II SA/Kr 1071/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2018 r., znak: SKO.ZP/415/121/18 w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie wyjaśnienia treści decyzji ustalającej warunki zabudowy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28 czerwca 2018 r. (znak: [...]) na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez D. S. na postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia 17 stycznia 2018 r. (znak: [...]), którym uchylono ostateczne postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]) w sprawie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. dla inwestycji pn. budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w K. i orzeczono o odmowie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. dla inwestycji pn. budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w K., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r. (znak: [...]), Burmistrz Gminy K. orzekł o uchyleniu ostatecznego postanowienia Burmistrza Gminy K. z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]) w sprawie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. dla inwestycji pn. budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w K. i orzekł o odmowie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. dla inwestycji pn. budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w K.. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, iż w związku ze złożeniem sprzeciwu przez Prokuratora Okręgowego w K. wznowiono postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]). Przytoczono przepisy prawa i po przeprowadzeniu stosownego postępowania stwierdzono, iż zachodziła przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., co w konsekwencji spowodowało, iż zastosowano regulację z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylono postanowienie i orzeczono merytorycznie o odmowie uwzględnienia wniosku o wyjaśnienie decyzji o warunkach zabudowy. Zażalenie na ww. postanowienie zatytułowane jako "odwołanie od decyzji" wniosła D. S.. W swoim piśmie żaląca się wskazała na okoliczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i na brak świadomości o nieprawidłowościach towarzyszących wydaniu postanowienia z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]). Żaląca się podniosła również, iż czuje się pokrzywdzona uchyleniem ww. postanowienia. W dniu 1 lutego 2018 r. także Prokurator Okręgowy w K. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo zatytułowane "odwołanie Prokuratora Okręgowego w K. od decyzji Burmistrza Gminy K., wydanej w błędnej formie postanowienia z dnia 17 stycznia 2018 r. (znak: [...]), doręczonej skarżącemu w dniu 18 stycznia 2018 r.". W uzasadnieniu powyższego pisma wskazano, iż nadanie rozstrzygnięciu organu formy postanowienia było niezgodne z przepisami, w szczególności z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Podniesiono bowiem, że zgodnie z tym przepisem organ w wyniku postępowania wznowieniowego powinien był wydać decyzję, nie zaś postanowienie. Wyjaśniono, iż sprzeciwem z dnia 20 września 2017 r. Prokurator Okręgowy w K. zażądał wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez organ I instancji postanowienia z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]) stanowiącego w istocie decyzję administracyjną o zmianie decyzji z dnia 2 marca 2012 r. dotyczącą warunków zabudowy. Wskazano, iż o wydaniu decyzji, nie zaś postanowienia świadczyła treść tego aktu, w którym doszło do merytorycznej zmiany decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo podano, iż postanowienie z dnia 8 listopada 2017 r. o wznowieniu postępowania wskutek wniesionego sprzeciwu prokuratora dotyczyło postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 5 czerwca 2014 r. wydanej w błędnej formie postanowienia. W konsekwencji, zdaniem Prokuratora, organ nie mógł obecnie wydać postanowienia, a powinien był wydać decyzję. Zaznaczono przy tym, że jak wynikało z orzecznictwa nie forma, lecz treść decydować powinna z jakim rodzajem aktu administracyjnego mamy do czynienia w konkretnej sprawie. Tym samym, w ocenie Prokuratora, kwestionowanie decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie nastąpić musiało w drodze odwołania, jako środka odwoławczego przysługującego od decyzji administracyjnej, nie zaś zażalenia jako środka właściwego dla postanowień (o czym organ mylnie pouczył). Zwrócono przy tym uwagę, że ww. środek zaskarżenia został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, który wynosił dla zażaleń na postanowienia 7 dni od daty doręczenia, jednakże z uwagi na dochowanie terminu przez inną stronę postępowania i tym samym wszczęcie postępowania drugoinstancyjnego pismo to stanowiło jeden z elementów materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z dokumentacją zawartą w aktach sprawy, a także mając na uwadze argumentację, tak sprzeciwu, jak i odwołania na wstępie przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie odnosząc się do argumentacji zawartej w piśmie Prokuratora Okręgowego w K. wskazano, iż brak było podstaw do przyjęcia, że organ w istocie wydał nie postanowienie, lecz decyzję administracyjną, gdyż jak wynikało z całości materiału dowodowego postępowanie toczyło się na podstawie wniosku o wyjaśnienie treści decyzji. Tym samym zaznaczono, że w takiej sytuacji właściwą formą rozstrzygnięcia było postanowienie – w rozpoznawanej sprawie oparte o treść art. 113 k.p.a. Wyjaśniono bowiem, że organ, do którego wpłynęło podanie był związany zakresem wyraźnego i niebudzącego wątpliwości wniosku, a w związku z tym nie mógł on w sposób dowolny zmieniać trybu postępowania w zależności od tego jaki w danym wypadku wydawał się mu bardziej właściwy. Dodano przy tym, że czym innym byłoby podjęte w wyniku rozpatrzenia wniosku rozstrzygnięcie, które musi być zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślono także, że jeśli nie byłoby prawidłowe mogłoby zostać wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez zastosowanie trybów zaskarżenia zwyczajnych lub nadzwyczajnych. