciążać strony. Sama argumentacja organów jest przy tym niespójna. W istocie bowiem organy obu instancji uznały, że oświadczenia Wójta Gminy L. , które potwierdzają stanowisko zajmowane przez stronę skarżącą, nie mają w sprawie żadnego znaczenia, a za poglądem organów przemawia okoliczność, że jedna z właścicielek dwóch działek złożyła w dniu 19 maja 2011 r. oświadczenie informujące, że nie wyraża zgody na dojazd do działki nr [...] po części szlaku drożnego na działkach nr [...] i [...] . Okoliczność, że dana osoba oświadcza po wydaniu pozwolenia na budowę i po dacie, w której to pozwolenie stało się ostateczne, że nie wyraża zgody na korzystanie z fragmentu drogi dojazdowej nie oznacza, że w okresie, kiedy właściwy organ prowadził postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, również takiej zgody na przejazd nie było. Co najwyżej można stwierdzić, że właścicielka działek nr [...] i [...] nie wyraża zgody od dnia 10 maja 2011 r. na korzystanie z drogi. To jednak nie jest nowa okoliczność istniejąca w dacie 19 listopada 2010 r. (dacie wydania pozwolenia na budowę). Należy również zwrócić uwagę i na to, że wiedza co do treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości L. , była znana stronom, w tym osobie, która w dniu 10 maja 2011 r. złożyła ww. oświadczenie. Obie decyzje były ostateczne, a więc nikt nie kwestionował takich ustaleń co do, np. komunikacji. Wreszcie należy także uwzględnić i tą okoliczność, że dojazd do stacji bazowej telefonii komórkowej z drogi publicznej ma w tej sprawie charakter szczególny. Szczególność tego dojazdu wynika stąd, że dla prawidłowego funkcjonowania tej stacji nie jest wymagany ciągły dostęp komunikacyjny. Ponadto właściciele większości działek, po których ten dostęp miałby się odbywać, nie kwestionują prawa dojazdu inwestora do działki nr [...] . Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że materiał dowodowy zebrany w tej sprawie nie pozwalał na uznanie braku istnienia w dacie wydania pozwolenia na budowę dojazdu z drogi publicznej do terenu inwestycji. Co najwyżej można mówić o istniejących wątpliwościach co do dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, ale same wątpliwości nie stanowią spełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie były to bowiem nowe i nieznane dotychczas organowi administracji istotne okoliczności w sprawie, ale okoliczności o których organ powinien – prawidłowo prowadząc postępowanie – wiedzieć i je należycie zinterpretować. Ponadto, jak słusznie podniesiono w skardze, w trakcie postępowania wznowieniowego jedna ze stron zmarła, a organ I. instancji i tak prowadził postępowanie z jej udziałem. Organ II. instancji mimo zauważenia tej wady, stanowiącej przecież przesłankę wznowienia postępowania (z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) i uzasadniającej uchylenie decyzji organu I. instancji, ustalił następców prawnych po zmarłym w nietypowy sposób. Wojewoda wystosował do M.G. informację, że jeżeli w ciągu 14 dni nie wskaże następców prawnych po zmarłym J.G. , to organ uzna, że ta osoba i tylko ta osoba jest takim następcą prawnym. Sąd nie podziela takiego sposobu ustalania następców prawnych. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. postępowanie administracyjne ulega zawieszeniu, jeżeli nastąpiła śmierć strony lub jednej ze stron, a wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 K.p.a. oraz postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105 K.p.a.). Dopuszczalnym było również ustalanie przez sam organ administracji, kto jest następcą prawnym po zmarłej osobie, ale muszą to być ustalenia oparte na dokumentach czy też wiadomościach, a nie domniemania wywodzące się z braku zajęcia stanowiska przez daną osobę. Milczenie osoby tylko wtedy stanowi dowód, jeżeli dopuszczalność przeprowadzenia takiego dowodu wynika wprost z przepisów prawa. Nie ma zaś takich przepisów prawa, które pozwalałyby na ustalenie w taki sposób następców prawnych, jak to w tej sprawie uczynił Wojewoda Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił obie wydane w tej sprawie decyzje. Wykazane bowiem naruszenia przepisów postępowania mają charakter istotny i mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co stanowi spełnienie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone decyzje także dlatego, że zaistniałą przesłanka wznowieniowa w postaci braku zapewnienia czynnego udziału stronie (następcy lub następcom prawnym po zmarłym J.G. ), co z kolei stanowi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie należy uznać, że – w razie braku wyjaśnia na jaw innych okoliczności lub dowodów w tej sprawie – nowymi i istotnymi okolicznościami uzasadniającymi wznowienie postępowania nie są opisane przez oba organy okoliczności dotyczące dostępu komunikacyjnego do drogi publicznej terenu inwestycji i stosownie do tego należy zakończyć postępowanie wznowieniowe. Organ I. instancji winien również ustalić prawidłowy krąg stron mając na uwadze, że zmarła jedna ze stron w osobie J.G. . O wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.