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie w związku ze skargą Prokuratora Okręgowego w K. opartą na przesłance z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. – postanowienie zostało wydane w wyniku przestępstwa, wznowiono postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 r. Jednocześnie zaznaczono, że w toku wznowionego postępowania stwierdzono, iż powyższe postanowienie o wyjaśnieniu treści decyzji było wadliwe i jako takie musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Zdaniem organu odwoławczego, słusznie bowiem podniesiono w sprzeciwie, iż w trybie art. 113 k.p.a. nie może dochodzić do zmiany treści decyzji, tak jak się to stało w rozpoznawanej sprawie. Tymczasem organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]) dokonano zmiany decyzji z dnia 2 marca 2012 r. w zakresie zaopatrzenia planowanego budynku w wodę, co nie mieściło się w zakresie wyznaczonym przez art. 113 k.p.a. – wyjaśnienia treści decyzji. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 151 § 1 pkt 2 i art. 126 k.p.a., w oparciu o które wskazało, iż zaskarżonemu obecnie rozstrzygnięciu nadano prawidłową formę postanowienia. Stąd też w ocenie organu II instancji, zaskarżone obecnie postanowienie z dnia 17 stycznia 2018 r., tak formalnie, jak i merytorycznie było prawidłowe. Jednocześnie jednak zdaniem organu odwoławczego, postanowienie z dnia 5 czerwca 2014 r. wydane na wniosek dotyczący wyjaśnienia treści decyzji było wadliwe i naruszało przepisy prawa. Wyjaśniano przy tym, że ponieważ badanie jego prawidłowości nastąpiło w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ musiał je uchylić i w to miejsce orzec merytorycznie o wniosku strony, gdyż jedynym prawidłowym orzeczeniem powinna była być odmowa wyjaśnienia treści decyzji. Z kolei mając na uwadze zarzuty zawarte w piśmie D. S., organ odwoławczy wskazał, iż nie miały one znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wyjaśniono bowiem, że okoliczność, iż strona nie ponosiła winy, ani odpowiedzialności za powstałą sytuację nie była kwestionowana, niemniej jednak wadliwość postanowienia wydanego w odpowiedzi na wniosek o wyjaśnienie treści decyzji była obiektywna i skutkować musiała koniecznością eliminacji postanowienia z obrotu prawnego. Dodano, że obecne postępowanie jednocześnie nie było właściwe do badania prawidłowości i legalności wybudowania przez żalącą się studni na nieruchomości, której dotyczyło postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, gdyż kwestia ta pozostawała poza obszarem oceny przez organy, zarówno I, jak i II instancji. Tym samym, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, brak było zatem podstaw do uznania, iż postanowienie z dnia 17 stycznia 2018 r. było nieprawidłowe. Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Prokurator Okręgowy w K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: I. art. 129 § 2 i art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, iż odwołanie prokuratora zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu, albowiem zostało wniesione od postanowienia, od którego przysługuje zażalenie; II. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż wydanie przez organ I instancji rozstrzygnięcia w dniu 17 stycznia 2018 r. (znak: [...]), w formie postanowienia pomimo, iż przepis przewiduje formę decyzji, a ponadto uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy K., wydanej w błędnej formie postanowienia z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]) w sprawie wyjaśnienia treści ostatecznej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. wydanej z wniosku D. S. i odmówienie wyjaśnienia treści ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy K. nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r., podczas gdy organy powinny uchylić zaskarżoną decyzję z dnia 5 czerwca 2014 r., a następnie wydać zgodne z prawem, co do treści i formy rozstrzygnięcie o istocie sprawy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2018 r. (znak: [...]) wydane w trybie wznowieniowym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w brzmieniu właściwym na datę wznowienia postępowania, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez D. S. i utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia 17 stycznia 2018 r. (znak: [...]), którym uchylono ostateczne postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]) w sprawie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. dla inwestycji pn. budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w K. i orzeczono o odmowie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. dla inwestycji pn. budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w K.. Wzorcem kontroli jest m.in. treść art. 113 k.p.a., zgodnie z którą § 1. Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. § 2. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. § 3. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. Z kolei, w myśl art. 126 k.p.a. "Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie". Z powyższego przepisu wynika, że prawo na zasadach w nim wskazanych dopuszcza wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem, i że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Artykuł 145 k.p.a. stanowi m.in. , że "§ 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;". Skarga jest niezasadna w świetle obiektywnego porządku prawnego i jako taka podlega oddaleniu. W kontrolowanej sprawie jest sporne w jakiej formie: decyzji, czy też postanowienia administracyjnego; powinny działać kontrolowane organy w trybie nadzwyczajnym wszczętym w wyniku sprzeciwu Prokuratora na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w stosunku do ostatecznego postanowienia Burmistrza Gminy K. z dnia 5 czerwca 2014 r. (znak: [...]) w sprawie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 2 marca 2012 r. dla inwestycji pn. budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w K.. Zdaniem skarżącego Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. kwestionowane w trybie nadzwyczajnym postanowienie posiada z prawnego i faktycznego punktu widzenia znamiona decyzji administracyjnej zatem wznowione postępowanie powinno dotyczyć decyzji, błędnie wskazanej jako postanowienie. W konsekwencji w trybie wznowienia wobec uchylanej decyzji w wyniku wznowienia powinny być wydawane odpowiednio decyzje a nie postanowienia. Decyzję można bowiem wzruszyć decyzją. Sąd nie podziela argumentacji strony skarżącej, albowiem co innego wynika, w realiach kontrolowanej sprawy, w związku z treścią art. 126 k.p.a. W kontrolowanej sprawie nie występują bowiem żadne kwalifikowane okoliczności, w których należało by teoretycznie badać i rozważać dla potrzeb możliwości stosowania odpowiednich przepisów k.p.a., czy ewentualnie dany, wskazany potencjalnie dokument posiada atrybuty aktu administracyjnego, a jeżeli tak, to jakiego i jakie z tego prawne skutki wynikają. Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że postanowienie wobec którego wznowiono postępowanie jest wyraźnie przewidziane w obiektywnym porządku prawnym jako konkretna instytucja prawna i zostało wydane na wyraźny wiążący wniosek o wyjaśnienie treści decyzji i w oparciu o treść art. 113 k.p.a., który przewiduje w takim wypadku formę zaskarżalnego postanowienia. Jest przy tym bezsprzeczne, że przedmiotowe ww. postanowienie o wyjaśnieniu treści decyzji podlega w swej formie i treści, z zatem w całości, kontroli m.in. w trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem, i ta kontrola dotyczy tego postanowienia w treści i formie nadanej mu przez organ. Ta kontrola jest przewidziana m.in. z uwagi na fakt, że hipotetycznie treść postanowienia - w konsekwencji wystąpienia w poprzedzającej je procedurze przesłanek wznowieniowych - może nie spełniać wymogów powszechnie obowiązującego prawa. A zatem ta kontrola w trybie wznowienia postępowania może także potencjalnie wykazać, że treść kontrolowanego postanowienia nie jest adekwatna do treści upoważnienia ustawowego, na podstawie którego zostało postanowienie wydane. W świetle przepisów prawnych mających zastosowanie do kontrolowanej sprawy, wbrew temu co jest wyrażone w skardze, nie było podstaw do kwalifikowania tego postanowienia wbrew nadanej mu formie i treści jako decyzji administracyjnej błędnie zdaniem strony skarżącej określonej jako postanowienie. Tej oceny Sądu nie zmienia fakt, że postępowanie zostało wszczęte postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r. o wznowieniu postępowania wskutek wniesionego sprzeciwu prokuratora i dotyczyło postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 5 czerwca 2014 r. wydanej w błędnej formie postanowienia, gdyż w ramach przeprowadzonego postępowania wznowieniowego kwestie - co do formy postanowienia - badanego we "wznowieniu" aktu administracyjnego zostały jednoznacznie przez kontrolowane organy wyjaśniane. Podnoszona w skardze treść zawiadomienia przez organ I instancji o wszczęciu postępowania jako przesadzająca, że wznowienie dotyczy decyzji, której błędnie nadano formę postanawiania, nie ma istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż w kontrolowanej sprawie nie ma wątpliwości jakiego konkretnie aktu dotyczy postępowanie wznowieniowe, jak również to, że "wznowienie" dotyczy postanowienia administracyjnego. Wobec powyższych ocen i ustaleń Sądu I instancji nie znajdują oparcia w prawie zarzuty skargi podnoszące, że kontrolowane organy naruszyły art. 129 § 2 i art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., gdyż w kontrolowanej sprawie i sytuacji administracyjnoprawnej, o której jest mowa w skardze, w ocenie Sądu mają zastosowanie przepisy odnoszące się do postanowienia, od którego przysługuje zażalenie. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że jeżeli w trybie wznowieniowym organ wydał zgodnie z prawem postanowienie uchylające uprzednio wydane i odmawiające wyjaśnienia treści wskazanej w nim decyzji, to takie postanowienie jest wzruszalne w trybie i na zasadach przewidzianych dla postanowień. W sprawie nie został także naruszony art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż wydanie przez organ I instancji rozstrzygnięcia w dniu 17 stycznia 2018 r. w formie postanowienia jest w świetle powyżej przedstawionej argumentacji zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.